Friday, 15 February 2019

ප්‍රථම ප්‍රේමය ඔබ නොවේ (44) - සොයාගොස් ඔබ, නාඳුනන රටක තනිවී

පැය පහමාරක්  පමණ වූ ගමනින්  වෙහෙස වී  සිටි  එරික්, මීෂා, ජාවෙඩ් සහ ස්වේතා ප්‍රමුඛ තරුණියන් දොළහක කණ්ඩායම ප්‍රථම දිනය ගත කලේ විවේක සුවයෙනි.  ඔවුන් නවාතැන් ගත්තේ මුහුද පෙනෙනා මානයේ වූ විශාල තරු පහේ හෝටලයකය.  එහි මුළු තට්ටුවක එක පැත්තක් ඔවුනට වෙන්ව තිබුණි.  කණඩායමේ බොහෝ තරුණියන් කාමරවල සැප පහසුවට වශී වූ සෙයක් පෙනුණි . කිහිප දෙනෙක් එහි සවි කර තිබු යන්ත්‍රයෙන් කෝපි පානය කළහ. තවෙකෙක් ශීතකරණයක තිබූ කුඩා මත් පැන් බෝතල් හා කොකා කෝලා පානයට  ගත්හ. අති විශාල ඇඳන් වල මහා හඬින්  සිනා සෙමින් වැතිරුනහ. තාන්යා තුල වූයේ උදාසීන බවකි.   ඇය සෝවියට් දේශයේ දී ගොස්  තිබුනේ කොස්මොස් සහ ගස්තිනිට්සා උක්රයිනා යන හෝටල  දෙකට පමණි. ඒවාද  නැවතීමට නොව ගිහාන් සමග  එහිවූ ආපන ශාලා වල  ආහාර ගැනීමට ගිය ගමන්ය.

ඩුබායි අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපලින් ඉවතට පැමිණි වහාම ස්වේතා ගමන් බලපත්‍ර එකතු කර ගත්තේ ආරක්ෂාවට යයි කියමිනි. ඒවා හෝටලයේදී තමන්ට නැවත දෙන බවට තාන්යා සිතුවත් නැවත ලැබුනේ නැත. ඇයට  මෙම රට කෙසේ දැයි නැරඹීමට  හවස් යාමයේ  මදක් සංචාරය කිරීමට   සිතුනත් එසේ කිරීමටද අවසර ලැබුනේ නැත.
නමුත් නොයෙකුත් වර්ගයේ කෑම  හා බීම වලින් නම් අඩුවක් නොවීය. මේ රටේ මත්පැන් පානය නොකරන්නේ යයි කීවද ඒවායින් අඩුවක් නොතිබුණි.

පසුවදා උදයේ ඔවුන්ට සැරසෙන්නට අණ ලැබුණි. ඒ ස්වේතා කී පරිදි ඇඳුම් වර්ග ප්‍රදර්ශනයට හෙවත් මොඩෙලීරවනියට බව ඇය සිතුවාය. ඔවුන්ට නොයෙකුත් මාදිලියේ යට ඇඳුම් වර්ග ඇඳීමට අණ කෙරිණි. ඒවා බොහෝ විට පිහිනීමට  අඳින බිකිනි වලට සමාන විය. ක්සේන්යා කීවේ මේ රටේ මුහුද වටේම ඇති හෙයින් එහි කාන්තාවන් නොයෙකුත් වර්ගයේ පිහිනීමේ ඇඳුම් හැඳීමට කැමති බවයි. සෝවියට් රුසියාවේ මෙතරම් හොඳ ඒවා තිබුනේ  නැත. එහෙත් රට විවෘත වූ පසු බොහෝ ඇඳුම් පිටරටින් ගලා ආවත් ඒවා මිලෙන් අධික විය. තාන්යාට එය ප්‍රශ්නයක් නොවූයේ බොහෝවිට ඇයට අවශ්‍ය ඇඳුම ගිහාන් ලන්ඩනයෙන් හෝ බර්ලින් නගරයෙන් ගෙන ආ බැවිනි.
ස්වේතා සියලුම යව්වනියන්ට නාන ඇඳුමට උඩින් දුහුල් සළුවක්  වැනි යමක් පොරවා ගැනීමට අණ කළාය.

තාන්යාට වෙලාව පිළිබඳ හැඟීමක් තිබුනේ නැත. ඔවුන් උදය ආහාරය ගෙන පැයක් දෙකක් පමණ ගත වෙන්නට ඇත.

 කාමර විශාල කොරිඩෝරය දෙපසම තිබූ  අතර හැම  කාමරයටම කුඩා විසිත්ත කාමරද තිබුණි. ඒවායේ එළියේ කොරිඩෝරයේ  මල් පැල ආදිය තබා තිබුණි.  එකවරම  මිනිසුන් දෙදෙනෙකු එරික් සමග ඔවුන්ගේ කාමර තිබු පෙදෙසේ මැද හරියට පැමිණියහ. එක අයෙකු හමුදා නිල ඇඳුමකට සමාන එකක්ද අනිකා සුදු දිග ඇඳුමක්ද හැඳ සිටියහ. සුදු ඇඳුම හැඳ සිටි තැනැත්තා ගේ හිසේ සුදු රෙද්දකට කළු රවුමක් වැන්නක් තබා තද කර තිබුණි. එවැනිම කළු රවුමක් තුලින් රින්ගවූ  රතු සහ සුදු කොටු සහිත රෙද්දක් අනිකාගේ හිසේ විය. හමුදා ඇඳුම් කාරයාට විශාල බුරුසුවක් වැනි උඩු රැවුලක් තුබූ අතර  අනිකා මුහුණ  පුරා  රැවුල වවාගෙන සිටියේය.  ඒ හැඳ සිටි ආකාරයට ඔවුන් රූපවාහිනියේ දැක පුරුදු  මැද පෙරදිග වැසියන් බව තාන්යා ට පසක් විනි.

කෙල්ලන් සමූහය දෙස බැලූ ඔවුන් එරික් සහ ජාවෙඩ් සමග කතා කළහ. ජාවෙඩ් පරණ සෝවියට් සමුහාණ්ඩුවක් වූ අසර්බයිජාන් වලින් පැමිණියෙක් බව තාන්යාට කෙල්ලක පවසා තිබුණි.

එකිනෙකා  සමග කතා කරමින් සිටියදී හමුදා කාරයා තමන් අසලම සිටි කෙල්ලගේ උඩුකය  ඇඳුම ඇර ඉතා සාමාන්‍ය දෙයක් කරන්නාක් මෙන් ඇගේ එක පියොවුරක් මිරිකීය.  මොල්දෝවා වලින් මොස්කව් පැමිණි වෙරෝනිකා නමැති අමුතු නමකින් යුත් ඒ තරුණිය හදිසි ක්‍රියාවෙන් විමතිව කෑ ගසා පිටු පසට පැන්නාය. පිරිමින් සියල්ලෝම සිනා සුනහ. එවිට එරික් තාන්යා අසල සිටි ක්සේන්යා තමන් දෙසට ඇද ගත්තේය. ඔහු හමුදා කාරයාට යමක් පැවසුවේ "සමල්චි බ්ලයාත් " (නිහඬව  ඉඳපන් බැල්ලි) ලෙස ක්සේන්යා ට තදින් අණ කරමිනි. හමුදා කාරයා එවර දෙඅතින්ම ක්සේන්යා ගේ තිසර යුගල ඔබා බලා නරුම සිනහවක්  පෑවේය.  ක්සේන්යා ඇදවී ගිය මුහුණින් යුතුව නිහඬව උන්නාය.තාන්යා ගේ හදවත  දරුණු ලෙස ගැහෙන්නට විය.  මේ සිදුවන්නේ කුමක්ද?

මේ විශාල තට්ටුවේ මුල හරියේ විශාල විසිත්ත කාමරයක් විය. එහි ඉතා සැප පහසු අන්දමේ කුෂන් වලින් කල පුටු බොහොමයක් තිබුණි. පැමිණි දවසේ කෙල්ලන් ඒවායේ හිඳගෙන කතා බහ කළහ.
ඔවුන්  විශාල  විසිත්ත කාමරයට කැඳවාගෙන ගිය ස්වේතා හා මීෂා ඔවුන්ට පේලියට  සිටින්නට අණ කළහ. ඔවුන් ඉදිරියේ සැප පහසු පුටු වල කිසියම් යුෂ වර්ගයක් පානය කරමින් සිටියේ මැදිවියේ පිරිමින් පිරිසකි.

තාන්යා ට තමන් තව දුරටත් ස්වේතා කියනා අන්දමේ ඇඳුම් මොඩෙලිරවනියට පැමිණි අය නොවන බව පසක් වුනි. ආපසු හැරුණු ඈ කාමරයට දිව ගියාය. කාමරයේ තමන්ගේ ගමන් බලපත්‍රය නැති බව මතක් වී ඈ  ස්වේතා නතරවී සිටි මුලින්ම තිබූ විශාලතම කාමරයට දිව්වාය. ස්වේතා ගේ ඇඳුම් ගොඩේ ස්වේතා ගේ වටිනා බෑගය  දුටු තාන්යා විකල්ව ගිය සිහියෙන් බෑගය අවුස්සමින් එහි ඇති සියල්ල එලියට ඇද දැම්මේ ගමන් බලපත්‍රය හා ගුවන් ටිකට් පත සොයා ගන්නා අටියෙනි. කෙසේ හෝ ගුවන් තොටුපලට යෑම ඇගේ අභිප්‍රාය විය. ස්වල්ප මොහොතකට පසු ඇය සොයා කාමරයට පැමිණි මීෂා ඇගේ  මුහුණට දැඩි පහරක් ගසා ගෙලෙන් වැරෙන් අල්ලා මුහුණ  ඇඳට තබා තද  කළේය. තාන්යා ඔහුගෙන් මිදෙන්නට දැඟලුවා ය.  එහි පැමිණි ස්වේතා ඔහුට අණ කළේ  අමුත්තන්ට  තමන් ආ කාරිය හෙවත් ඔවුන්ගේ  තේරීම කර ගන්නා තුරු තාන්යා එතනම  තබා ගන්න ලෙසයි.

අඩ හෝරාවකට පමණ පසු එරික් හා ජාවෙඩ් එහි එනතුරුත් මීෂා සිටියේ තාන්යා ගේ ගෙල පාගා ගෙන රූපවාහිනිය නරඹමින්ය. තමන් හසුවී සිටින්නේ "ක්‍රිශා (වහල) " ලෙසින් හඳුන්වන මාෆියා කණ්ඩායමකට  යයි තාන්යා සිතුවාය. කළ යුත්තේ කුමක්ද යන්න  ගැන ඇයට නිනව්වක් නැතිවිය.

"මේකිට මොන  පිස්සුවක් ගැහුවද? දැන් අරෙහෙ ගෙනිහිල්ල පිස්සු කෙලින්න ගත්තොත්" එරික් ස්වේතා ඇමතීය.

"එරික් උඹ දන්නවනේ කරන්න ඕනේ මොකක්ද කියල. යූරා කියල දෙන්න ඇතිනේ" පවසමින්  ස්වේතා  දොර දෙසට ගියාය .

"මුන්ගේ මෙතැන නායිකාව ස්වේතා එහෙනම් " තාන්යා ට වැටහිණි.

"ස්වේතා මට අනුකම්පා කරපන්. උඹට මම සල්ලි දෙන්නම් ආපහු මොස්කව් ගිය ගමන්. මගේ පෙම්වතා උනත් දෙයි. මට  මගේ පෙම්වතා ගාවට යන්න  දීපන්. මම වෙන මිනිස්සු එක්ක  ඉන්නේ නැහැ. මම මැරෙනවා."

"පිස්සුද උඹට හොයන්න බැරි ගාණක්  දැනටමත් වියදම් වෙලා  ඒවා හොයන්න ඕනේ . එරික් මොකද උඹ බලන් ඉන්නේ. ඔය බැල්ලි අපේ නේවාසිකාගාරේ ඉන්න කාලේ  ඉන්දියන් එකෙක් ගෙන්නාගෙන වේසකමේ ගියේ. මේකිට විදේශිකයෝ එක්ක ඉඳල පුරුදු බඩුවක්. දැන් සාන්ත මරිය වෙන්න යනවා "" ස්වේතා නැවතත් කීවේ අණ දෙන ස්වරයෙනි.

"ස්වේතා ඇයි මට මේ විධිහට බනින්නේ.  මම හිටියේ ගිහාන් එක්ක විතරයි. එයා ආගමික වුනේ කවදද."  තාන්යා ට වැඩිදුර සිතීමට ඉඩක් නොවුනේ, මීෂා  විසින් ඇඳේ  කෙළවරට ඇගේ මුහුණ තද කරගෙන සිටි නිසා  දණ ගසා  ගෙන සිටි තාන්යා ගේ   දෙපා දෙපසට ඇදෙන ලෙස කලවයන්  වලට දැඩි  පා පහර කිහිපයක් එරික් විසින් එල්ල කළ බැවිනි. ඇය වේදනාවෙන් කෑ ගැසුවාය.

"මේකි කෑ  ගහනවා තොට පේන්නේ නැත්ද දුරාක් (මෝඩයා )"  එරික් මීෂා ට ගර්ජනා කළේය.

"හොඳ වැඩක් කරන්නම්" තම මේස් එක ගැලවූ මීෂා එය තාන්යා ගේ කටේ එබුවේය.  දින කිහිපයකින් සෝදා නැති මේස් එකේ කුයිලයට තාන්යා ට හුස්ම හිරවෙන කැස්සක්  ආවේය.

ජාවෙඩ් ගේ උදව්වෙන් නිරුවත් කළ අසරණ යුවතියට බලහත්කාරකම කිරීමට අපහසු වූ එරික් කෝප විය.

"අර මූණේ  ගාන  ක්‍රීම් එක ගනින්. මේකිගේ ඉන්දියන් කාරයා කිරි විතරයි බීලා තියෙන්නේ. තද වැඩියි බ්ලයාත් " ස්වේතා එරික් ගේ එම කතාවට මහා හඬින් සිනහ සුනාය.

"ඇය වැනිම වූ තවත් ගැහැණියකට, එකට උගත් එකියකට මෙතරම්  දරුණු ලෙස සලකන්නට ඇයට හැකි වූයේ කෙසේද?" තාන්යා සිතුවේ දැඩි ශෝකයෙනි.

දඟලමින් වේදනාවෙන් මිරිකෙන යුවතිය තුලට බලහත්කාරී ලෙස ක්‍රීම් වර්ගය ඇතුළු කළ එරික්  ජාවෙඩ් සමග ස්වේතා අණකළ දඬුවම ඉටු කලේ සිනා සෙමින් ඝෝෂා කරමිනි. ස්වේතා එළියේ රැස්ව සිටි කෙල්ලන් කාමර වලට එලෙව්වාය.

ජාවෙඩ් ස්වේතා කැඳවාගෙන ආවේ කළු ලෝගුවක්ද රැගෙනය. ඉතා අපහසුවෙන් හා වේදනාවෙන් සිටි තාන්යා ගේ හිස තුලින් එය රිංගවා එය හැඳ ගැනීමට ක්සේන්යා උදව් වූවාය . මුළු ඇඟම වැසෙන සේ අඳින කළු ලොගුවක්වූ එය ට හිස් වැසුමක්ද තිබුණි. ඇයට එලිය පෙනුනේ ඉදිරියේ ඇති විවරයකින්. ක්සේන්යා ද එවැනිම ලෝගුවක් හැඳ  සිටි අතර ස්වේතා හිස වසාගෙන දිග ගවුමක් හැඳ සිටියේ රූපවාහිනියේ දැක පුරුදු  විදේශික කාන්තාවක් ලෙසය.

"යමල්ල " ස්වේතා කෙල්ලන්ට අණ කළාය.

"අනිත් එවුන් " එරික් ඇසුවේය.

"යූරා තව ටිකකින් ඇවිත්  හතර දෙනෙක් ගෙනියයි අතන්ට. අනිත්  කට්ටිය අපි ආවහම බලමු. කාමර අගුළු දාල වහපන්.  මීෂා උඹ ඉඳපන්.  එළියේ හෝටලේ අපි දන්නා හාදයා මුරට තියල යන්නේ එළියේ  දොරත්  වහලා." ස්වේතා පැහැදිලි කළාය.
තාන්යා ගමන් කළේ ඇදි ඇදී අපහසුවෙනි. මීෂා ඇගේ පසුපසට පයින් පහරක් ගසා ඉක්මණින් ඇවිදීමට අණ කළේය.

"උඹල වැඩි හානියක් කළේ නැහැ නේද? කොහෙද තොපි බැ... පුතාල  කෙල්ලෙක් දුන්නොත් කාල දානවා. උන් එපයි කියල  කිව්වොත් යූරා සල්ලි ගන්නේ උඹලගෙන්. " ඔවුන්ට නොමනාපයෙන් මෙන් බැණ වැදුණු ස්වේතා කුඩා කුෂන් එකක් අසල  පුටුවකින් ගෙන
"මේක තියා ගනින් ඇතුලට " පවසා තාන්යා අතට දුන්නාය. මීෂා ලෝගුව ඔසවා කොට්ටය තාන්යා ගේ කුස මත තබා කලිසමේ බඳ පටියෙන් බැන්දේය. ඇය දැන් ගර්භනී මාතාවක් මෙනි.

හෝටලයේ විදුලි සෝපානයෙන් පහළට එද්දිත් ලොබිය හරහා යද්දිත් තාන්යා දෙපස බැලුවේ කවුරුන් හෝ දුටුවොත් කෑ ගසා උදව් ඉල්ලන්නටය. එහෙත් ඒ හෝටලයේ සිටි ඇතැම් සුදු ජාතිකයන්ද විදේශිකයන්ද ඔවුන් දෙස බැලුවේ වත් නැත. හෝටලය ඉදිරිපස විශාල කළු පැහැති  රථයක් නවතා  තිබුණි.  රථයේ පැත්තකින් විවෘත කළ දොරට එක තරුණියක එක ආසනයට බැගින් වාඩි කර  ඔවුන් අසල ස්වේතා හා එරික් හිඳ ගත්හ. ජාවෙඩ් රියදුරු සමග ඉදිරියේ හිඳගති.

වායු සමීකරණය කරන ලද වාහනයේ වීදුරු  සියල්ල අඳුරු කර තිබුණි. එහත් ඇතුළේ සිටි අයට එලි මහන පෙනේ. වාහනය වේගයෙන් ඇදී ගියේය. ඔවුහු  හෝරා  පහක පමණ කාලයක් මුහුදක් අයිනකින් ඇති විශාල මාර්ගයක ගමන් කළහ. අතරමග අබුඩාබි නමින් නගරයක් පහු කළ බව ස්වේතා එරික්ට කීවාය. තවත්  අඩ හෝරාවකින් පමණ ඔවුන් තවත් රටක දේශ සීමාවකට පිවිසිණි.

ඔවුන් සතු ලියැකියවිලි ඉදිරිපත් කළේ ජාවෙඩ් ය. ඔහු  ව්‍යක්ත ලෙස එම  රටේ භාෂාවෙන් කතා කරන  බව තාන්යා ට වැටහිණි. මදක් ඝෝෂාකාරී ලෙස ඇසෙන  එය බොහෝ විට මැද පෙරදිග ප්‍රචලිත භාෂාව විය හැකියයි ඇය සිතුවාය.

දින දෙකක් ඇතුළත තමන්ගේ ජීවිතය එහෙම පිටින්ම වෙනස් වී තිබේ. තව දුරත් ශ්‍රී ලංකාවට යෑම ගිහාන් හමුවීම පිළිබඳව ඇය සිතුවේ නැත. හැකි ඉක්මනින් මොස්කව් යාමට හැකිනම්. ඇයට  මවුපිය දෙදෙනා මතක් විය. අසරණ මව ඇය විදේශික රටක සිරි නරඹමින් සිටින්නේ යයි සිතනවා විය හැක. ඇගේ දෑසින් කඳුලු ගලා එන්නට විය. හැකි ඉක්මනින් රොස්ටොව්  යා යුතුය.

දේශ සීමාව පසුකල වහාම රථය නවතා ඔවුන් ආහාර අනුභව කළහ.  ඒ වනවිට හවස් වී රාත්‍රිය උදා  වෙමින් තිබුණි. ඩුබායි නගරයෙන් ගත් පාන්,  චීස් වර්ග, ඇපල් යුෂ කෙල්ලන් දෙදෙනාට ලැබුණි.  දේශ සිමා මුර පොළ පසු කළ පසු රට ඇතුලට ඇදී ගිය රථය විශාල මාර්ගය දෙකට බෙදෙන තැනකින්  දකුණට  හැරවීය.
"ඒ පාර අගනුවරට නේද ? " එරික් ඇසුවේ ස්වේතා ගෙනි.
"ඔව්, මේ මගේ තුන්වෙනි ගමන. පලවෙනි දෙක යූරා එක්ක " පිළිතුරු දුන්නේ ජාවෙඩ් ය.  මුහුද පසුවී පැයකින් පමණ රථය ගමන් කළේ රට තුලටය.  තාන්යා රථය යන මාර්ගය සිහියේ තබා ගන්නට වෑයම් කලාය.  රථය  ජනාකීර්ණ  පෙදෙසකය. ඉන්පසු එය අවතීර්ණ වූයේ කාන්තාර බද පෙදෙසකටය. රාත්‍රිය එළඹී තිබේ. තවත් පැය කිහිපයක ගමනකින් පසු රථය  නැවතත් නතර විය.  එය නතර වූයේ කිසියම් නගරයක් වැන්නක  ඉදිරිපසය. රාත්‍රිය නිසා කිසිවක් හරියට පෙනෙන්නේද නැත.

"නගරයකට  ඇතුලත් වන්නට මුර කපොලු  ඇත්තේ ඇයි, සමහර විට සෝවියට් දේශයේ තිබූ අජටාකාශගාමින් ජිවත් වූ  තාරකා නගරය වැන්නක් විය හැකිය " තාන්යා සිතුවාය.   එහි මුරට සිටි අය හමුදා ඇඳුම් වැනි යමක් හැඳ  සිටි බවක් ඇයට යන්තමට පෙනුනි. ඔවුන් මෙම රථය හඳුනන බව පෙනුණේ ඉකමනින්  ඇතුළට යාමට ඉඩ දුන් හෙයිනි.

  තවත් අඩ හෝරාවකටත් වඩා ගමන් කළ රථය  තවත් මුර කපොලු සහිත ගේට්ටු දෙකකින්  ගමන් කළේය. ඒ දෙතැනම ඔවුන්ගේ වාහනය නවතා සෝදිසි කලේ නැත. මදක් ඈතින් විදුලි පහන් දැල්වෙන විශාල ගොඩනැගිලි කිහිපයකින් වටවූ තැනක රථය  නැවතුණි. වෙලාව මධ්‍යම රාත්‍රිය වන්නට ඇතැයි තාන්යා ට සිතුනි.

වට පිට බැලීමට ඉඩක් නොතබාම ගොඩ නැගිල්ල තුලට ගෙනයන ලද යුවතියන් දෙදෙනා විදුලි සෝපානයකින් දෙවන තට්ටුවේ  ඇති කාමරයක රඳවා එරික් හා ස්වේතා ඉවතට ගියහ. ක්සේන්යා වහා පැමිණ තාන්යා වැළඳ ගත්තාය.

"මට දුකයි උඹ ගැන තාන්යා. ඇයි උඹ එහෙම පැනලා යන්න හිතුවේ . මුන් මහා නපුරු මිනිස්සු. අපට මොනවා වෙයිද දැන් "
"ක්සේන්යා උඹත්  දැනන් හිටියේ නැත්ද? මම හිතුව මම විතරයි නොදැන අහුවුනේ කියල."
"නැහැ, මට කිව්වේ මොදෙලිරවනියට එක්ක යනව කියල"
"මට තේරෙන්නේ මුන් අපිව කාට  හරි විකුණලා තියෙන්නේ. කොහොමද මුන්ගෙන් පැනලා යන්නේ කියල මම හිතන්නේ"
ඔවුන් සිටි කාමරය විශාල එකකි. එහි පැත්තක විශාල ඇඳක් හා නාන කාමරයක් තිබුණි. හිඳ ගැනීමට සුව පහසු සත්ව හමින් කළ විශාල පුටු කිහිපයක්ද  විය. ඇඳ ඉදිරියේ විශාල රූපවාහිනියකි. මුළු බිමටම  වර්ණවත් කාපට් අතුරා අලංකාර කර ඇති කාමරයේ වම් පැත්තේ ඇති විශාල දොරටුව හා බැල්කනිය  දුටු තාන්යා  එය විවෘත කිරීමට තැත් කළාය. දොර විවෘත  වුනේ බිත්තිය දිගේ පැත්තටය. එළියේ පුටු තුනක් හා මේසයක් තබා තිබුණි.  එලියේ උෂ්ණත්වය  දැඩි ලෙස මුහුණට වැදුණු තාන්යා  දොර වැසුවාය.  

එරික් හා ස්වේතා පැමිණියේ උදයේ පැමිණි හමුදා කාරයා සමගය. කාමරයේ වම් පැත්තේ ඇති දොඅර විවෘත කර එරික් ක්සේන්යා එයට තල්ලු කළේය. තවත් කාමරයක් එහි ඇති බව ඔවුන් දුටුවේ එවිටය. කාමරයට තල්ලු වෙමින් ගිය තවමත් යන්තම් දහ අට වැනි වියේ සිටි  ක්සේන්යා  හඬන්නට ගත්තාය. එරික්  වැරෙන්  ඇගේ මුහුණට පහරක් ගැසුවේය.  අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජනයට ගත් තාන්යා වහා පැත්තට ඇරෙන දොරෙන් බැල්කනියට පිවිසී  එහි තිබූ පුටු තුනෙන් එකක නැග බැල්කනියෙන් එලියට පැන්නාය . දෙවෙනි තට්ටුවේ නිසාත් ඇය කිසියම් කාලයක් පාසලේදී ජිම්නාස්ටික් උගත් නිසාත් පහලට වැටීමේදී පොළවට වදින කම්පනය මග හැරීමට හැකි වෙතැයි සිතුවාය.

"ඇය සිතුවා වැරදිය. තද සිමෙන්ති පොළොවේ දෙකකුල් තැබූ අවස්ථාවේ ම වම් කකුලේ දණහිස් අසල දැඩි වේදනාවක් සමග ඇය ඇද වැටුනාය. දෙඅතට වාරුවී නැගිටියත් ඇයට වැඩි දුරක් අස්ථියක් බිඳී ඇතැයි සිතෙන් කකුල සමග ඉදිරියට යෑම  අපහසු විය. මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකුම පසු පසින් දිව එන හඬ ඇසිණි. එක වරම පිට හරහා පොල්ලක් වැනි යමකින් වැදුණු දැඩි පහරින් ඇය අද වැටුනාය. උස මහතා පිරිමින් සතර දෙනෙකු ඇයව මරා දැමුණු ගෝනෙකු ලීයකට තබා බඳින්නට ඔසවන්නාක් මෙන් ඇගේ අත් දෙකින්  හා දෙපා වලින් ඉහළට එසවූහ. කකුල ඇද ඔසවද්දී දැනුනු අධික වේදනාවෙන් කෑ ගැසූ තාන්යා විසංඥ වූවාය.

කොපමණ වේලාවක් ගතවූවා දැයි තාන්යාට නිනව්වක නැත. ඇයට සිහි එන විට ආ ළඟ සිටියේ  නාඳුනන කාන්තාවකි. ඇගේ එක කකුලක් සම්පුර්ණයෙන්ම වෙළුම් පටි වලින් බැඳ තබා නැමිය නොහැකි වන ලෙස ඇඳ අසල  රඳවා තිබූ කරු සහිත රෝහල් වල සේලයින් දෙන කණුවක් වැන්නක එල්ලා තිබුණි. හෙදියක සේ ලෝගුවක් හැඳ සිටි   කාන්තාව වහා එලියට ගියාය. ස්වේතා හා එරික් පැමිණියේ බැන ගෙනය.
"උඹ නිසා පහුගිය පැය කීපයේ  උඹේ වැඩේ කරන්න  වුනේ මට. උන් ගෙවල තියෙන්නේ මේ සේර්විස් එකට අපට. මේක බිස්නස් එකක් කියල තී දන්නේ නැත්ද බ්ලයාත්. " ඇය තාන්යා ගේ කම්මුලට පහර කිහිපයක් ගැසුවාය.
"උඹව මරල වැලි ගොඩේ හංගල අපි යනවා දැන ගනින්. මේ  සති දෙකේ ඔහොම ඉඳල හරි සෙර්විස් එක කරලා වරෙන් ආපහු මොස්කව් යන්න ඕනෙනම්. හොඳ වෙලාවට උඹේ කකුල් ඇඹරිලා විතරයි. කැඩිලා නැහැ. දවස් දෙකෙන් මේක අයින් කරයි. " කකුලේ වෙළුම්ද පෙන්වා   එරික් තර්ජනය කළේය.

වේදනා නාශක බෙහෙත් විද ඇති නිසා කිසියම් මත් ගතියකින් සිටි තාන්යා ට ඔවුන් කීදේ ද සේර්විස් යනු කුමක්ද හෝ වෙනත් කිසිවක් හරියාකාරව වැටහුනේද නැත. නමුත් ඇය සිටියේ තව දුරටත් විරෝධය පෑමෙන් පලක් නොවන බව පමණක් වටහා ගනිමිනි.

"අපි දැන් යනවා, අපි එන්නේ සති දෙකකින්. උන්ට කීකරුව හිටියේ නැත්නම් උඹ ගන්න අපි එන්නේ නැහැ " ඔවුන් නික්ම ගියහ.
    
හෙදිය නිකටට අත තබාගෙන තමන් දෙස බල සිටියේ අනුකම්පා සහගත දෑසින් බව තන්යාට පෙනුණි.  තාන්යා ඇයට රුසියානු භාෂාවෙන් කතා කළාය.
"මම කොහෙද ඉන්නේ? මෙතනින් යන්නේ කොහොමද?"
ගැහැණිය කතා කලේ කැඩුණු ඉංග්‍රීසියෙනි.
තාන්යා ට වැටහුණු ආකාරයට මේ ස්ථානයෙන් පිට යාමට නොහැකිය. සෑම තැනම මුරකාවල් තිබේ. ඇය නිදන්නේම  ගොඩ නැගිල්ලේ වෙනත් පැත්තකය.
ඔවුන්ගේ කතාව අසා තුවායක් පොරව ගත් ක්සේන්යා අල්ලපු කාමරයේ සිට පැමිණියාය. පැමිණි වහාම ඇය කළේ තාන්යා  ගේ ගෙල බදා ගැනීමය.
"උඹට පිස්සුද තාන්යා. පැනල යන්න  බැහැ. ගියොත් මුන් මරයි. උඹ පැන්නට පස්සේ එරික් මට පිස්තෝලයක් පෙන්නුවා. අර මිනිහ ගාවත් තියනවා. මම හිතුවේ උඹ මැරෙන්නම  පැන්න කියල. පස්සෙයි දැක්කේ මේ ගොඩනගිල්ලේ දෙවන තට්ටුව උස නැහැ කියල."
"මම ඉස්සෙල්ල දැක්ක ඒක. ඕන දෙයක් වෙන්න කියල පැන්නේ. කාගෙන් හරි උදව්වක් ඉල්ලන්න. මොකද වුනේ ඊට පස්සේ "
"උඹට සිහි නැති වුණාම කළු පාට හැම තියෙන දොස්තර කෙනෙක් ඇවිත් බැලුව. උන් උඹව කොහෙද අරන් ගියා එක්ස්රේ  එක්ක ගන්න. ඊට පස්සේ බෙහෙතක් විදලා ගියා.  මට මේ පැය හතර පහට හය දෙනයි. අර බඩ ලොකු හමුදා කාරයා ඉස්සෙල්ලම. එරික් කාමරේ එලියට වෙලාම හිටියා. උඹේ වෙලාවටත්  එක්ක ගෙවන්න  වුනේ  මට " ක්සේන්යා කීවාය.
"මට සමාවෙයන් ක්සේන්යා. මට මෙතනින් පැනලා යන්නයි ඕන වුනේ". තාන්යා කිවේ දොම්නස් සහගත හඬකිනි.
"උන් ටිකක් වද දෙනවා. මේ. " ක්සේන්යා ඇගේ සිරුරේ තඩිස්සි වී ඇති තැන්  හා විකා ඇති තැන් පෙන්වූවාය. දෙදෙනාටම එකවර ඉකි ගැසිනි.
 හෙදිය සෙමෙන් සෙමෙන් ඔවුන් අසලට පිය මැන් දෙදෙනාගේම හිස අත ගෑවාය.
.
 ක්සේන්යා ගේ කැඩුණු ඉංග්‍රීසියෙන් කළ කතා බහේදී ඇය පිලිපීන ජාතික හෙදියක බව ඔවුන් දැන  ගත්හ. මුලදී මුදලට එන ගැහැණුන් බව සිතා සිටියත් තාන්යා ගේ පැනීමෙන් පසු ඔවුන් බලහත්කාරයෙන් රඳවා සිටින බව වටහාගත් පිලිපීන  කාන්තාව කෙල්ලන් දෙදෙනාට අනුකම්පා කළාය. ඔවුන්ට නිදි පෙති සහ වේදනා  නාශක පෙතිද තේ සහ කෑමද සැපයූ ඇය නිදා ගැනීමට යන බව පවසා ඉවත්ව ගියේ හැකිනම් ඉක්මණින් නිදා ගන්න ලෙස අයැදීමක් ද කරමිනි.

ක්සේන්යා තාන්යා ගේ පොරවනයටම ඇතුළුවී එම ඇඳේ ම ඇලවුණාය.
දැඩි ලෙස මහන්සිවී සිටි යුවතියන් දෙදෙනා සියලු දුක් දෝමනස්සයන් අමතක කරවන  නිදි දෙව්දුව ඉක්මනින්ම පැමිණ  වැළඳ ගත්තාය.

~~~~~මතු සම්බන්ධයි 

Tuesday, 5 February 2019

ප්‍රථම ප්‍රේමය ඔබ නොවේ (44) - ස්වේතා



ප්‍රියාන් මුහුණ දුන්නේ බරපතල ප්‍රශ්නයකටය. ගිහාන් ට විස්තරය පැවසීමට එක අතකින් ඔහුට නොහැකිය. ඒ ඔහුගේ මිත්‍රත්වය නිසාය. නමුත් ගිහාන් පිළිතුරක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටී. ඒ නිසා නොකියා බැරිය. නිලන්තට කතා කර විස්තරය කීමට සිතූ මුත් ගිහාන් ට කලින් නිලන්තට කීම නොමනාය. නිලන්ත පිළිබඳව ඔහු දනිතත් ඔවුන් අතර එතරම් දැඩි මිත්‍රකමක් නැත. ඔහු ගිහාන්ගේ අඹ යහළුවා මිස ප්‍රියාන් සමග දැඩි මිත්‍රත්වයක් නැත.  ශ්‍රී ලංකාවට ගිය විටෙක ඔහුගේ නිවසේ දුරකථන අංකය ලැබුනමුත් ඔහු එම නිවසින්  පිටවී ගොස්ය.

හදිසියේම විශාඛා ගේ පාසල් මිතුරියක් තමන්ගේ ද මිතුරියක් බව ඔහුට සිහිවිය. හදිසියක් යයි කියා ඇයට ඇමතූ  ඔහු විශාඛා හා නිලන්ත ගේ නිවසේ දුරකථන අංකය ලබා ගත්තේය.

නිලන්ත දිගින් දිගටම ප්‍රියාන් ගෙන යම් විස්තරයක් ලබා ගන්නට තැත් කළේය.

"මචන් මම ගිහාන්ට කතා කරනවා කිව්වේ හවස හයට විතර. උඹට බැරිද රෑ හතට අටට විතර එහෙ යන්න. වෙන විස්තරයක් කියන එක හරි නැහැ. පුලුවන්නම් පලයන් ඌ වෙනුවෙන්. "

"මචන් මම ගිහාට ඕන දෙයක් කරනවා. ඒත් උඹ අපට කිව්වනම් හරි. අපි ඌ කියල වෙනසක් නැහැ බං, ඌ මගේ එක කුස උපන්  සහෝදරයෙක්  වගේ . මොකක් කියලද මම යන්නේ "

"උඹල යාළුවොනේ හේතුවක් නැතිව යන්න බැරිද?"

"මම වටලප්පන් හදල දෙන්නම්. ගිහා පෙරේතයනේ ඒවාට. තෝසේ ටිකකුත් හදන්නම් අම්ම එක්ක. ඔයාට යන්න බැරිනම් කෑම ටිකක් හදාන  ආව කියල දෙන්නම යමු. අම්ම දරුව  බලා ගනීනේ. "
විශාඛා කීවාය. ඒ අදහසට ප්‍රියාන් ද, නිලන්තද එකඟ වුනි.

*************************************************
ගිහාන් ට ඇති මුදල් ප්‍රශ්න ගැනත් ඔහුගේ සොයුරියගේ විවාහය සංවිධානය කිරීම,  දෙදෙනාට එකට සිටින්නට තැනක් සොයා ගැනීම ආදිය ගිහාන් මුහුණ දෙන අනිකුත්  ප්‍රශ්න ගැනත් තාන්යාට අවබෝධයක් තිබුණි. ඇය දන්ත වෛද්‍යවරියක ලෙස උපාධිය අවසන් කළා වුවත් එක්වරම රැකියාවක් සොයා ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතා අසීරු බව ගිහාන් පවසා තිබුණි. ඒ තමන්  පිටරටක උපාධිය ලත් නිසාය.එසේම කසාද බැඳ වීසා ලබා ගන්නා තුරු රැකියා කිරීමටද නොහැකිය. ගිහාන් ඉංජිනේරුවකු  වුවද ඔහු දැනට ලබන වැටුප  සාපේක්ෂව ඉතා අඩු බවද ඇය දත්තාය. ඒ පඩිය ඩොලර් වලට පෙරලා ගණන් ගැනීමෙනි.

ඇය තමන්ට ලැබුන පත්වීමට රොස්ටොව් ගියේ නැත. සෝවියට් දේශය බිඳ වැටුණු පසු රුසියාවේ ඒ පත්වීම් හරියට සිදු කෙරුණේද නැත. හැමෝම සිටියේ වික්ෂිප්ත බවකිනි . හිටපු බලධාරීන් සහ බොහෝ කන්තක්ති හෙවත් "සම්බන්ධකම්" තිබූ අය හදිසියේ  "බිස්නස්" කාරයන් වී සිටියහ.  නගරවල තිබූ සුපර්මාකට්, ගබඩා ආදී දේපොළ කුණු කොල්ලෙට විකිණී ගියේය. ඒවා ගත් අය ඉතා අමුතු පෙනුමැති තමන් බිස්නස් මෑන් ලා යන අමුතු නමින් හඳුන්වා ගත් නවතම  ධනපතියන් ලෙස හැසුරුණු   කොටසක් විය. සම්ප්‍රදායික ධනපතියන්ට වඩා ඔවුන් දිස්වුනේ මංකොල්ලකරුවන් රැසක් පරිදිය.

අල්ලසක් නොදී කිසිදු දෙයක් කර ගැනීමට නොහැකි තත්වයක් උදාවුනි.
ගිහාන් ඉතිරි කර ඇය සන්තකයේ තබා ගිය  ඩොලර් කිහිපය අල්ලසක් ලෙස වියදම් කළ ඈ  මොස්කව් වල පොලික්ලිනිකා නමින් හඳුන්වන රෝහලක  පත්වීමක් ලබා ගත්තාය . ඒවායේ වැටුපද ලැබෙන්නේ පමා වෙලාය . ඒ වැටුපද ඉතා සොච්චමකි. ඒ දිනවල් රූබල් වලට කිවේ දිර්වෙයාන්නිකි කියාය. ඒ කියන්නේ ලී පතුරු යන අදහසිනි. ලී  පතුරු තරමට රූබල් වල වටිනාකමක් නැත.

තම සොයුරිය සමග තාවකාලිකව වාසයට ගිය තාන්යා මුදල් වියදම් කලේ ඉතා සකසුරුවමිනි. ගිහාන් ගේ යහළුවකු වූ ප්‍රියාන් මොස්කව් වල හිටි දවස් වල ශ්‍රී ලංකාවේ සිට රැගෙන ආ එම රටේ නිෂ්පාදිත  පියකරු කබා (ජැකට්) කිසියම් ප්‍රමාණයක් විකිණීමට දී තිබුණි. එය ලැබුනේ වැලන් නම් ප්‍රියාන් ගේම තවත් යහළුවෙකු හරහාය. ඇයට එවැනි දේ  නුහුරු වුවද යෙහෙළියන් කිහිප දෙනෙකුට දී ඒවා විකුණා  කිසියම් මුදලක් උපයා ගත්තාය.  දැන් ඔහුගේ ඒ යහළුවන් කිසිවෙකු මොස්කව් වල නැත. ඇයට දැනුනේ දැඩි අසරණ බවකි. ශ්‍රී ලංකාවට යෑමට ගුවන් ගමන් බලපත්‍රය ගැනීමට සමහරවිට ඒ මුදල සෑහෙන මුත් කිසියම් මුදල් ප්‍රමාණයක් අත නැතිව යාමට ඇය අකැමැති වූවාය . තම දෙමාපියන් ගිහාන්ට කැමති බවත් ඇය ශ්‍රී ලංකාවට යෑමට සූදානම් වීම  ගැන ඔවුන්ගේ විරුද්ධත්වයක් නැති බවට ඇති දැනීමත් ඇයට සහනයක් ගෙන දුනි.

නමුත් ගිහාන් ගෙන් ලිපියක්වත්  ආරංචියක් නැත. පසුගිය  කාලයේ දුන් දුරකථන ඇමතුම් වලින් විශාඛා සම්බන්ධ ප්‍රශ්න තිබූ බවත්,  ඔහුගේ නැගණිය සහ මවත්  විදේශීය ගැහැණියක සමග විවාහ වීම පිළිබඳව දරන  ආකල්පය  එතරම් ඔවුන්ගේ පැත්තට නොවන බවත්   ඇය දැන  සිටියාය.  එනිසා වෙනත් නිවසක මිස ගිහාන් ගේ නිවසේ  ජිවත් විය නොහැකිය. ගිහාන් අඩුම ගණනේ ඇයව එංගලන්තයට වත් රැගෙන ගියා නම්.......
 වැල්යුති හෙවත් හාඩ් කරන්සි හෙවත් පවුම් උපයා ගත හැක්කේ එහි රැකියාවක් කිරීමෙනි. ඇගේ සිතේ  මුල් වරට ගිහාන් කෙරෙහි කෝපයක්  උපන්නේය.  තවමත් ලංකාවට කතා කිරීමට ප්‍රධාන දුරකථන මධ්‍යස්ථානයකට යා යුතුය. ඒවා ඇත්තේ ගොර්කාව්ස්කයා වීදියේ  හෝ අර්බත්ස්කයා  වලය.  පසුගිය සති කිහිපයේම ඇය සැම  විටම නොවරදවා ගොස් දුරකතනයෙන් කතා කලත් ගිහාන් දුරකථනය ගත්තේ නැත.

ඔහු ලංකාවේ තරුණියක  සමග විවාහ වෙන්නට සිතා නිහඬ වෙනවා වත්ද? එසේ වීමට නොහැකිය. ඔහු තමන් ට දැඩි ලෙස ආදරය කළ බව පමණක්  ඇය දනී. එසේ සිතීම ගැන තමන් කෙරෙහිම කෝපයක් ඇගේ සිතේ නැගුණි.
හොඳම දේ මුදල් ටිකක් කෙසේ හෝ සොයාගෙන ශ්‍රී ලංකාවට යාම යයි ඇයට සිතුනි. ගිහාන් ගේ ලිපිනය ඇය සතුව තිබේ. දැන් රුසියානුවන් ට මුදල් තිබේ නම් වීසා ලබා ගත හැකිනම් ඕනෑම රටකට යා හැකිය.  ගිහාන් සොයා ශ්‍රී ලංකාවට යාම හැර වෙනත්  විසඳුමක් ගැන සිතීමට ඇය අපොහොසත් වූවාය.

 එකම කාමරයේ ඈ සමග සිටි යෙහෙළියක වන ඉන්ගා ඇයට ආරංචියක් දුනි. ඒ ස්වේතා ගැනය. ස්වේතා දැන් " ට්‍රාවල්  ඒජන්සි " යන ඉංග්‍රීසි නමින් හඳුන්වන කුඩා සමාගමක් පිහිටුවා විදේශිකයන්ට රුසියාව  පෙන්වීමට මෙන්ම රුසියානුන්ට පිටරට පෙන්වීමට ගෙනයන බව ඉන්ගා කීවාය. එවැනි දේ පෙර තිබුනේ නැත. ඇය රැකියාවට බොහෝ කතුන් බඳවා ගන්නා බවද නොයෙකුත් බටහිර පන්නයේ වෙළඳම් කරන   "බීස් නාස්  වුමන්" බවද තව දුරට පැවසූ ඉන්ගා තන්යාට දුරකථන නොම්මරය දුන්නාය. මේ     ට්‍රාවල්  ඒජන්සි යනු  විදේශ සංචාර සංවිධානය කරන සමාගමක් බව තාන්යා පසුව දැන ගත්තාය. "බීස් නාස්  වුමන්" යනු වෙළඳම් කරන කාන්තාවය.

ස්වේතා ඒ කාලේ  සිටියේ ඔවුන්ගේම කොරිඩෝරයේ ඈත කාමරයකය. රූමත් තරුණියක වූ ඇයට පිරිමි මිතුරන් බොහොමයක් විය. ඒ  අය අතර වෙළඳාම ට මෙන්ම කුඩා මාෆියා වැඩට ප්‍රසිද්ධ සෝවියට් සමුහාණ්ඩු වල  චෙචෙන්, අර්මේනියන් , ගෘසියන් මිතුරන්ද විය.   සෝවියට් කාලයේ ඇය නේවාසිකාගාරයේ නොයෙකුත් කාන්තා සුවඳ විලවුන්, ක්‍රීම්  වර්ග , ඩෙනිම් මෙන්ම කාන්තා යට ඇඳුම් ද විකුණා මුදල් සෙව්වාය . ඇය පැළඳුවේ බටහිර ඇඳුම් ආයිත්තන්ය. ස්වේතා ගෙන් තාන්යා ද ඇඳුමක් දෙකක් මිලදී ගෙන තිබේ. වචනේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම ස්වේතා බීස් නාස් වුමන් ය.

අර්බත්ස්කයා පෙදෙසේම ඒජන්සිය  පිහිටා  තිබීම නිසා තැන සොයා ගැනීමට දැඩි අපහසුවක් වූයේ නැත.

තාන්යා දුටු  ස්වේතා තමන් සිටි වායු සමීකරණය කළ කාමරයෙන් පිටතට  පැමිණ තාන්යා වැළඳගෙන සිරිත් පරිදි මුහුණ දෙපැත්තට හාදු දෙකක් දී පිළි ගත්තාය.

තමන් පත්වී සිටි තත්වය සැකෙවින් විස්තර කළ තාන්යා ගිහාන් ගැන වැඩි විස්තර  නොකියා කිසියම් මුදලක් සොයා ගැනීමට කාන්තාවන්  භාවිතා කරන  භාණ්ඩ විකිණීමක් වැනි හවහක  සුළු වේලාවක් කළ හැකි රැකියාවක් තාවකාලිකව සොයා ගැනීමට උපකාර ඉල්ලා සිටියාය.
මහා හඬින් සිනහා සුනු ස්වේතා තමන් තව දුරටත් සුවඳ කුප්පි විකුණන ස්වේතා නොවන බව අවඥාවෙන් පැවසුවාය.  ඇගේ ඒජන්සියට යුරෝපීයයන් හා විශේෂයෙන් ඇමෙරිකානුවන් එන බවත් ඔවුන්ට මොස්කව් පෙන්වීම සඳහා යන්නේ නම් දිනකට ඩොලර් විසි පහක් පමණ දිය හැකි බවත්ය.  එසේ මුදල් ඉතිරි කිරීමට නම් මාස කිහිපයක් වත් රැකියාව කළ යුතු බව තාන්යාට සිතුණි. නමුත් තම වෛද්‍ය රැකියාවට යා යුතු නිසා එසේ කල නොහැකි බව ඈ  ස්වේතාට පැවසුවාය. ඇය මුදල් සොයන්නේ ශ්‍රී ලංකාවට යෑමට බවද පැහැදිලි කළාය.

තාන්යා දෙස හොඳින් බැලූ ස්වේතා මදක් නොසිතාම කළේ කිසියම් විධිහක අයුතු යෝජනාවකි.

"අවශ්‍ය නම් එම සංචාරකයන් ගෙන් සමහරු රැය පවා ගත කිරීමට කැමති විය හැකියි. ඩොලර් සීයක් දෙසීයක් නිකම්ම හෙව්ව හැකි. එහෙම කරන අය ඉන්නවා " ස්වේතා කීවේ ඇඟට පතට නොදැනීය.

" උඹ දන්නවනේ ස්වේත්ලානා  මම ලංකාවට යන්නේ පෙම්වතා හම්බවෙන්න. අපි එහෙදි බඳිනවා. එනිසා කීයටවත් එහෙම  සල්ලි හොයන්න මට ඕනේ නැහැ." තාන්යා දැඩි ලෙසින් පිළිතුරු දුන්නාය.
ස්වේතා හෝ ස්වෙතච්කා  යනු නම කෙටි කර ආදරයට කියනා ආකාරයයි. ස්වෙත්ලානා යනු  දීර්ඝ නාමයයි. වඩා නිත්‍යානුකුල බව හැඟවීමට හෝ යහළුවන් හෝ දෙමාපියන් අවවාදයක් දෙනවිට තදින් කියන බව ඇඟවීමට  රුසියානුන්  මුළු නමම  භාවිතා කරති.

ඒ අතරේ ටයි එකක් දමා වටිනා කබායක් හැඳි  කොණ්ඩය කළු ආර්මේනියානු හෝ ගෘසියානු ජාතිකයෙකුට  සම කළ හැකි මැදිවියේ මිනිසෙක්  පැමිණියේය.

"එරික් කොහොමද, ප්‍රීවියත්,  ප්‍රීවියත්  ? ස්වේතා ඔහුව උණුසුම් ලෙස පිළි ගත්තාය?

"මේ එරික් ඇවිතිස්යාන් , මේ තාන්යා. තාන්යා එරික් මට ගොඩක් බිස්නස් අරන් එන කෙනෙක්  " ස්වේතා එකිනෙකා  හඳුන්වා දුන්නාය. එරික් යටැසින් තාන්යා  දෙස බල හැඳ සිටි වටිනා අව් කන්නාඩි  යුගල ගැලෙව්වේය.

"තාන්යා රස්සාවක් හොයනවා. ඔයා අරන් එන සංචාරකයින්ට මොස්කව් පෙන්වන්න කියල කිව්ව මම . හැබැයි එයාට ඉක්මනට සල්ලි ඕනෙලු ලංකාවට යන්න."

"කවද්ද යන්නේ ශ්‍රී ලංකාවට " එරික් ඇසීය.

"ළඟදීම යන්න කියල ඉන්නේ සල්ලි ටිකක් මදි " තාන්යා පිළිතරු දුන්නාය.

එරික් ඈ දෙස දෙතුන් වරක් බැලුවේය. ඔහු බලන්නේ තමන්ගේ සිරුර දෙස බව වටහාගත් තාන්යා මහත් අපහසුතාවයකට  පත් වුවාය. රතුවූ මුහුණින් නැගිටි තාන්යා ස්වේතා ට සමුදී එතනින් ඉවතට යන්නට සුදානමින්ය.

"ඔයා මොඩලීරවනිය (මොඩෙලින් රුසියානු බසින්)   කරලා තියනවද " ඔහු වහා ඇසීය.
තාන්යා ට ඔහු ඇසූ දෙය තේරුනේ නැත.

"මේකි ඕව දන්නේ නැහැ එරික් ". මහා හඬින් සිනාසී කියූ ස්වේතා

"ඔහොම ඉඳ ගනින් " පසින් බලෙන්ම වාගේ  තාන්යා උරහිසින් තදින් අල්වා  වාඩි කර ඇයද ඒ අසල මේසයේ වාඩි වූයේ ඇගේ  දිග කකුලක් තාන්යා හිඳ  සිටි පුටුවේ ඇන්දට තබමිනි. ස්වේතා හැඳ සිටියේ ලෙවයිස් ඩෙනිම් සායකි . ඇය හිඳ  ගත්තේ රතු පාට යට ඇඳුමද මදක් පෙනෙනා ලෙසය. තාන්යා ජනේලයෙන් පිටත බැලුවාය.

"තාන්කා මේ අහපන්.  උඹට මුකුත් කරන්න දෙයක් නැහැ වැඩිය, අපි උඹට ඇඳුම් දෙනවා. උඹට  තියෙන්නේ ඒ ඇඳුම්  ඇඳගෙන ඒවා බලන්න එන මිනිස්සු ඉස්සරහ එහාට මෙහාට ඇවිදින්න. ඇත්තටම එරික් ට තේරුණා උඹේ ඇඟ හොඳයි කියල. අල ගිලින අපේ සමහර අනිත් කෙල්ලන්ට  වගේ උඹට තඩි කකුල් නැහැ. ඉස්සරහත්  ගානට තියනවා. පස්සත් ලස්සනයි. මොකද කියන්නේ. " ස්වේතා තාන්යා ගේ උරහිසට අතක් තබා ලෙන්ගතු ලෙසින් කීවාය.

"වෙන නරක වැඩ කරන්න නැහැනේ . රෑට මිනිස්සු එක්ක යන්න  හෙම නම් මට බැහැ . මම අහල තියනවා එහෙම ඒවා වෙනවා කියල. " තාන්යා ඇසුවේ අවිහිංසක ලෙසිනි.

"උඹ නම් මෝඩ ගෑණියෙක්. මෙහෙ දැන් සල්ලි තියන රුසියන් කොල්ලෝ ඕන තරම් ඉන්නවා. ඔය විදේශිකයෝ නැතුවට. මම උඹට එකෙක් හොයල දෙන්නම්. "

"මට එපා. උඹට ගොඩක් ස්තූතියි. මම  යනවා" තාන්යා නැගිටින්නට තැත් කළාය.

"මෙහෙ එක දවසක් මොඩලීරවනිය  කලොත් ඩොලර් සීයක් විතර දෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඩුබායි කියන මැද පෙරදිග රටේ එකක් තියනවා ළඟදීම. සති දෙකක කාලෙකට. එහේ  මොඩලීරවනිය කලොත් ඔයාට ඩොලර් දෙදාහක් දෙන්නම්. තව ගැහැණු ළමයි ගොඩක් යනව. ඔයා ඇත්තටම ලස්සන නිසා කියන්නේ. අපි ගිවිසුමක් අත්සන් කරලා ගෙනියන්නේ. හොර කරන්නේ නැහැ. ගමන් වියදම්, කෑම වියදම්,  හෝටල් වියදම් ඔක්කොම දෙනවා. අනික ඒ රටේ ඉඳල ලංකාව කියන රටට හුඟක් ළඟයි. පැය දෙකක්වත් නැත්ද කොහෙද? මෙහෙ එන්නේ නැතුවම එහෙට යන්නත් පුළුවන් ඔයාට " එරික් කීවේය.

ලංකාව යන නම ඇසුනු වහාම නැගිටමින් සිටි තාන්යා ට ඉබේම ඉන්දවිනි.

ස්වේතා තාන්යා ගේ වෙනස් වීම සැණෙකින් නිරීක්ෂණය කළාය.
"තාන්කා, මගේ කෙල්ලේ, උඹ නියම රුසියන් දියමන්තියක් නේ. උඹල වගේ උන් ඕනේ අපට. හැබැයි උඹ ටිකක් වැඩිමල්. අපට ඉන්න කෙල්ලෝ  උඹටත් වඩා හුඟක් ලාබාලයි. නමුත් මගේ නේවාසිකාගාරේම හිටි කෙල්ලනේ උඹ. මම උඹව එක්ක යන්නම්. මාත් යනවා. පාස්පෝර්ට් එක අරන් වරෙන් මම ඩුබායි වලටයි, ලංකාව කියන රටටයි  වීසා ගහල දෙන්නම්. "

"ඔයා පාස්පෝර්ට් එක අරන් එන්න. හෙටම. අපි ගිවිසුම් අත්සන් කරනවා ඉදිරි දින දෙක තුනේ. ඩොලර් පන්සීයක් අත්තිකාරම් දෙන්නම්. " එරික් ඉතා කරුණාවෙන් මෙන් කීය.

තම ලාච්චුව විවෘත කළ ස්වේතා ඉන් ඩොලර් සියයක් ගෙන තාන්යා අත තැබුවාය.

"උඹ දිරිවෙයාන්කා වගේ ඔය ගම්වල අඳින ගවුමක් නේ ඇඳන් ඉන්නේ. මේක අරගෙන හොඳ ඇඳුමක්  දෙකක් ගනින්. ඉතුරු ඒවා අපි දෙන්නම් " (දිරිවෙයාන්කා යනු ලී පතුරක් හෙවත් කිසිම කමකට නැති යන අර්ථය දෙන වදනකි)

ඔවුන්ගේ හදිසි කරුණාවට තාන්යා වශී වූවාය. හදිසියේම අවශ්‍ය කරන මුදල් සොයා ගැනීමටද ලංකාවට යාමටද මාර්ගයක් පෑදී තිබේ. ඇයට ස්වේතා ගේ දුරකථන අංකය දුන් ඉන්ගා ටද සිතින් ස්තූති කළාය.

තාන්යා ගේ වැඩිමහල් සොයුරිය ලේනා ට මේ චාරිකාව එතරම් සිතට ඇල්ලුවේ නැත. ඇය එයට දැඩි ලෙස විරුද්ධ වූවාය. තම නැගණිය නොදන්නා රටකට යාම අනතුරුදායක බවට ඇය තර්ක කළාය.

"ගිහාන් ට ඕනේ නම් ඌ එන්න ඕනේ මෙහෙ. මෝඩ කොල්ල. උඹ යන්නේ මොකටද? උඹ ආලයෙන් පිස්සු වැටිලා ඉන්න මෝඩ කෙල්ලක් " ලේනා කෑ ගෑවාය.

නමුත් ලේනා ගේ පෙම්වතා වලොද්යා මෙන්න  ඔවුන්ගේ පියා  වන ඇලෙක්සෙයි ද මව අක්සානා ද ගත්තේ තාන්යා ගේ පැත්තය.

" ඔන්නොහෙ රට රටවල් බලල ලංකාවට  ගිහින් ගිහාන් හමු වුන දෙන් . එක පාරට බඳින්න එපා. එහෙ ලංකාව බලල, ජිවත් වෙන්න පුලුවන්ද බලල  එන්න මෙහෙට ආපහු. ගිහාන්ට කියන්න මෙහෙදී  බඳින්න කියල. ඔයාට ස්වේතා විශ්වාසයි නේ ".

ස්වේතා අවිශ්වාස කිරීමට තාන්යා ට හේතුවක් නොතිබිණි. ඇය ගේ  සිත අරක් ගෙන   තිබුණේ සති දෙකකින් ලංකාවට යෑමට ලැබෙන අවස්ථාව  ගැනය.

මව ගේ අවසාන යෝජනාව සම්මත වුනි.

මොස්කව් ශේර්මිතෝවා ගුවන් තොටුපලේදී සොයුරියන් දෙදෙනාම බොහෝ වෙලා එකිනෙකා  වැළඳගෙන  කඳුලක් පිස ගත්තෝය. ඔවුන් දෙදෙනා මෙසේ වෙන්වී එක සොහොයුරියක්  වෙනම රටකට ගොස් නැත.

ගුවන් යානයේදී තාන්යා ගේ මුළු සිත පුරා වූයේ ගිහාන් ගැන සිතිවිලිය.

"සති දෙකයිනේ. ඊට පස්සේ ගිහානුෂ්කව   හම්බවෙනවා. එයා  ආසයි මම එයාව බදාගෙන   එයාගේ බෙල්ල ගාවට තොල තියා හොරෙන් වගේ හාදුවක් දෙන එකට". ඇයට නොදැනීම සිනාවක් මුවගේ  නැගුණි.

ඇගේ යාබද අසුනේ සිටි යන්තම් වයස  දහ අටක් වන ක්සේන්යා තාන්යා ගේ මුවෙහි නැගුණු  මදහස දැක සිනාවක් පෑවා ය. තාන්යා ජනේලයෙන් එළිය බැලුවාය . ගුවන් යානය මොස්කව් නුවරින්  ඉහල අහසට නැගෙයි.

කුමක්දෝ හේතුවක් නිසා ඇයට මොස්කව් නුවර කිහිප දිනකට  හෝ හැරයාම පිළිබඳව දැඩි ශෝකයක්  දැනුණි.

~~~~~~~මතු සම්බන්ධයි
-පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි. 



Monday, 28 January 2019

ප්‍රථම ප්‍රේමය ඔබ නොවේ (43) - බලාපොරොත්තුව එලෙසමය

මරෝස්නි ඇපල් 
ප්‍රියාන් ට දුරකතනයෙන් ඇමතූ ගිහාන් ගෙන් ප්‍රියාන්   පළමුවෙන්ම ඇසුවේ නිලන්ත හා විශාඛා ගේ ප්‍රශ්නය ගැනය. වෙනදාවක මෙවන් තැනකදී ගිහාන් මදක් කෝප ගන්නා මුත් මෙදා ඔහු ප්‍රියාන්  සමග කතා කළේ සන්සුන් සිතිනි. ඒ මදිවාට ප්‍රියාන් කතා කළේද රුසියානු බසිනි. ඔහු පටන් ගත්තේද "ප්‍රිවියත් මචෝ" කියාය.

"ගිය පාර උඹ කියපු විස්තර ඇහුවම  මම හිතුවේ උඹ අන්තිමට ඔන්නොහේ විශාඛටම  කර ගහයි කියල. " යනුවෙන් ප්‍රියාන්  ඉතා සැහැල්ලුවෙන් පැවසීම ගැන ඔහුගේ සිතේ හටගත්තේ මදක් අමනාප සහගත බවකි.

(ප්‍රිවියත් යනු හලෝ යන අරුත දෙන යෙදුමකි)

ගිහාන් ඉවසීමෙන් යුතුව සිදුවූ සියල්ල පැහැදිලි කලේ තමන් හොඳම යහළුවෙකු සේ සළකන නිලන්තත් හොඳම යෙහෙලියක් වූ විශාඛා ත් සමග දැන් ඊටත් වඩා  දැඩි සොයුරු බැම්මකින් බැඳී ඇති බව පවසමිනි.
  " දෙන්නම මගේ යාළුවෝ. ඒක හොඳින් විසඳ ගත්ත එක හොඳයි. නිලන්තගේ අම්මත් දැන් නිලන්තලා එක්ක ඉන්නේ නිලන්ත අලුතින්ම ගත්ත ගෙයි. ඉන්දියාවේ ගිහින් ආව කට්ටියම"

 "උඹ  උන්ට උදව් කරලා කල දේ හරි. මම වුනත් එහෙම කරන්න ඉඩ තිබ්බ. හැබැයි අර විශාඛ ට, ඔයාට නෙමේ මම මුලින්ම ආදරය කළේ කියල  කිව්ව එක ටිකක් දරුණු වැඩි නැත්ද? අර හිතෙනුයි   ගතිනුයි දෙකෙන්ම  වැටිලා හිටිය කෙල්ලට?  ඒ අවස්ථාවේ හැටියට විශාඛා උඹ ගැන කිසියම්  බලාපොරොත්තුවෙන් උඹේ ගෙදරට එන්න ඇති. ඒක තේරුම් ගන්න පුළුවන්. පස්සේ මම හිතුවේ,  ඉතින් උඹේ පැත්තෙන් බැලුවම  මෙහෙන් තාන්යා ඉන්නවා. උඹත් හිරවෙලා ඒත් ... උඹ රුසියාවට ආපු දවස් වල විශාඛා ගැන කියනවා මට මතකයි" ප්‍රියාන් ඉතිරිය ගිල ගත්තේය.

"ඒක කොහොමද බං හරියටම  කියන්නේ උඹට.  මම  එවෙලේ කිව්වනම් එයාට මම ආදරය කලා කියල, ඒක පිළි ගත්තනම් මේක මේ විධිහට විසඳෙන්නේ නැහැ. අර යකා, තාත්තා කියල රඟපෑ එකා.... මගේ පිට වරද පටවන්න තිබ්බ. නිලන්තගේ අම්මත් අසරණ වෙනවා. අනිත් එක ..." ගිහාන් මදකට නතර වී හුස්මක් ගත්තේය.

මේ සුන්දර යුවතියන් දෙදෙනාගෙන් ලැබූ ආදරය ඔහු කෙදිනකවත් සසඳා බැලුවේ නැත. දැන් කිසිවෙක්  එවැන්නක් අසයි.

"මට දැනෙන්නේ මේ ආදරයන්  දෙක වෙනම ලෝක දෙකක අත් විඳපු දෙයක්  වගේ බං.මට හැඟෙන විධිහ තමයි ඒ."
ඔහුට දැනුනේ තමන් වෙනම විශ්වයන් දෙකක වෙනත්ම කාල පරාසයන් දෙකක ජීවත් වූ බවකි.  යුවතියන් දෙදෙනා හැසිරුනේ දෙයාකාරයකටය. ඔහු එය සමාන කරගනුයේ කෙලෙසද?

ඔහු පවසන  දේ සාවධානව අසා සිටි ප්‍රියාන් කීවේ රටවල් දෙකක් හා සංස්කෘතීන් දෙකක් වුවත් ආදරය කළ පිරිමියා එකම තැනැත්තා බවයි. ප්‍රියාන් තමන්ට කියන්නට තතනන්නේ කුමක්ද? තාන්යා අමතක කර දැමීමටද?

"ප්‍රියාන්, ඒකමද මම කියන්නේ දන්නේ නැහැ. විශාඛායි මමයි නිලන්තයි එක බස් එකේ ගියේ ඒ ලෙවල් කාලේ. ඉඳ ගන්න කොට මම විශා එක්ක එකට ඉඳ ගන්නවා. නිලන්ත උගේ බෑග් එක විශාඛා ට දෙනවා. නිලන්තය මුලදී එයාට ට්‍රයි කළත් විශාඛා මට වඩා කැමතියි කියල දැන ගත්තම අයින් වුනා. හැබැයි  අන්තිමට බැන්දේ ඌ""

"ඒ ටික මම දන්නවා "

"මම විශාඛා එක්ක හරි බොළඳ වගේ හිතන දේවල් කතා කලේ. විශාඛා අරලිය මල් වලට ආසයි. ඉතින් අපි ඇවිදින කොට අරලිය ගහක් දැක්කොත් පණ කඩාගෙන ලිස්සල වැටිලා හරි එකක් කඩල දෙන්න ඕනේ.කොච්චර අරලිය ගස් දිගේ බඩ ගාල තියනවද.  පිච්ච මල් වැලක් දැක්කොත් නතර වෙලා මලක් කඩන්න ඕනේ. ඉඹින්න ඕනේ එයාට. මල්  අත ගගා ඉන්න ඕනේ. අපි ගල් කිස්සේ ඉඳන්ම පයින් ඇවිත් තියනවා බම්බලපිටියට එනකන්. කෝච්චි  පාර දිගේ අත් අල්ලාගෙන. වෙලාවක දුවනවා ඔහේ. මුහුද දිහා ඔහේ බලන් ඉන්නවා. හරිම අහිංසක සුන්දර ආදරයක් බං ඒක  "

"අර හින්දි ෆිල්ම් වල වගේද " ප්‍රියාන් හඬ නගා සිනා සුනේය.

"එහෙම කියන එකත් හරි. ඕනේ නම් ඔය ඉතින් හින්දි හරි සිංහල ෆිල්ම් වල වගේ මූණ යන්තන් ලං කරලා උම්මා එකක් දීල ඇති. එයාව ගිහින් ඇරලන කොට ගේ ගාවදි කියනවා අයියේ උම්මා එකක්  දෙන්න කියල පොඩි ළමයෙක් වගේ. ගස් වටේ දුවල නැහැ පුතෝ. ගස් යට ඉඳගෙන ඉඳල තියනවා විහාරමහා දේවි එකේ හෙම. ඒ දවස් වල අතේ සල්ලි නැහැ නේ බං .  ගල් බනිස් එකයි ප්ලේන්ටියයි බෙදාගන්න දවස් තියනවා. විශාඛා අතේ සල්ලි තියන දවසට ග්‍රීන් කැබින් එකෙන් කනවා. "

"ඒක තවම තියනවද බං "

"තවම තියනවා. විශාඛා එක්ක තිබ්බේ කෝමල ආදරයක්. ඒක ප්ලැටෝනික් ආදරයක් හැබැයි  රොමැන්ටික් වෙන්න  ඔන්න මෙන්න තිබ්බ එකක්. ඒක එහෙම වෙන්න කලින් මම සෝවියට් දේශයට ඉගෙන ගන්න ගියා නෙව. ඒක උඹ දන්නවා"

මිතුරන් දෙදෙනා පරණ අතීතය මදක් මතක් කර ගත්හ. ඒවා බොහෝ විට සොඳුරු මතකයන්ය. ප්‍රශ්න  නොතිබුනා නොවේ. එහෙත්  ශිෂ්‍යයන් ලෙස ගත කළ නිදහස්කාමී වූ ඒ සොඳුරු කාලය තවමත් ඔවුන්ට සිහි වන්නේ මිහිරි මතකයන් ලෙසය.

"එතනත් අවුරුදු ගාණක් ඉඳල ඉඳල අන්තිමට තාන්යා ව මාට්ටු වුනා නේද "

"ඒකම තමයි හිතා ගන්න බැරි. ඒ හමුවුනු විධිහ. තාන්යා හෙන රොමැන්ටික්. හම්බ වෙච්ච පළමුවෙනි දවසෙම ඉටිපන්දම් පත්තු කරලා  රොමැන්ටික් සින්දුවක් දෙකක් අහල එකට  හැසිරිලා සතුටු වෙන්නයි එයාට ඕන වුනේ. හැබැයි ඊට පස්සේ අපේ හැම හමුවීමකම, එකතු වීමකම අමුතු විශේෂයක් තිබුන. එහෙම නැත්නම් එයා ඒ විශේෂය ඇති කලා. "

"නමුත් උඹට අත අරින්න තිබුන ඕනෙම නම්" ප්‍රියාන් පැවසුවේ ඇඟට පතට නොදැනීය.

"සමහරවිට මුලදී. තාන්යා බල කලේ නැහැ කවමදාකවත්. නමුත් අපි හමුවෙලා සති කීපයකින් පස්සේ එකට  රෙදි හෝදන්න ගිය දවසේ මට අමුතු හැඟීමක් ආව බං. මම උඹට කියලත් ඇති. ඉස් ඉස්සෙල්ලම, එකට කඩේ ගිහින් කන්න උයන්න බඩු  ගන්න  ගියහම ඒ හැඟීම ආයි වැඩි වෙලා ආව. මම කළේ  කඩෙන් එළියට ආපු ගමන්  තාන්යා ව බදාගෙන හිටි එක  පාර අයිනේ. එයත් උරහිසට ඔළුව ගහගෙන හිටිය. ඒවා අමතක වෙන්නේ නැහැ බං.  එයා ඔය මාකට් එකකට ගිහින් යමක් තෝරන  කොට, ඒවා ගැන මගෙන් අහන කොට, එතන හරිම චමත්කාරයක් තියනවා  බං. හම්බ වෙන්න යන හැම දවසෙම බදාගෙන ඉඹල මූණ උරහිසට තියන් ඉඳල හිමින් බෙල්ලට කිස් එකක් දීල ඊට පස්සේ තමයි කතා කරන්නේ. පපුව බටර් වෙලා යනවා බං එතකොට "

"ඔව්  ඉතින් චැටර්ලි ආර්යාව කියල අපි නම දැම්මේ නිකන්ය "

"ඒ උඹලගේ දස කම. මම මෝඩය වගේ කරපුවා කියන්න ගිහිල්ල අහගත්ත කතා. උඹ දන්නවද සමර් එකට ඇපල් කොපමණ කෑවත්   මරෝස් (frost)  එක එන්න  කලින් ගහේ ඉතිරි වෙලා තියෙන ඇපල් එක අමුතු ඇඹුලක් එක්ක පැණි රහයි කියල. ඒ කියන්නේ ශීත සෘතුව පටන් ගන්න කලින්. "

"ඔව්  මම දන්නවා " මරෝස් යනු ශීත සමය පටන් ගැනීමට ප්‍රථම ඇති මුල් දින කිහිපයයි. ගස් වල කොළ හැලී අවසාන වී මුල්ම හිම වැටෙන දවස ළඟාවන කාලයයි.  එම කාලයේ ඇපල් ගස් වල අවසානයට ඉතිරි වන ඇපල් වල රසය වෙනස්ය.

"තාන්යා ඔය ඇපල් ගෙඩියක් කඩන්න  ශීත සෘතුව පටන් ගන්න තුරු  බලන් ඉන්නවා.අවුරුද්දේ පළමු  හිම ඔන්න මෙන්න වගේ වැටෙන කොට අපි දෙන්නම ගිහින් කඩනවා ඒ ඇපල් ගෙඩි ටිකක්. වතාවක් මම   ගම්මිරිසුයි ලුණුයි කලවන් කරලා දුන්න. කඳුළු පිහ පිහ කිවිසුම් ඇර අර කෑව. ඒවා තමයි බං මතක. මතක් වෙනවකොට අමාරුයි බං. දාල ආවේ ඇයි කියල හිතෙනවා. "

"මචන් සමහර කොල්ලෝ  ළමයි හිටන් පරිත්‍යාග කරල කෙල්ලන්ට, ළමයි  එක්කම  එහෙම්ම දාල ගිහින් උඹ දන්නවනේ ඒ සීන්. වැඩේ කියන්නේ ඉස්සර සෝවියට් ආණ්ඩුව කාලේ සපෝර්ට් එකක් තිබ්බත් දැන් නැහැ.  සමහරු අවුරුදු පහමත් ඉඳල අන්තිමට හීන් සීරුවේ ගිහින් ලංකාවෙන් බැඳගන්නවා. අර ගඩ්ඩ හෙම පීඑච්ඩී එකත් හදාගෙන ඒ අවුරුදු තුනත්  කෙල්ල  එක්කම ඉඳල, අන්තිමේදී ඔය බිස්නස් කරපු සල්ලි ටිකක් දීල ඒකිට බායි කියල ගිහින්. ලංකාවේ හොඳ  දෑවැද්දක්‌ එක්ක කසාද බැඳලා. ඔය ඉන්නේ ලෙවල් එකේ. මට නම් අවුල් ඒ වැඩේ. ඒත් උඹ මේ තවම නැහෙනවා තාන්යා ගැන. මම දන්නේ නැහැ මොනව  කියන්නද කියල. උඹ ඇත්තටම ආදරේ කරපු එකෙක්. පාළුවට, ලිංගික ආසාවට විතරක් කෙල්ල එක්ක හිටි එකෙක් නෙමේ කියල මම දන්නවා." ප්‍රියාන් කීවේය.

"දැන් උඹේ කෙල්ලට මොකෝ වුනේ " සිත රිදී යන සේ  දැනුන ඒ වදන් පෙළට  කිසිවක් නොකී ගිහාන් සෙමෙන්  ඇසීය.

වරක් තාන්යා සමග ප්‍රියාන් ගේ පෙම්වතිය වන නතාෂා  මුණ ගැසී  අර්බාත්ස්කයා විදියේ ප්‍රාග් කේක් කා කෝපි බිවූ සැටි ගිහාන්ට මතකයට නැගුණි.

"එයාට සුද්ද වීසා ගැහුවේ නැහැ. ඒ  ආදර  අන්දරයට එතනින් තිත තියන්න වුනා. එයා කියනවා මට මොස්කව් එන්න කියාලා. මොස්කව් ගිහින් මොනවා කරන්නද මචං? මම බිස්නස් කරන්න දන්නා එකෙක් නෙමේ. බෙලි කැපිලි , පිටි පස්සෙන් පිහියෙන් ඇනිලි , හොරකම්, ජඩකම් පිරිලා බං. ලොකු බිස්නස් කරනවා නම් මාෆියා එකට හරි පරණ කේජිබි එකට හරි කප්පම් දෙන්න ඕනේ. වීසා ජාවාරම් හෙම හරියට.අනික  මම මෙහෙ තව ඩිග්‍රී  එකක් කරනවා. උඹ දන්නවනේ "

"ඔව්, උඹ කලින් කිව්වනේ ඉගෙන ගන්නවා කියල.. මොකද්ද බං වීසා ජාවාරම් කතාව. මටත් මේ කවුද රුසියාව ගැන පැත්තක්  පළාතක්  දන්නේ නැති බුවෙක් කීව වීසා හදල දෙන්නම් කියල මොස්කව් යන්න ආපහු. මෙහෙ මේ ලංකාවේ ඉන්න එවුන්  කොහොමද බං ඕව කරන්නේ." ගිහාන් කීවේ තරමක්  අවඥා සහගතවය.

සෝවියට් දේශය බිඳ වැටුණු පසු හදිසියේම රුසියාවේ ඉගෙනීමට ළමුන් යැවීමට යයි සඳහන් කරමින් පුද්ගලික කොම්පැනි කිහිපයක්ම ලංකාවේ ලියා  පදිංචි වී තිබුණි. ඒවායින් සැබවින්ම ඉගෙනීමට ළමුන් යවන්නේ දැයි ගිහාන් සැක කළේ ඒවාට සම්බන්ධ අයවලුන් ගැන ඔහු කළින් දැන  සිටි බැවිනි.

"ඕක මචන් අපේ බිස්නස් කරන කොල්ලෝ කිහිප දෙනෙකුයි ලංකාවෙන් තේ සහ වෙන බිස්නස් වලට ආපු අයයි  කරන ජාවාරමක්. මතකද මට  අර සුම් (මොස්කව් හි ප්‍රධාන සුපර්මාකට් එකකි) එක ගාවදි ලංකාවේ කොල්ලෝ සෙට් එකක් යුගෝස්ලාවියා යන්න ටිකට් අරන් මොස්කව් ට්‍රාන්සිට් ඉඳල හම්බවුනා. අතේ සල්ලිත් වැඩිය නැතුව, කන්නත් හරියට නැතිව. ලංකාවේ ඔය උඹ හෙම කියපු භීෂණය නිසා ආව කියල කීවේ."

"ආ ඔව් මට මතකයි . උඹ අර සල්ලි දීල සෝවියට්  වීසා අරන් දෙන කෙනෙක් ගාවට යැව්වා නේද. උන් ඒ වීසා ගහගෙන ඊට පස්සේ ඉතාලි ද කොහෙද ගියා නේද? "

"ඔව් අපි නිකන්නේ උන්ට උදව් කලේ. ගොඩක් එවුන් ඒක ජාවාරමට පටන් අරන්. ලංකාවෙන් අරන්  එනවා කොල්ලෝ කෙල්ලෝ . රුසියන් වීසා ගහල දෙනවා ඉගෙන ගන්නවා කියල. ඊට පස්සේ බටහිර වීසා ගහන්න උදව් කරලා  බටහිරට දානවා.   දැන් ඔහොම එන්න අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඕනේ නැහැ. වෙස්ට් එකට පනින්න බලාගෙන හොරෙන්  ගේන අය. ඒකට ගෙම්බෝ පන්නනවා කියලත් කියනවා. ඒක නිසා හැබැයි ඇත්තට ඉගෙන ගත්ත අපටත්, ඉගෙන ගන්න ආපු එවුන්ටත් ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙලා තියෙන්නේ. අනිත් පැත්තට මචන් ලංකාවේ උන් පව්. මොනවා හරි කරලා පනින්නනේ බං හදන්නේ. ජිවිතේ හදා ගන්න. ලංකාවේ මුළු පවුලකට පරම්පරාවකට උදව් කරන්න නේ ඔය කට්ට කන්නේ "

"මට ඔය කතාව  කිහිප දෙනෙක්ම කිව්වා. අර සෝවියට් දේශය ඉවර කරලා ආපු අය ගේ සංගමයක් තියෙන්නේ. ඒකෙ මීටින් එකකට ගිය වෙලේ.  මෙහෙ රැකියාව අතින් කිසියම් තැනක ඉන්න ගොඩක් අපේ සීනියර් අය අකමැත්තෙන් ඉන්නේ ඔය වෙන වැඩේට"

"මචං මම උඹට කියන්න හැදුවේ රුසියානු කෙල්ලෝ කොල්ලෝ අරගෙන බටහිරට හෝ සිංගප්පූරුව , හොන්කොන්, තායි , තුර්කිය වගේ රටවලට  අරන් ගිහින් උන් ලව්වා විකුණන්න බඩු ගේන  වෙළෙන්දෝ ඉන්නවා. ඒ දවස් වල අපිත් කළේ ටිකක් ඒ වගේ දෙයක්.
සල්ලි හොයා ගන්න එහෙම කරන රුස්සියෝ හෙම ඉන්නවා. "

හදිසියේම ප්‍රියාන් කීවේ කුමක්ද යන්න ගිහාන්ට වැටහුනේය. ප්‍රියාන් යමක් ගැන සැක කරයි. ඒ කුමක්ද යන්න ඔහුට නිච්චියක් නැත.

"තාන්යා එහෙම යන්න ඇති කියලද උඹ හිතන්නේ. එයාව ගෙන්න ගන්න මගේ අතේ සල්ලි දැනට නැහැ කියල තාන්යා දන්නවා .ඒත් දැන් නිලන්තයත් ණයක්  දෙන්න පොරොන්දු වෙලා  ඉන්න නිසා ඒ ප්‍රශ්නේ නැහැ. හැබැයි එයා  සල්ලි හොයන්න එහෙම ගියා වෙන්නත් පුළුවන්. වැඩිදුර හිතන්නේ නැතිව කරන වැඩ තියනවා.   උඹටත්  නතාෂාටත්  වෙච්ච දේට මටත් කණගාටුයි.  මට හිතෙන්නේ  නැහැ තාන්යා ගැන හොයන්න  උඹට කියන එක හරිද කියලත්, මේ විධිහට"  

"මචෝ ,  මම හොයල බලන්නම් උඹ වෙනුවෙන් නේ බං. දැන් හැමෝම එහෙ මෙහෙ යන්නේ රුස්සගේ ආණ්ඩුවෙන්  පඩි දෙන්නේ නැති නිසා කලට වෙලාවට. හැම එකම අංජ බජල් වෙලා බන් රුසියාවේ. කොහොම තිබ්බ රටක්ද? වැරදි තිබ්බ තමයි. ඒත් මුන්ට මේ තත්වෙට පත්වෙන්න ඕන නැහැ. එතන තමයි වැරැද්ද. හරි මම උඹට ආරංචියක් ආපු ගමන් කෝල් එකක් දෙන්නම්. එහෙනම් මං තිබ්බ.  දා ව්ස්ත්රෙචු (නැවත හමුවෙන තුරු)  "

"හරි මචන්. ගොඩක් ස්තූතියි.   දා ව්ස්ත්රෙචු"

ඒ දුරකථන කතාව නිමවී හරියටම සති දෙකක්ද තුනක් ගත වූයේ දැයි ගිහාන්ට නිච්චියක් නැත.



ප්‍රියාන් ගිහාන්ට කතා කළ දවස ගිහාන්ගේ මතකයේ දැඩිව රැඳී තිබේ. ඒ බ්‍රහස්පතින්දා දවසකි. රැකියාව නිමවී නිලන්ත හා විශාඛා හමුවීමට පොරොන්දු වී සිටියද ප්‍රියාන් තමන් එදිනට අමතන බවට දුරකතනයේ ආන්සර් මැෂින් එකේ ඔහු පණිවිඩයක් තබා තිබුනේය. ගිහාන් දැඩි නොඉවසිල්ලෙන් සිටියේ දුරකථනය නාද වන තුරුය. ඒ වනවිට ඔහු තේ කෝප්ප දෙකක් ද කෝපි  කෝප්පයක්  ද පානය කර තිබුණි.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~මතු සම්බන්ධයි
පින්තූරය : https://yandex.by/collections/card/5a9e2c3bcff35f0a1767cd16/

Wednesday, 23 January 2019

චුන් ජූ යුන් හා කොරියන් කොමාන්ඩෝ මකුණා ගේ වික්‍රමය (ටයිකොන්ඩෝ සමුළුවේදී ඇසුණු කතාවක් -)

"අධිෂ්ඨානය විසින් අපරාජිත ව්‍යායාමයන් නිර්මාණ කරයි. සත්‍ය ආශ්චර්යයන්  හෙළිදරව්වට ඇති යතුර එයයි. මිනිසාගේ හැකියාවන් වල නිමක් නැත."-චුන් ජූ යුන්


පහුගිය ඔක්තෝබරයේ අප  ලංකාවට  ගියේ ප්‍රධාන කාර්යයන් දෙකක් සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ අරමුණිනි. ඉන්  එකක් වූයේ දරුවන් සහභාගී වූ  ටයෙක්වොන්ඩෝ තරඟාවලියයි. ඉන්පසු මගේ දෙවෙනි පොත වූ  "සියාමා" එලි දැක්වීමයි.

 ටයෙක්වොන්ඩෝ තරඟාවලිය අවසන් වූ  දවසේ එහි ප්‍රධාන   සංවිධායක දුෂාන්ත පෙරේරා සහ අනිත් ගුරුවරු  ටයෙක්වොන්ඩෝ සටන් කිහිපයක්,  කොරියන් නැටුම් ප්‍රදර්ශනයක් සමග කතාබහකුත් සැලසුම් කර තිබුණි. ඒ කතාබහේදී කොරියන් කණ්ඩායමේ ප්‍රධානියාගේ කතාව තදින්ම  මගේ සිත පැහැර ගැනීමට සමත් වුනි. මේ ඒ කතාවයි.

මේ කතාව ඇත්තටම චුන් ජූ යුන් නමැති කොරියානු ව්‍යාපාරිකයා වටා  ගෙතුනකි. ඔහු කොරියාවේ ඉතා ප්‍රසිද්ධ අයෙකි. ඒ හයිඋන්ඩයි (Hyundai) නමැති ලෝකයේ ප්‍රකට ව්‍යාපාර සමූහයේ අයිතිකරු බැවිනි. එම නමින් මෝටර් රථ ඇති නිසා  ඔහු ශ්‍රී ලංකාවට හෝ බ්‍රිතාන්‍යයට ද අමුත්තෙක් විය නොහැකිය.

මේ කතාව  අයින් රෑන්ඩ් (රුසියානු නමින්  අලිසා සිනොවියෙව්නා) පන්නයේ කතාවක් ලෙසද කෙනෙකුට හැඟෙනු ඇත.

කොරියන්  කණ්ඩායම් ප්‍රධානියා කතාව කළේ   ටයෙක්වොන්ඩෝ ක්‍රීඩාව පුහුණු වෙන දරුවන්ට "තම උත්සාහය කිසි විටෙක අත නොහැරිය යුතුය"  වැනි  පණිවිඩයක් දීම සඳහා බව මට සිතුනි.

චුන් ජූ දැන් උතුරු කොරියාව නමින් හඳුන්වන රටේ දරුවන් නම දෙනෙකු ගෙන්  යුත්  ගොවි පවුලක උපන්නෙකි. ඔහුගේ ළමා කාලය ඉතා දුෂ්කර එකක් විය. ඒ දිනවල කොරියාව ජපානයට යටත්ව තිබූ  කොලනියකි. චුන් ගේ පියා චුන් බොන්ග්  සික් , තමන්ගේ දරුවන්  තම ගොවිපලේ  වැඩට බොහෝ විට යොදා ගත්තේ වෙනත් විසඳුමක් නොවූ බැවිනි. ඒ පැතිවල බොහෝවිට ළමයි හදන්නේද ගෙදර සහ ගොවිපල වල වැඩට අත් උදව් ගැනීමටය. ඔවුන් ගේ දිවිය වටා බැඳී තිබූ  දිළිඳු කමින් කෙසේ හෝ මිදිය යුතුය යන අදහස ළමා කාලයේදීම චුන්ගේ හිතට ආවේ ගොවිපළේ අමාරු වැඩ වල යෙදී සිටිද්දීය.

චුන් සහ යහළුවෙකු  මුලින්ම කළේ ළඟම  ටවුමේ කැලෑවෙන් එක්කළ ලී අසල නගරයට ගොස් විකිණීමයි. උසස් අධ්‍යාපනයක් ලැබීම සිහිනයක් පමණක් ම වූ ඒ අවධියේ   ඔහුට ඉඩ ලැබුනේ ඔහුගේ සීයා විසින් සංවිධානය කල පාසැලේ තවකාලිකව කුඩා කාලයක් ඉගෙනීමට පමණි. ඉනික්බිතිව ඔහු කරන්නේ ගෙදරින්  පැන යාමය.  වයස අවුරුදු 16 දී චුන් චොන්ජින් නමැති නගරයේ රැකියාවක් සොයා පිටත් වෙයි. චුන් මාස දෙකක් පමණ කොවොන් අතරම තිබූ නගරයක  වැඩ බිමක රැකියාවක් සොයා ගනී.

මෙය දැඩි වෙහෙස දනවන අමාරු රැකියාවක් විය. හරියකට කෑමක්,  නෑමක් නොමැතිව මකුණන් ගහණ බූරු ඇඳන් වල ගතකල නිදි වර්ජිත රාත්‍රීන් බොහොමයක් විය .කුසට හරියට නොකා නිදා ගත්තත් මකුණන් ගෙන් එන ගැහැට ඔහුට කෙසේවත් ඉවසන්නට නොහැකි විය. බේරෙන්නට  මොනවා කළද එය හරි ගියේ නැත. වරෙක බූරු ඇඳ එළියේ සීතලේ තබාගෙන නිදා හිටියත්, දවල්ට  ගිනි අව්වට දමා තිබුනත් රාත්‍රියට අනිවාර්යයෙන්ම මකුණන් ගේ ආගමනය සිදු විය. අවසානයේ බූරු ඇඳ පසෙකට ලා  චුන්  ශාලාවේ තිබූ මේසයක උඩ නිදා ගනී.  පොරවගන්නා  රෙදිකඩ පවා සෝදා වේලා ගෙන සුවසේ නිදාගන්නට සිතා සිටියත් රාත්‍රියේ  මකුණුවන්ගේ ප්‍රහාරයෙන්   චුන්ට  ඇහැරේ. ඔහු  දකින්නේ පුදුමාකාර දෙයකි. අනික් ඇඳන් වලින් පැන බිත්තිය දිගේ වහලට එන මකුණෝ එකින් එකා  මේසේ සිටිනා  චුන් ගේ  ඇඟ උඩට පනින්නේ  කොමාන්ඩෝ භටයන්  ලෙසය.

දෙමසකට පමණ පසු චුං ගේ පියා ඔවුන් සිටින තැන සොයා පැමිණ චූන් ට බැණ අඬගසා නැවත නිවසට රැගෙන යයි. ඔහුට නැවතත් පරණ ආකාරයටම පියාගේ ගොවිපළේ  වැඩ කිරීමට සිදුවේ.  නමුත්  චුන් ට මකුණන්ගේ  වික්‍රමය අකිසි ලෙසකින්වත් මතක නොවේ. කොපමණ පුංචි සතෙක් වුවත් මකුණන්  තම  උත්සාහය  අත් නොහරී. චුන් සිතුවේ මකුණන් ඔහුන්ගේ ඇඟේ ලේ බීමට එන කාරණය  නොව මකුණාගේ අප්‍රතිහත ධෛර්යය ගැනය.

තවත් වසරක් පියාගේ ගොවිපලේ වැඩ කරන චුන් පවුලට තමාගෙන් ඉටු විය යුතු කාර්යයන් අවසන්  කර ගොවිපලේ එළදෙනක්ද විකුණා මුදල් සොයාගෙන සියෝල් නුවරට පැමිණේ. එවිට චුන්ට වයස 18 කි. බිල්ඩින් වැඩ වැනි වෙහෙසකර රැකියා කිහිපයකට පසු ඔහු ගිණුම් ලිපිකරුවෙකු ලෙස රැකියාවක් සොයාගනී. ඉන්පසු මුදල් ඉතිරි කර සහල් විකුණන ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළත් දෙවන  ලෝක යුද්ධ සමයේ ජපනුන් අල්ලා ගැනීම නිසා එය අවසන් වේ.. වයස 24 දී වාහන අලුත්වැඩියා කරන සමාගමක් ජපන් වැසියෙක් සමග සහයෝගයෙන් පටන් ගත් නමුත් අවසානයේ එය ජපන්නුන්ටම  විකිණීමට සිදුවෙයි.

මින් පසුබට නොවෙන චුන්  කාර් මැනුවල් පොත්,  ව්‍යාපාරික පත්‍රිකා ආදිය කියවමින්  තනියම ඉගෙනීමේ යෙදෙයි. යහළුවන්ගෙන් ඉගෙනීම සඳහා රාත්‍රී පන්ති වලටද සහභාගී වෙයි. මේ කාලයේදී ඔහු වාහනයක් නිෂ්පාදනය සඳහා නිර්මාණය කළ සැලසුමක් හොන්ඩා (ජපාන) සමාගමට ඉදිරිපත් කරයි. එය වැඩි ගණනකට නොගෙනම  ප්‍රතික්ෂේප  වුවත්  මේ මිනිසා එයින් නොසැලේ.  දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වෙනවාත් සමගම ඔහු හයිඋන්ඩයි මෝටර් වාහන කර්මාන්ත ශාලාව හා සමාගම  පිහිටුන්නේය. ඒ සමගම 1946 දී  හයිඋන්ඩයි සිවිල් කර්මාන්ත සමාගමද එකවර පිහිටුවයි.

ඇමෙරිකන් හමුදාවෙන් මෙන්ම කොරියන් රජයෙන්ද ලැබෙන කොන්ත්‍රාත්තු නිසා දිගින් දිගටම ඔහුගේ සමාගම් දියුණු වේ. මහා මාර්ග (motor way ) සෑදීම සඳහා කොන්ත්‍රාත්  කොරියාවේ හා තායිලන්තයේ ගිවිසුම් ලබා ගැනීමට ඔහු සමත් වෙයි. එසේම නැව් නිපදවන නාවික තටාක අංගනයක්  (ඩොක්යාඩ් එකක්)  උල්සන් වල නිම කිරීමට  ඔහු සමත්වෙයි. එය ඒ දිනවල ලෝකයේ විශාලතම නෞකා නිපදවන නෞකාංගනය වේ. න්‍යෂ්ටික වීදුලි බලාගාරයක් 1970 දී ගොඩනගන ඔහුගේ සමාගම් අතරට රසායනික මූලද්‍රව්‍ය නිපදවන කම්හල් ද එක්වේ.  ෆෝඩ් සමාගම සමග එකතුව ඔහු ගේ මෝටර් රථ නිපදවන සමාගම  පළමු මෝටර් රථය වන කෝටිනා නිපදවන්නේ 1968 දීය. එම සමාගමම 1986 දී පෝනි එක්සෙල් නමැති රථය තනිවම නිපදවනු ලබයි.

උතුරු-දකුණු කොරියන් යුද්ධය පටන් ගන්නේ 1950 වසරේදීය. ඔහු බසාන් වලින් පැන සියෝල් වලට නැවතත් පැමිණේ. ඔහුගේ සමාගම් තව තවත් දියුණු වෙද්දී අලුතින් බිහිවූ උතුරු කොරියාවට වරෙක  එළදෙනුන් දහසක් පමණ පරිත්‍යාග කරන්නේ එහි ජීවන තත්වය නගා සිටවිමට දායක වන්නටය.  උතුරු කොරියාව සමග කතාබහක් ඇරඹීම සඳහා ප්‍රථම අඩිතාලම දැම්මේද ඔහුය. ඔහු සාමාන්‍ය ධනපතියෙකුට වඩා වෙනස් වන්නේ සමාගම් වල පාලන ශෛලිය සහ අනිකුත් අයට උදව් කිරීම මතය. හයිඋන්ඩයි සමාගමේ දියුණු වීමට, පාලනයේදී දක්ෂයන් තෝරා ඔවුන් වැඩ කරන සැටි නිරීක්ෂණය කර  ඔවුන් මත විශ්වාසය තැබීම ප්‍රධාන හේතු සාධකයක් විය.  එසේම පරිස්සම් සහගතව නොකඩවා උත්සාහ කරමින්  එලෙසම අනවරත වැඩ කිරීමද,  පරෙස්සම් සහගත වියදම් කිරීම්, සේවකයන් කෙරෙහි  කරුණාව හා ආදරය වැනි ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීම පාලනයේදී යොදා ගනු ලැබූ අතර එහි ඵලය වුයේ සමාගම් තවත් දියුණු වීමයි.

ඔහු උල්සන් වෛද්‍ය විද්‍යාලය ගොඩ නගා බොහෝ අයට වෛද්‍ය ආධාරද නොමිලයේ ලබා දීමට මගක් සැලසීය. ඔහුගේ අසාන්  නමැති පදනමින්  රෝහල් නවයක්ම  දකුණු කොරියාවේ ගොඩ නගන ලදී.  එසේම ඔහු තමන් නොලද  අධ්‍යාපනය කොරියානු දරුවන්ට ලබා දෙන්නට ශිෂ්‍යත්ව ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක කළේය. සින්යෝන්ග් පර්යේෂණ පදනම පිහිටුවා විද්‍යා හා තාක්ෂණික පර්යේෂණ සඳහා විශ්ව  විද්‍යාල හා ආයතන වලට මුල්‍යාධාර දෙමින් උදව් කලේය.


ඔහු ගැන කිවූ දේ අතරින් මගේ වඩාත්ම සිත් ගත්තේ මෙන්න මේ කොටසය. කොරියාව දෙකඩ වන විට දෙපසේම ජනතාව යුද්ධ වලින්  බැට කා අන්ත අසරණව ජිවත්වූහ.   දකුණු කොරියාවේ බොහෝ මිනිසුන් ජීවත් වූයේ අනාථයන් සඳහා වූ විශාල පිට්ටනි වල හැදූ කුඩාරම් වලය . මිනිසුන්ට රැකියා  නැත. එනිසා ඔහුගේ සමාගම් වලින් රැකියා සැපයීම ආර්ථිකයේ දියුණුවට  හේතුවක් විය. උල්සාන් නගරය එහි වැසියන් හඳුන්වන්නේ හයිඋන්ඩයි නගරය නමිනි. ඔවුන් ඒ තරමට තමන්ට රැකියා ලබාදුන් සමාගම් සමූහයට උපහාර දක්වති.

නමුත් තවත් බොහෝ දෙනා සිටියේ දිළිඳු බැවින් මිරිකෙමිනි. කොරියානු ජනාධිපතිවරයාට රට ගොඩ නැගීමේ සැබෑ උවමනාවක් තිබුණි. මේ දිනවල  තෙල් ලැබෙන කාලයයි. මේ නිසා එහි රටවල්  විශේෂයෙන් සෞදි අරාබිය, ජෝර්දානය, එක්සත් අරාබි එමීරය ආදී රටවල් වල  බොහොමයක් සංවර්ධන  යෝජනා ක්‍රම දියත් විය. බොහෝ ඇමෙරිකන්, බ්‍රිතාන්‍ය සහ අනිකුත් යුරෝපීය රටවල් මේ රටවල ක්‍රියාත්මක වුවද ඒ කාලයේ ඔවුන් ජනගහනය අඩු කමින් පීඩා වින්දහ. දකුණු කොරියාව වැනි රටවල් ඒ හිඩැස පිරවීමට ඉදිරිපත් වුනි. මේ අනුව කොරියානු සමාගම් සෞදියේ ඉදි කිරීම්  කටයුතු කළහ.

සෞදි රජු විසින් ජුබයිල් වල විශාල වරායක් තැනීමට ටෙන්ඩර් කැඳවීය. ඩොලර් බිලියන් ගණනක් වටිනා මේ වරාය  තැනීම භාර ගතහොත් කොරියන් ආර්ථිකය ගොඩ නැංවීමට අවශ්‍ය විශාල ප්‍රාග්ධනයක් සැපයෙයි. ඒ කොරියන් කොම්පැනියට ලැබෙන ලාභය පමණක් නොව කොරියානුවන්ට රැකියා ද ලැබෙන  නිසාය. රැකියා නිසා ලැබෙන සෞදි මුදල් නිසා කොරියාවේ සිටින ඔවුන්ගේ පවුල් වල සාමාජිකයනට හොඳින් ජිවත් වීමට හැකිවනවා පමණක් නොව ආර්ථිකය  දියුණු වීමටද එය බලපාන බව කොරියානු ජනාධිපතිවරයා  වටහා ගත්තේය.

නමුත් ටෙන්ඩරයේ සඳහන් වරාය යෝජනා ක්‍රමය නැරඹීමට ගිය කොරියානු ව්‍යාපාර හිමියන් නොයෙකුත් හේතුන් කියා ටෙන්ඩරය ගැනීමේ අදහස ප්‍රතික්ෂේප  කළහ. වැඩ කිරීමට  නොහැකි තරම් අධික උෂ්ණත්වය  එක හේතුවකි. බීමට හා නෑමට අවශ්‍ය ජල  පහසුව නැතිකම තව එකකි. නිදාගන්නට අවශ්‍ය හොස්ටල් යනාදිය නොමැති වීම තවත්  එකකි. නිතර එන වැලි කුණාටු තවත් එකකි. (මේ හැත්තෑව දශකයයි. මුදල් තිබුනත් ඒ කාලයේ සවුදිය එතරම් දියුණු රටක් නොවේ)

    කොරියානු ජනාධිපතිවරයාට ඉවසුම් නැති විය. අන්තිමේදී ඔහු කතා කළේ අප කථා නායකයා වන චුන් ජූ යුන් ටය.

"ඔබගේ මකුණාගේ කතාව මට කිහිප දෙනෙක්ම කියා තිබෙනවා චුන්. ඔබ මේ වරාය  යෝජනා ක්‍රමය නැරඹීමට යන්න. හොඳින් සොයා බලා එය කළ හැක්කක් දැයි මට කියන්න. මෙවැනි යෝජනා ක්‍රමයක් අපේ රට දිළිඳු කමින් මුදවා ගැනීමට ලොකු පිටුවහලක් වේවි. මේ අය මොනවා කීවත් මෙය ක්‍රියාත්මක කිරමට නොහැකි යයි ඔබ කිවොත් මම පිළි ගන්නම්"
අල් ජුබයිල් වරාය 

සති දෙකක සෞදි චාරිකාවක නිරත වූ චුන් ජූ යුන් නැවත පැමිණි කොරියානු ජනාධිපතිට වාර්තා කලේ මෙසේය.

"සෞදියේ දහවල් කාලයේ වැඩ කිරීමට බැහැ. ඉතා රස්නෙයි. ඒ නිසා අපි රාත්‍රී කාලයේ වැඩ කරමු. වැලි කුණාටු එන නිසා අපේ රටේ  අනාථයන් සඳහා තිබෙන විශාල කුඩාරම් රැගෙන එහි පිහිටුවමු. කොරියානු යුද්ධයේ දී ඉතිරිවූ සොල්දාදුවන් සඳහා භාවිතා කළ යකඩ සැකිලි භාවිතා කර කූඩාරම්  ශක්තිමත් කරමු, එවිට ඒවා කුණාටු වලට ඔරොත්තු දේවි. අපට තෙල් දෙන්නේ සෞදියයි. ඒ එන තෙල් නැව් ආපසු යන්නේ හිස්වය. ඒවාට කොරියාවෙන් වතුර බැරල් පටවා  යවමු. එවිට රැකියා කරන කොරියානුවන්ට  ජල   හිඟයක් ඇති නොවේ. "

මකුණා ගෙන් උගත් පාඩම වූ ලබා ගැනීමට වෑයමක් නොකර යමක්  අත නොහරින චුන් ගේ අදහස වූයේ එයයි.

ටෙන්ඩරය හයිඋන්ඩයි සමාගමට භාර ගත්  චුන් ජූ යුන් ඒ යෝජනා කළ අයුරින්ම රාත්‍රියේ වැඩ කිරීමට කොරියානුවන් යෙදවීය. ජල ප්‍රශ්නයද සාර්ථකව විසඳා තිබුණි. හයිඋන්ඩයි සමාගමට විශාල ලාභයක්ද හිමි විය. මේ 1976 කාලයේය. කොරියානුවන්ට ඉන්පසු දිගින් දිගටම අරාබි රටවල යෝජනා ක්‍රම ලැබුණි.   දකුණු කොරියාව ලබාගත් ඉමහත් ආර්ථික දියුණුවට මේ මැද පෙරදිග යෝජනා ක්‍රම වලින් ගලා එන ධනය  ලොකු පිටුවහලක් වුනි.

ඡායාරූප අන්තර්ජාලයෙනි.

මුලාශ්‍ර: https://en.wikipedia.org/wiki/Chung_Ju-yung





Thursday, 17 January 2019

සහන් කසීර ගේ නැගෙනහිර ජර්මනිය

ඔබෙහොෆ් 
බුකියේ පළවෙන සහන් කසීර වික්‍රමසිංහ ලියන හුඟක් දේවල්  කියවන කෙනෙක් මම. එයා ලියන බොහොමයක් දේට කැමතිත් එක්ක. ගාල්ලේ  දී පැවැත්වීමට නියමිත  ෆෙයාවේ සාහිත්‍ය  උළෙලේ " සිංහල සාහිත්‍යයේ ස්ව ජීවන අත්දැකීම් " පිළිබඳව සහන් කසීර  කතා කිරීමටත් නියමිතයි. 

මම අද දැක්ක ලංකානිව්ස්වෙබ් වෙබ් අඩවියේ ලිපියක් පළ කරලා තියනවා සහන් කසීර  වික්‍රමසිංහ. මිහිපිට කිසිවක් අලුත් නොවේ ! කියන  ඒ ලිපියට මේ යොමුවෙන් යන්න පුළුවන්.

  ලිපිය කියවන කොට මට හිතුනේ  ඉඳල හිටලා ගුරුන්ටත් වරදිනවා ඇති කියල. මෙන්න මේ ඡේදයන් දැකලා.

මම මෙය උපුටා ගත්තේ එම වෙබ් අඩවියේ පළවී තිබුන ලිපියෙන්.

//සෝවියට් සංගමයේ බලපෑමෙන් සමාජවාදී පාලනයක් රැගත් නැගෙනහිර ජර්මනිය දිළින්දන්ගෙන් පිරුණු අපායක් ව තිබියදී බටහිර සහාය ලද බටහිර ජර්මනිය ඉන්ද්‍රජාලික ආර්ථිකයකින් කේතුමතියක් බවට පත්ව තිබිණ.
බර්ලින තාප්පය බිඳ දැමූ පසුව බටහිර කලාපයට පිවිසුණු නැගෙනහිර ජර්මානුවන් එහි සශ්‍රීකත්වය ; නාන කාමර වල සුවපහසුව දැක විස්මයට පත් වූ බව පැවසේ.//

සමහර වෙලාවට ලිපියේ අන්තිමට කියන මේ වාක්‍යයට අනුව,
//මිත්‍රවරුනි ; දේශපාලනික , සංස්කෘතික සහ ආගමික පඹවැල් තුළින් මිනිස් බව තවමත් නිදහස ලබා නැති බව ඔබ වැටහේද ?//  මම තවම ඔය කියන දේශපාලනික පඹ වැල් වලින් නිදහස ලබලා  නැතිව ඇති.

මම දන්නා තරමින් නැගෙනහිර ජර්මනිය දිළින්දන් ගේ අපායක්  බවට පත්වෙලා තිබ්බේ නැහැ. ඒ තර්කයෙන්ම ගත්තොත් ලංකාව තවමත් ඊට වැඩිය දිළිඳුයි. දිළින්දන්ගෙන්  පිරිලා කියල කිව්ව හැකි සමහර පැති. නැගෙනහිර ජර්මනිය කියන්නේ  සමාජවාදී ලෝකයේ වඩා හොඳට තිබ්බ රටවල් කිහිපය අතරින් එකක්. අදත් එහි කුඩා ළමුන්  සඳහා තිබු කෙයාර් හෝම්  පද්ධතිය තවමත් පාවිච්චි වෙනවා. මම එයින් එකකට ගිහිනුත් තිබෙනවා. ළමයින් බලන්නේ උපාධිය  දක්වා උගත් තරුණ ගුරුවර ගුරුවරියන්. ඒ උසස් තත්වය තවමත් එහෙමයි.

අනික් සමාජවාදී රටවල් තමා  හංගේරියාව, යුගෝස්ලාවියාව වගේ ඒවා. බටහිරට හිතවත්ව හිටි රුමේනියාව, ඇල්බේනියාව නම්  දිළින්දන් ගෙන් පිරි තිබු රටවල් . මම රුමේනියාවට ගිහින් තිබෙන නිසා ඇහින් දැක්කා ඒකනම්.

අපි සෝවියට් දේශයේ උගත් කාලයේ බටහිර ජර්මනියට එන්න  කලින් හොඳට මිල අඩුවට ආහාර ගන්නේ නැගෙනහිර බර්ලිනයේ රෙස්ටුරන්ට් වලින්.

උන්ට බටහිර මිනිසුන්ට තරම්  හොඳ ඇඳුම් පැළඳුම් කාර්  තිබ්බේ නැහැ. නමුත් බඩගින්නේ මුකුත් නැතිව හිටි හිඟන්නෝ නම් නෙමෙයි.
බටහිර ජර්මනිය ඉන්ද්‍රජාලික ආර්ථිකයකින් කොහොම වෙතත් ඇමෙරිකන් මාර්ෂල් ප්ලෑන් එක නිසා ගොඩ ආව රටක්. කොටින්ම ඇමෙරිකන් සල්ලි වලින් නැවත ගොඩ නැංවුන රටක්. බටහිර ජර්මනිය  පින් දෙන්න ඕනේ ඇමෙරිකාවට  ඒකට නම්.

මම ලියපු එක ලිපියක්   තියනවා මෙතන.  වර්තමාන ජර්මනිය එක රටක් වුනත් නැගෙනහිර වාසීන්ට තවම කියන්නේ ඔසී කියල. (ඕස්ට්‍රේලියානුවන්  නොවේ)  මගේ බිරිඳගේ සොයුරිය බැඳලා ඉන්නේ නැගෙනහිර ජර්මන් වැසියෙක්. නම අන්ද්‍රියාස් . ඔහුගේ ගම තුරින්ගියා ප්‍රාන්තයේ කර්ස්දොෆ්. ඔහු  ඔබෙහොෆ් වල ස්කි ජම්පින් කරපු ක්‍රීඩකයෙක්.  අපි නිවාඩුවට සමහර විටෙක  ඔවුන්ගේ තට්ටු හතරක නිවසේ නතර වෙනවා. එම නිවස 1920 හදපු එකක්. නාන කාමර හතරක් තිබෙනවා තට්ටුවට එක ගානේ. ඒවා සහ බටහිර ජර්මනියේ තිබ්බ නාන කාමර වල  වල වෙනසක් නැති බව සහතික කරලා කියන්න පුළුවන්. මොකද එකම වසර වල බටහිර ජර්මනියේත් ඉඳල තිබෙන නිසා.  මේ ගමේ අනිත් නිවෙස් හුඟක් ඒවගේ.

මේ ඒ ගම ගැන ලියපු එකක්.

ධනවාදී රටක සමාජවාදී ගම 


මේ නැගෙනහිර ජර්මනියේ නිවාස ගැන මම ලියු ලිපියක්. සහන්ට කැමතිනම් කියවන්න පුළුවන්.  

මේ ගමේ මගේ බිරිඳගේ තවත් ඥාතිවරියක් ඉන්නන නිසා අපි එහි ගියා. ලස්සන ගමක් නිසා දෙතුන් වරක් ම නැවතී ඉඳල තිබෙනවා  ශීත කාලයේ නිවාඩුවට.  ඥාතිවරියත් ඇය ගේ දරුවනුත් නැගෙනහිර රාජ්‍යය පැවති  සමය පුරා  ජීවත්වූ දෙමහල් නිවස තමයි පින්තූරයේ තිබෙන්නේ. ඔවුන් සහන්  කියන තරම් දිළින්දෝ කියල නම් හිතෙන්නේ නැහැ. නැගෙනහිර ජර්මනිය පැවති  කාලයේ ගත්  පින්තුර පවා තිබෙනවා තවමත්. ඔවුන්ගේ පරණ ට්‍රබන් කාරයේ විනෝද ගමන් ගිය ඒවා හෙම හැත්තෑව අසූව දශකයේ.  ලංකාවට වැඩිය නම් හොඳයි.
නැගෙනහිර ජර්මනියේ තුරින්ගියා වල සූල් සහ එර්ෆුට් කියන නගර දෙකටත් ගිහින් තිඑබෙනවා. නැගනහිර ජර්මන් රජය කාලේ හදපු තට්ටු නිවාස එහි තවම තිබෙනවා. බටහිර ජර්මනියේ කවුන්සිල් (රජයෙන් දෙන) ගෙවල් සහ ඒවා අතර වැඩි වෙනසක් නැහැ. ලංකාවේ ඒ කාලේ තිබුන තට්ටු නිවාස වලට වඩා දෙතුන් ගුණයක් හොඳයි.
  
මේ නැගෙනහිර ජර්මනියේ පුටීන් ගේ භූමිකාව ගැන ලියපු එකක්.
 විසි පස් වසරකට පෙර ඇද වැටුණු බර්ලින් තාප්පය, පූටින් හා ස්ටාසිලන්තය

හැබැයි එක දෙයක් ඉතා පැහැදිලිව කිව යුතුයි. බටහිර ජර්මනිය කේතුමතියක් වෙන්නේ නාන  කාමර නිසා නම් නෙමෙයි.  නිදහස නිසා. නැගෙනහිර ජර්මනියේ පවත්වාගෙන ගිය  කේජිබි එකේ ගෝලයා වුනු ස්ටාසි ඔත්තු සේවාව නිසා රටම  අපායක්  වෙලා තිබුන සමහරුන්ට. විශේෂයෙන්ම ලේඛකයන්ට, විද්‍යාඥයන්ට අනිකුත් බුද්ධිමතුන්ට.    ස්ටාසි එකට ඔත්තු දුන්නේ නැත්නම් වධ දෙන නිසා. තමන්ගේම යහළුවන් ගැන ඔත්තු දෙන්න බැරි නිසා දිවි  නසාගත් මිනිසුන් හිටිය. මිනිස්සු වෙඩි කාගෙන හරි බටහිරට පැනල ගියේ ආර්ථික සුව පහසුවක් සෙවීමට වඩා නිදහස සොයා .

හැබැයි තවමත් පරණ නැගෙනහිර ජර්මනියට කැමති මිනිසුත් ඉන්නවා. අර ගුඩ්බයි ලෙනින් කියන චිත්‍රපටයේ  කියවෙන්නේ එහෙම  කතාවක්.  කැමති නම් හොයාගෙන බලන්න හොඳ ක්ලැසික් චිත්‍රපටයක්.



අහ්, ලියන්න අමතක වුණා. සවුදි කෙල්ල ගැන කතාවට නම් සම්පුර්ණයෙන්ම එකඟයි. ඒ දෙන පබ්ලිසිටිය දැක්කම සැකත් හිතෙනවා. සම්පුර්ණයෙන්ම අනවශ්‍යයි වගේ.  ඔයාලටත් ජමාල් ඛශෝගී  අමතක වුනාද? නැත්නම් යේමනය.

Wednesday, 2 January 2019

නව වසරට කතාවක් - සුභ 2019 නව වසරක් වේවා බ්ලොග් කියවන ලියන ඔබ සැමට

නොයෙකුත් හේතූන් නිසා වසර 2004 අපට හොඳට මතකයි. දේශපාලන කණ්ඩායමක පිපුරුණු බෝම්බයක් නිසා සමහරුන්ට මතකයි.   මට මතක බොක්සින් ඩේ සුනාමිය නිසා. මම හිටියේ ජර්මනියේ  කොබර්ග් නගරයේ. අපි නත්තලට හැම වසරකම වගේ  බිරිඳගේ දෙමාපියන්ගේ නිවසට යන නිසා එදා දෙසැම්බර් 26 දා හිටියෙත් එහෙ. ලන්ඩනයේ ජිවත්වන යාළුවෝ සහ ජර්මනියේ මගේ බිරිඳගේ නෑදෑයෝ එක දිගට කෝල් කරන්න  පටන් ගත්ත.
" ටීවී එක දාන්න "
 "ටීවී එකේ නිව්ස් දාන්න"
"ඔයාගේ ලංකාවේ පවුලට කොහොමද?" වගේ ප්‍රශ්න අහල.   එතකොට තමයි දැන ගත්තේ මුහුද ගොඩ ගලල කියල. දිගින් දිගටම පෙන්නුවේ ගාල්ල ඒ මුල් දවස් කිහිපයේ. මට දිගින් දිගටම කියන්න වුනා අපේ  නෑදෑයෝ හොඳින් ස්තූතියි කියල.  පස්සේ ඉන්දුනීසියාවට වඩා ප්‍රබලව සුනාමිය වැදිලා තියනව කියලත් දැනගත්ත. ලංකාවේ නැගෙනහිර  හා දකුණු වෙරළබඩ පෙදෙස් විනාශ වෙලා.

නිවාඩුවෙන් පස්සේ ලන්ඩනයට ඇවිත් සාගර, ශ්‍රීනාත් , ශාන්ත, මෙන්ඩිස් වැනි  යහළුවෝ කිහිප  දෙනෙක් එක්ක ෂෙයාර් ඇන්ඩ් කෙයාර් කියන පදනම පිහිටුවා ගත්ත. මුලින් අපි බඩු  කන්ටේනර් කිහිපයක් යැව්වා ලංකාවට. දකුණේ සහ නැගෙනහිර පාසැල් දෙකක ළමයින්ට  භාණ්ඩ බෙදල දුන්න.
මොනිකා ශාෆර්- ෆෙහ්ර 

ඉන් පස්සේ මව හෝ පියා අහිමි වුන ළමයි විසි ගණනකට ශිෂ්‍යත්ව දෙන්න පටන් ගත්ත ලංකාවේ දකුණේ  විහාරස්ථානයක තිබුන පදනමක් සමග එකතු වෙලා. මේ කතාවට  පාදක වෙන ජර්මන් ජාතික මහාචාර්ය මොනිකා ශාෆර්ෆෙහ්ර Monika Shaffer-Fehre      හඳුනාගන්නේ මේ වකවානුවේ. ඇයට ලංකාවේ ළමයි දෙන්නෙක් ස්පොන්සර් කරන්න  ඕන වුනා. එයින් පස්සේ අපේ පදනමේ නොයෙකුත් ආධාර එකතු කිරීමේ වැඩ වලට 2004 පටන් පහුගිය අවුරුදු 14 මුළුල්ලේ ඇය සහයෝගය දුන්න.

ඇය රැකියාව කලේ ලෝක ප්‍රසිද්ධ උද්භිද උද්‍යානයක් වන  කිව් ගාඩ්න් එකේ, ඇය ශාක වර්ග ගැන ප්‍රසිද්ධ උපදේශකවරියක්. Flora of Ceylon (ශ්‍රී ලංකාවේ ශාක වර්ග )  කියන පොතේ මූලික සම්පාදකවරිය (එම් ඩී දසනායක හා ක්ලේටන් සමග)  ඇය. තවත් පර්යේෂණාත්මක ලිපි බොහොමයක කතෘ. වරක් ඇය ශ්‍රී ලංකාවට යන අපේ යෙහෙළියක අත අන්වීක්ෂයක් යැව්වා ඉගෙන ගන්න දියණියකට. අද ඒ දියණිය ශ්‍රී ලංකාවෙන් ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා  ඇමෙරිකාවට ඉගෙනීමට ගොස් දැන් ලන්ඩනයේ රැකියාව කරනවා කියල දැන ගන්න ලැබුන.
ඇය එවැනි උදව් බොහොමයක් නිහඬව කර තිබෙනවා. ඇගේ එක හීනයක් වුනේ ලංකාවට නැවත යන්න. වැඩ අධික කමක් ඇගේ  සැමියා මිය යාමත් නිසා එය කර ගන්නට නොහැකි වුනා. (සැමියා මයිකල් ශාෆර් නමැති ඉංග්‍රීසි ජාතිකයෙක්. )
ශාන්ත සමග 

දරුවන් සඳහා ඇයගෙන් දිගටම මුදල් ලැබුනත්  ගිය වසරේ  ඔක්තෝබරයේ  සිට ඇයගෙන් මේලයක් ලැබුනේ නැහැ. එනිසා මම ඊමේල් දෙක තුනක්ම යවා  බලා හිටිය. ඇය විශ්‍රාම  ගොස් නිසා කිව් ගාඩ්න් එකට කතා කර  වැඩකුත් නැහැ කියා හිතුව.

පහුගිය සතියේ ඇගෙන් මේලයක් ලැබුන.

ඇයටත් සැමියාටත් ළමයි නැහැ. ඔවුන් ජිවත් වුනේ දකුණු ලන්ඩනයේ සුවපහසු නිවසක. ඔහු මිය ගිය පසුත් ඇය එහි ජිවත් වුනා. පහුගිය ඔක්තෝබරයේ ඇය නිවසේ ඇද වැටී තිබෙනවා. ලන්ඩනයේ  එක දෙයක් වන්නේ බොහෝ විට මෙහි  ජිවත්වන්නන් අනෙක් අයගේ දේවල් සොයා නොබැලීම හා ඇඟිලි නොගැසීම. අනිත් අයට කරන අපහසුතාවයක්  යයි සිතා  එසේ නොකිරීම එකේ හේතුවක්. එසේම අනුන්ගේ  පෞද්ගලිකත්වයට ගරු කිරීම. සමහර වෙලාවට වෙලාවක් නැතිකම.  ඇය මොබයිල් දුරකතනයක් භාවිතා නොකරන්නියක් නිසා  කිසිම සමාජ ජාලයකත්  නැහැ. "ලින්ක්ඩ් ඉන්" රැකියා ජාලයේ  ඇරෙන්න.  මා සමග ඉඳහිට ඊමේල් හුවමාරු කර ගන්නවා පමණයි.

ඉතින්  ඇද වැටුණු තැනින් නැගිට ගැනීමට නොහැකිව ඇය දින  අටක්ම  නොකා නොබී වතුර පොදක් නැතිව බිම වැතිරී ඉඳල. කාටවත් කියන්න විධිහක් වත් නැහැ. දුරකථනයත් ඈත.  අට වන දවසේදී, ඉඳහිට ඇය ස්වාධින සේවයක යෙදෙන ප්‍රොතෙස්තන්ත නිකායක චැරිටි පදනමේ යහළුවන්  දුරකතනයෙන් අමතලා . පිළිතුරක් නැති තැන පොලිසියට දන්වලා. පොලිසියෙන් ලන්ඩන් ඇම්බියුලන්ස් සේවාව සමග ඇවිත් දොර කඩා ඇතුළු වී තිබෙනවා.පොලිසියට පමණක් නොව  වෛද්‍යවරුන්ටත් යෙහෙළියන්ටත් පුදුමයි  වතුර පොදක් නැතිව දින අටක්  එක තැන වැතිරී මේ කුඩා කාන්තාව ජීවිතය රැක  ගැන්මට සටන් කළේ කොහොමද කියා. පොලිසිය බේරා ගන්න කොටත් ඇය හොඳ සිහියෙන්  ඉඳ තිබෙනවා.   අන්වීක්ෂය රැගෙන ලංකාවට ගිය  ඇය දැන  සිටි මගේ යෙහෙළියක් වන ආශා කිවේ ඇය කරන, කළ හොඳ වැඩ හේතුවෙන් කර්මානුකූලව ඇගේ දිවි බේරෙන්නට එය බලපාන්නට ඇත කියායි. කරුණාවන්ත මේ කාන්තාවගේ සිතේ මානසික ශක්තියත්  බලවත් හේතුවක් වන්නට ඇති.

මමත් අපේ පදනමේ අනිත් අධ්‍යක්ෂකවරයා වන ශාන්තත් වහාම  ඇය බලන්න කෑම බීමත් රැගෙන ඇගේ  නව නිවසට ගියා. ඇගේ නව නිවස තිබෙන්නේ  රෝහලක් ඉදිරිපිට. සැමියා සමග දිවි ගෙවූ නිවස විකුණා ඇය මෙහි පදිංචියට ඇවිත්.එහි වැඩිපුර ඉන්නේ මහලු අය . විදුලි සෝපානද  ඇතිව ඉතා පහසුවෙන් නිම කරන ලද්දක්.  මගේ බිරිඳ සාදා දුන ජර්මන් කෑම බීම ඇය ඉතා කැමැත්තෙන් ආහාරයට ගත්ත.

අද 2019 ජනවාරි පළමුවනදා උදයේම මට දුරකථන ඇමතුමක් දී සුභ පැතුවා ඇය.  ඉතින්  මේ  කාරුණික දිරිය කාන්තාවගේ  කතාවත් සමග මගේ බ්ලොග් අවුරුද්ද පටන් ගන්නයි  අදහස.

මෙතෙක් දවස් මෙය කියවන්නට පැමිණි පාඨක  ඔබ සැමටත් බ්ලොග් ලියන  සේම සින්ඩි පවත්වාගෙන යන සැමටත්  වාසනාවන්ත, සෞඛ්‍ය සම්පන්න, මිල මුදලින් මෙන්ම සතුටින් ද පිරුණු  සුභම සුභ 2019 නව වසරකට ආසිරි පතමි.

Saturday, 29 December 2018

දැවෙන විහඟුන් සමග දැවුනෙමි

ලන්ඩනයේ දී  "Unseen Pictures london" මගින්   "දැවෙන විහඟුන්"  චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනය කළා මසකට ඉහතදී. මේ ලඟදී මුහුණු පොතේ එයට හොඳ පාඨක  ප්‍රතිචාරයක් ලැබිල තිබුන. ඒ ප්‍රතිචාරයට එකඟ වෙන ගමන් තවත් යමක් ලියන්න හිතුන.

අනෝමා ජනාදරී (කුසුම්)

පටන් ගත යුත්තෙම ඕන අනෝමා ජනාදරී ගේ විශිෂ්ට රංගනය ගැන කියල.  මෑත කාලයකදී සිංහල හෝ වෙනත් ආසියානුඅප්‍රිකානු  චිත්‍රපටයක නොදැක්ක ප්‍රබලම  රංගනයක්. චිත්‍රපටයේ එක අවස්ථාවක් මගේ මතකයේ තදින්ම රැඳිලා තියනවා. ඒ තමයි මට මතක විධිහට මස් කඩේ මුදලාලි ගෙන් සහ ඔහුගේ පිරිවරෙන් දූෂණය වෙලා ඒ රැකියාවත් නැති වෙලා  කුසුම් නිවසට එනවා රෝහලෙන්. ජිවත් වෙන්න එන්නේ ලොකු ප්‍රශ්නාර්ථයක් එක්ක. නැන්දම්මා (සැමියාගේ මව) එක්ක කල්පනා කරනවා "ළමයි බඩ ගින්නේ", උන්ට කන්න දෙන්නේ කොහොමද , ජිවත් කරවන්නේ කොහොමද කියල.  ඒ මොහොතේ  දැඩි පීඩාවකින් සිටින කුසුම්, මහළු නැන්දණියගේ   උරහිස හෙමින් අල්ලනව ආදරෙන්. ඉන් පස්සේ දෙන්නම ජනේලෙන් එලිය බලාගෙන ඉන්නවා. අනෝමා ජනාදරී හෙවත් චිත්‍රපටයේ කුසුම් ගේ ඒ බැල්ම, සමාජ අසාධාරණය හමුවේ දරු මල්ලෝ හදන්න වෙර දරන  දහසකුත් එකක් දුක් විඳින මව්වරුන්ගේ ජීවිතය මූර්තිමත් කරනව. එතැනදී  ප්‍රබලයි ඇගේ මුහුණේ ඉරියව් වලින් දැනෙන නිරූපණය ඉතාම ප්‍රබලයි.
සමන්මලී ෆොන්සේකා 

ඊට පස්සේ මම කල්පනා කරා අනෝමාජනාදරී ගේ හා සමන්මලි ෆොන්සේකා ගේ ප්‍රබල හා සිත් කාවදින රංගනයන් සමග  ඒවගේ තව චිත්‍රපට මම බලලා  තියනවද  කියල.

මේ වගේම අයර්ලන්තයේ  කතාවක්  රැගත් චිත්‍රපටයක්  මම බලල තියනවා මතක් වුනා  කාලෙකට ඉහතදී. තාත්ත නැති වුනාට පස්සේ  අම්ම දරු පැටව් රැක ගන්න කරන යුද්ධේ. පොතකින් සිනමාවට නැගුනු නිර්මාණයක්. චිත්‍රපටයට  පාදක වුන පොත ලියල තියෙන්නේ ෆ්‍රෑන්ක් මැකෝට්. ඔහුගේම සත්‍ය ජිවිත කතාව.  කෘතියේ නම "ඇන්ජෙලා ගේ අළු - Angela's Ashes". චිත්‍රපටයේ නමත් ඒකමයි. ඒක ආවේ 1999 දී. අයර්ලන්තය ඉතාමත් දුප්පත් රටක් කාලයකට ඉහතදී. බ්‍රිතාන්‍ය  අධිරාජ්‍යවාදයත් ඒ දුප්පත්කමට බලපෑවා. මේ කතාවේ පියා බේබද්දෙක්. ලැබෙන සල්ලි වලින් ඔහු බොනවා. පියා අන්තිමට අතුරුදහන් වෙනවා. මව ඔහුගේ නෑදෑයෙක් ගාවට ළමයි එක්ක යනවා ගෙදරින් එලවන නිසා. මවට ඒ නෑදෑයා සමග නිදා ගන්න (රමණය කරන්න)  වෙනවා දරුවන්ට ඉන්න, කන්න දෙන්න නම්. ඔවුන් නිතරම ඉන්නේ කුස ගින්නේ.
ලොකු  පුතා ෆ්රැන්කි රැකියාවක් හොයා ගන්නවා. ඔහු දවසක් හිතේ අමාරුවකට බීල එනවා. බීල  ඇවිත් මවත් එක්ක රණ්ඩු  වෙලා මවගේ  කම්මුලට ගහනවා"

මේ වගේ සිද්ධියක්  "දැවෙන විහඟුන්" චිත්‍රපටයෙත්  වෙනවා. බස් කාරයෙක් මවට නරක  විහිළුවක් කරපු කතාව දියණිය අහනවා. එතනදී ඇතිවන දැඩි කතාබහේදී කුසුම් දුවට කම්මුල් පහරක් ගහනවා. කුසුම් කියන මවට ගණිකාවක් වෙලා හරි දරු පැටව් රකිනවා ඇරෙන්න  වෙන කරන්න  දෙයක් නැහැ. සමහර වෙලාවට, ඔව්  සමහර වෙලාවට හිතෙනවා දුව කියපු විධිහට නිදහස් වෙළඳ කලාපෙට වැඩ කරන්න  ඇරියනම් මොකද කියල? නමුත් හැම අහිංසක දෙමාපියෙක් ගේම බලාපොරොත්තුව තමන්ගේ ළමයින්ට කොහොම හරි කරලා උගන්වන්න. නිදහස් කලාපේ රැකියාවකට යනවට වඩා. ඒත් මම නම් අහල තියෙන්නේ උසස් පෙළ කරලත්  ඒ රැකියාවලට යන අය ඉන්නවා කියල. යථාර්ථය ඒකනේ. මේවැනි  රැකියා පහත්  කරලා පිළිගන්න මනෝ  භාවය නම් නැති කරන්නම ඕන දෙයක්.

ඔය චිත්‍රපට දෙක සංසන්දනය කලහම මට හිතුනේ Angela's Ashes චිතපටයේ එමිලි වොට්සන් හා සමානවම ප්‍රතිභාපූර්ණ රංගනයක් අනෝමා ජනාදරී ඉදිරිපත් කරනවා කියල.
අනෝමා දැවෙන විහඟුන් හි 

එමිලි වොට්සන් "ඇන්ජෙලා ගේ අළු " චිත්‍රපටයේ 

බ්‍රිතාන්‍යය හෝ ජර්මනිය වගේ දියුණු ධනවාදී සමාජයක නම් මවක් ගණිකා වෘත්තියේ යෙදිලා මුදල්  හම්බ කරලා ළමයින්ට කන්න දෙන එක ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ නැහැ. නමුත් ඒ රටවල් ඇත්තටම   එහෙම කරන්න  අවශ්‍යතාවයකුත්   නැහැ. රැකියාවක් නැත්නම් රජයෙන් සහනාධාරයක් සහ ඉන්න ගෙයක් ලබා  දෙනවා. ගෙයින් එළවල දාන්නෙත් නැහැ. එනිසා කුසුමට අත්වුණු ඉරණම අත්වෙන්නෙත් නැහැ. අනික ගෙවල් වල කුණු එකතු කරණ රැකියාව  උනත් පහත්  එකක් නෙමේ මේ වගේ රටවල. ඒවගේ රැකියා වලටත් සෑහෙන ඉල්ලීමක් තියනව මේ රටවල.
මහේන්ද්‍ර පෙරේරා 

    මස් කඩේ මුදලාලිගේ (මහේන්ද්‍ර පෙරේරා මම හිතන්නේ) රංගනයත් අපූරුයි. හැම රටකම මස් කඩ මුදලාලිලා ඔය වගේද මන්ද? සුරුට්ටුවක් ගහගෙන කොකුවල එල්ලලා තියන මස් ගොඩවල් අස්සේ ගැවසෙන මස් කඩ  අයිතිකාරයෝ මම මේ වගේ රටවලත් දැකල තියනව. ඇත්තටම කියනවානම් චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයා හැම නළු නිළියෙක්ගෙන්ම උපරිම ප්‍රයෝජනය අරන් තියනවා. චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් වෙලාවක හරියට සියුම් කැටයම් දන්නා වඩුවෙක් වගේ. තව වෙලාවක දක්ෂ ගුරුවරයෙක් වගේ. ලීය කැටයම් වලින් ඔප නංවල ලස්සන කරලා ගන්න වඩු මහතාට  පුළුවන්. දක්ෂ ගුරුවරයෙකුට  සිසුවෙකුගේ හැකියාවන්  හඳුනගෙන සිසුවා දක්ෂයෙක් කරන්න පුළුවන්. අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු වශයෙන් සංජිව පුෂ්පකුමාරට  ඒ හැකියාව තිබෙනවා.

මේ චිත්‍රපටය නිකම්  වාර්තාවක් වගේ කියල කෙනෙක් කියනවා ඇහුන මට. මටනම් ඇත්තටම එහෙම හිතෙන්නේ නැහැ. ඒ අදහසම මගේ   "සියාමා" කෘතිය ගැනත් කියනව. ඒ කියන්නේ මෙවැනි සිද්ධීන් තියනවා, ලෝකේ වෙනවා. අපි ඒවා මේ  වගේ පෙන්වන්න ඕනෙද නැත්නම් ලියන්න ඕනෙද කියල. එහෙම  නැත්නම් ඒකට  සින්දුවක්, කලාත්මක විස්තරයක් බලෙන් දාල ඔප මට්ටම් කරලා භාෂා සෙල්ලමක්, කලා සෙල්ලමක් දාල  ගත  සිත පිනවන්න ඉදිරිපත් කරනවද? මම හිතන්නේ මේ වගේ චිත්‍රපට බිහි වෙන්නෙ ගත සිත පිනවන්නම  නෙමේ. පොප්කෝන් කාල හිනා වේගෙන ශා මරුනේ කියල සිනමාහලෙන් එලියට එන්න හදන චිත්‍රපට  වෙනම  තියනව. ස්ටාර් වෝර්ස් හරි බ්‍රැඩ් පිට් ගේ මිස්ට ඇන්ඩ්  මිසිස් හරි බැලුවහම ඒ මනදොල සපුරගන්න පුළුවන්.

මේ චිත්‍රපටය 88-89 බිහිසුණු වකවානුව තුල දිවි අහිමි කළ පියෙකුගේ පවුලක් වටා ගෙතෙන්නක්. එහෙම ඒවා ගොඩක් වුනාය කියල ඒ ගැන නොඅසපු කතාවක් තියෙන්න බැරිද? දෙවන ලෝකය යුද්ධය ගැන තවම කතා ගොතනවා. සිනමා පට නිපදවෙනවා. ප්‍රයිවෙට් රයන් වගේ ඒවා බලන්න. ඕනෑම ඓතිහාසික සිද්ධියක, යුද සමයක නොකියවුණු නොලියවුණු කතා දහස් ගණන් ඇති. එයින් එකක් අරගෙන අධ්‍යක්ෂක   වරයෙක් උත්සාහ දරනවා ඒක ලෝකයට කියන්න. ඒ වෑයම ඒ දහිරිය අගය කළ යුතු දෙයක් හැටියටයි  මට හැඟෙන්නේ.

   මම චිත්‍රපට විචාර ලිපි කිහිපයකම   කියෙව්වා, සිංහල සිනමාව අගාධයකට වැටිලා කියල. මට නම් එහෙම පෙනෙන්නේ නැහැ.   පහුගිය කාලේ  සංවිධාන කිහිපයක් නිසාම හොඳ සිංහල චිත්‍රපට කිහිපයක්ම ලන්ඩනයේදී නරඹන්න වාසනාව ලැබුන. බොරදිය පොකුණ, දැකල පුරුදු කෙනෙක්, සුළඟ එනු පිණිස, ඔබ නැතිව ඔබ එක්ක, ගුරු ගීතය,  ඇගේ ඇස අග, 28,  සුළඟ අප රැගෙන යාවි , උසාවිය නිහඬයි වැනි හොඳ චිත්‍රපට 2016 ඉඳන්ම  ඇවිත් තියනවා. ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ ඒවා පෙන්වන්න චිත්‍රපට පෝලිමේ සිටින්නට සිදුවීම මිසක් චිත්‍රපට හදන්නේ නැතිකම නෙමෙයි. විශාල  මුදලක් වැය කරලා සිනමා පටයක් නිර්මාණය කරලා රජයේ කවුද නිලධාරී ගොන්නක් සිනමා හලක් දෙනතුරු අවුරුදු  ගණන් ඉන්න ඕනේ . ප්‍රශ්නය  තියෙන්නේ එතැන මිසක් සිංහල සිනමාවේ නෙමේ.

ඉතින් සිනමා කෘතිය ගෙනත් පෙන්වීම ගැන "නුවන් ජේ, සන්ජේ දලුගොඩ" චිත්‍රපට ඔස්තාර්ල දෙදෙනාට ස්තූතියි. එසේම  සංජය පුෂ්ප  කුමාර මහතාට  තවත් මෙවැනි සිනමා කෘති නිර්මාණය කරන්න අවකාශයක් ලැබෙනවා නම් අගෙයි.
  

Friday, 28 December 2018

නවකතාවක ගැටළු - "සියාමා" එළි දැක්වීමේ දී දීප්ති කුමාර ගුණරත්න විසින් කළ කතාව - 2, 3

නවකතාවක ගැටළු - "සියාමා"  එළි දැක්වීමේ දී  දීප්ති කුමාර ගුණරත්න විසින් කල කතාව -  1
දීප්ති කුමාර ගුණරත්න 


2 කොටස

පොතෙන් උපුටා ගැනීම

“එහෙත් අප සැම අත්විදිමින් ඉන්නා පොදු ඛේදයක්  අප හමුවේ නිරාවරණය කරන්නකි. දක්ෂ කතන්දරකරුවෙකු  ලෙස අජිත් ගොඩ නගන මෙම නවකථාව සියලු අන්තවාදයන් පිළිකෙව් කරන්නට පාඨක සිත් අවධිකරයි. 
               
                අපි ගත්තොත් නවකථාව පිළිබඳව මූලික නීති රීති සහ  න්‍යායට අනුව මේ නවකතාව වර්ගීකරණය කරලා නැහැ. දැන් ලංකාවේ මේ වෙලාවේ මේ  විචාරකයෝ කවුරුත් මේවා කරන්නේ නැහැ. කවුරුත් මේවා මේ වෙලාවේ කරන්නේවත් නැ. ඒ නිසා අපි හිතනවා දැන් යන විදිය හරියි කියලා. දැන් මම පොඩි උදාහරණයක් කියන්නම්.   
මම දේශපාලනයට එන 80 ගණන් වලදී ඒ වෙලාවේ මතුවෙච්ච ලංකාවේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය තමයි පවුල ගතානුගතිකයි, රැඩිකල් නොවීම. ප්‍රඡාතන්ත්‍රවාදය සවුත්තු වීගෙන යනවා. මේක මීට වඩා රැඩිකල් වෙන්න ඕනි කියලා. බොහෝ පැරණි රාජ්‍ය ය, පවුල , ලිංගිකත්වය මේවා රැඩිකල් වෙන්න ඕනි කියන එක තමයි 80 දශකයේ මතු වුණු දේ.

            දැන් ඇවිත්  පවුල, රාජ්‍ය නැවත Restore නැතිනම් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරන්න කියන තැනට ඉල්ලීම් ඇවිත්, නැවත ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරන්න පවුල, නැවත ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරන්න සමාජය, නැවත ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරන්න රාජ්‍යය  කියන තැනට ඇවිත්. ඒකයි මං කියන්නේ දයලෙක්තිකව අපි මේ චේන්ජ් එක තේරුම් ගත යුතුයි.

මම මේ දැන් කරන්නේ නව කතාව කියන Structure එක මොකක්ද, ඒක analyse කරන්නේ කොහොමද, ඒවට අපි යටත් වෙන්න ඕනිද සන්නස්ගල වගේ පිස්සො කියන කතා වලට, මේ කාලේ. ගොඩක් අය බයයි මේව එළිපිට කියන්න. මේවා මම හොයලා බලලා කියන්නේ. අපි මේවා කිව්වේ නැත්නම් නිවට වෙනවා. විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරු නිහඬයි.  යන්න කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය ඉස්සරහ පාරට. පර්මීට් වලට ගත්තු තඩි වාහන කොච්චර තියෙනවද කියල බලන්න. ඒ වාහන වලින් මොනවද අපිට ගම්‍ය කරන්නේ? කිසිම Study එකක් නැති වාහන ආතල් ටිකක් එතන තියෙනවා කියලා. ඉතිං ඒ මිනිස්සු කොහොමද නවකතාවල් සම්බන්ධයෙන් න්‍යායන් හදන්නෙ මේ වගේ පාදඩයොත් එක්ක. බෑ බයයි.
  
අපි ඔන්න ඔය දේවල් තේරුම් ගන්න ඕනේ. කලබල වෙන්න ඕනේ නැහැ මං කියන්නේ. අපි මේවා කතා කරලයි නවකතාවට එන්න ඕනි. අපි මේක හරියට කිව්වේ නැත්නම් අපි ආත්ම වංචනිකයෝ. මම කිව්වේ මූලික වශයෙන් ඒ වෙනස .
Mia Farrow

මම තව උදාහරණයක් කියන්නම්. ඇමරිකානු සිනමා අධ්‍යක්ෂ වූඩි ඇලන් සහ මියා ෆරෝව් අතර සම්බන්ධයක් තිබුණා. එක් අවස්ථාවක මියා ෆරොව් වූඩි ඇලන් ගැන ලොකු විවේචනයක් කරලා එයාව අත හැරලා දානවා. එතනදි ඇමරිකානු මාධ්‍ය ගත්තේ මියා ෆරොව් ගේ පැත්ත නෙමේ  වූඩි ඇලන්ගේ පැත්ත. ඇමරිකානු  මාධ්‍ය කිව්වේ "කරුණාකර ඔබලාගේ පෞද්ගලික ප්‍රශ්න ගෙදරදී බලා ගන්න. එය සිනමාවට සම්බන්ධ නැහැ."
Woody Allen

 අපේ රටේ නම් ඒ සිද්ධිය වෙන්නේ අනිත් පැත්තට. අශෝක හඳගමගෙයි, අනෝමා ජනාදරීගෙයි ප්‍රශ්නේ අපේ පත්තරකාරයෝ උඩගෙඩි දුන්නේ අනෝමට. මෙන්න මේක තමයි වෙනස. අනෝමා ජනාදරීව හොයාගෙන ගිහින් අහනවා අරයගෙ පුරුෂ ශක්තිය හෙම කොහොමද කියල. ඉන්පස්සෙ ඉතින් අනෝමාත් ඇරලා දානවා දිගට හරහට. ඒවා පල  කරන්නේ මහා බෞද්ධයෙක් වන සිරි රණසිංහ. තක්කඩියා. ඒවා තමයි අපේ දරුවන්ට ඉන් පස්සේ යන්නේ. අපේ රටට  මුග්ධකම දෛනිකව දෙන ජඩයා මං කියන්නේ. ඒ යක්කු මැරෙන්නෙත් නැහැ. ලංකාවේ හොඳ හදවතක් තියෙන සංවේදී මිනිස්සු ඉක්මනින් මැරෙනවා. සේකර වගේ කෙනෙකු ඉක්මනින් මැරුණා. මෙයාලා අවුරුදු 150 ක් විතර ජීවත් වෙනවා. රට ඉවරයි මං කියන්නේ. ඒ ගොල්ලො තමයි දවසින් දවස, ලංකාව ව්‍යුහගත කරන්නේ. උදේට මොනවාද වෙන්නේ , දවල්ට මොනවද වෙන්නේ කියලා. ඒවා ව්‍යුහගත කරන්නේ මේ තක්කඩි රැළ. මේවා කිව්වම මාත් එක්ක තරහ වෙනවා. මේවා මෙවැනි සංවාද වලට හොඳ  නැහැ කියල, ගෙන්නනත් හොඳ නැහැ කියල හිතනවා. නමුත් මේවා  ඇත්ත.

             අපි බලමු මීළඟට  සියාමා සහ අපේ මේ කතා වස්තුවේ තියෙන ප්‍රධාන ටර්න්  එක. ඔබට පැහැදිලි ඇති නවකතාව සම්බන්ධයෙන්  විචාරයක් කරනවා නම් මූළික ගැටුම තමයි ආකෘතිවාදය සහ සදාචාරය. ඒ කියන්නේ form එක. මේ ෆෝම් එක සියාමා ගත්තත්, "රළ" ගත්තත් දෙකේම ආකෘතියේ තියෙනවා සමානාත්මතාවයක්. හැබැයි රළ නවකතාවට  වඩා සියාමා කියන නව කථාවේ සදාචාර පණිවිඩයක් තියනවා. අපි අහන්න ඕන ප්‍රශ්නේ තමයි මොකක්ද ඒ  සදාචාරය?

             එහි සදාචාරත්මක පණිවිඩය කියන දේ ගැන කාට හරි කතාකරන්න ඕන නම් කල්පනා කරන්න ඕන නම් කතා කරන්න  පුළුවන් නමුත් වෙලා නැහැ. මොකද මටත් තියෙන්නේ අර කිව්ව වගේම වෙලාවක්නෙ. ග්‍රැහැම් ග්‍රීන් ගේ සාහිත්‍ය විචාර රචනා , ඒක මහාචාර්ය සුරවීර පරිවර්තනය කරලා තියෙන්නෙ. ඇත්තම කියනවා නම් ලංකාවේ නවකතා විචාරය කළයුතු, අධ්‍යනය කළ යුතු සියලුම න්‍යායන් සහිත පොත් ටික පිළිවෙලට තියෙනවා. ඔය පහුගිය කාලේ කතා කරපු  කිසි කෙනෙක්  ඒවා බලන්නේ නැහැ. මම දැක්කා පහුගිය කාලේ ටෙනිසන් පෙරේරා මහතා ලොකු විවේචනයක් විචාරයක් පලකරලා තියෙනවා. මේ කාලේ පළවෙන  නවකතා පුද්ගලික අත්දැකීම් කියලා. එයාට තේරෙන්නේ නැහැ. එයා ඒක කිව්වේ මොකටද? "අප්පච්චි ඇවිත්" කියන නවකතාවට. "අප්පච්චි ඇවිත්" කියන නවකථාව කියවලා කියනවා මේකේ තියෙන්නේ  පුද්ගලික අත්දැකීමක් කියල. දැන් මෙයා මේ නවල් ගැන තියෙන තියරිය එක දන්නේ නැහැ. 

අපි ගමු "ඇනා කැරනිනා" නැතිනම් "යුද්ධය හා සාමය", දැන් මේවා  ඇතුලේ තියෙන්නේ මොකක්ද? පුද්ගලයන්ගේ ආත්මීය කාරණා ටික. ඒ ඒ දේවල් වලට මුහුණ දෙත්දි තියෙන ආත්මීය කාරණාටික. අපි කීවොත් එහෙම ඇයි  "දුහුළු මලක්" චිත්‍රපටියට වඩා විශිෂ්ඨ නිර්මාණයක්  ලෙස "හංසවිලක්"  ගන්නේ කියල. දෙකේම තියෙන්නේ එකම විවාහය හා  විකල්ප සම්බන්ධයක් අතර තියන ප්‍රශ්නය. හැබැයි ඇයි එකක් අනිත් එකට වඩා විශිෂ්ඨයි කියන්නේ. දෙවැන්න සදාචාරවාදය.. හංසවිලක් සාදාචාරවාදීයි. ඒ තුළ ආකෘතිය විතරයි තියෙන්නේ. ඒකෙන් කියන්නේ අරකත් නෙවී , මේකත් නෙවී කියලා. "දුහුළු මලක්" හිදි කියන්නේ "ඔබගෙන්දෝ ඔහුගෙන්දෝ මා හෙට දින සමුගන්නේ" කියන නන්දා මාලනිගේ ලස්සන සිංදුව කියලා නැවත කසාදේ අස්සට යනවා.

            එතකොට අපි රළ සහ සියාමා නව කතාව දෙක සන්සන්දනය කරන කොට සියාමා එකේ තියෙන Love story එකේ තියෙන මූලික  ප්‍රශ්නෙ තමයි, අපි ටිකක කල්පනා කරලා කියන්න ඕනේ. අපි හිතමු මෙහෙම, භක්ති කියන විචාරකයා කියන දෙයක් තමයි නවකථාවට විවිධ අයගේ හඬ  තියෙන්න ඕනි. එක්කෙනෙක් ගේ හඬ  විතරක් නොවෙයි.නවකතාවක විවිධ චරිත දේවල් කතා කරන්න ඕනි. බොහෝ දෙනාගේ කථිකා හඬ අප ඇසිය යුතුයි. දැන් සියාමා එකේ ගැටලුවක් නෙමෙයි  සියාමා එකේ තියෙන්නේ ඇත්තටම,  කොහොමද පිරිමියෙක් ෆැන්ටසයිස් කරන්නේ තමා කැමති ගැහැණියව? ඒකට සම්බන්ධ වෙනවා කියලා අපි හිතනවා යම්කිසි ඉන්  බාහිර දෙයක්. ඒ තමයි අර අන්තවාදය. නමුත් අපි කල්පනාවෙන් මේ නව කතාවේ ආත්මීය  පැත්ත බලනවා නම් නවකතාවේ වැඩිපුර තියෙන්නේ  ජාතිය පැත්ත. ඒකේ නැහැ විසදුම්.  සමහර කතාවල විසඳුම් දෙන්න යනවනේ.

            එතකොට මේ නවකතාවේ මූලිකම වැදගත්ම දේ තමයි එක තැනක තියෙනවා  සියාමා කියනවා අර පිරිමි  චරිතෙට. "අපි දෙන්නා ටිකක් ආශ්‍රයක්  කරගෙන යනවා."  නමුත් ඒක ‘’නම්කරන්න එපා. මේකට යන්න දෙන්න ඔහේ. ඒකට දෙන්න එපා ආකෘතියක්. මේක කියන්නත්  එපා කාටවත්. ..... මම හිතන්නේ මේ නව කතාවේ මතු කරගන්නම තිබුණු තැනක් අවස්ථාවක්. නමුත් ඒක එච්චර එළියට ආවේ නැ. ඉන්පස්සේ යටපත් වෙලා, වෙන වෙන පැතිවලට යනවා. ඉස්සරහට නවකතාවක බීජය සංවර්ධනය කරනවා නම් ඔන්න ඔය දේ වැදගත්. 


3 කොටස

ඔන්න NGO එකක් තියනවා. ඒකෙ පිරිමියෙක් තමයි ප්‍රධානියා. වැඩ කරන ලස්සන තරුණියෝ ඉන්නවා. එක තරුණියක් කැමතියි මේ හොඳ, ගුණ ගරුක, දේශපාලන වශයෙන් ඉතා සංවේදී හිත හොඳ නායක පිරිමියාට. අග්නිදිග ආසියාවටම මානව හිමිකම් බෙදා හරින පිරිමියෙක්. ඉතින් ඔහු  දෙසට  ඇය හැරෙනවා. ඇය හැරිලා අහනවා" මම නම් ඔබට පණවගේ ආදරෙයි. ඔබ මට ආදරේද?". එතකොට අපේ  කකුල් වෙව්ලන්න පටන් ගන්නවා. සට සට ගාල.  මොකද එයා ඒ වගේ පිරිමියෙක් කියන්නේ බොහෝ විට OBSESSIONAL.  

LOVE  එකේ තියෙන ප්‍රධාන ගැටළුවක් තමයි LOVE එකේ වස්තුව ලබා ගත නොහැකි වීම. දැන් ඒ කියන්නේ TITANIC  වගේ. මේ සියාමා නව කතාවේ ඒක තියෙනවා. මෙතන ඉන්න මේ සාර්ථක විවාහ ගත කරන අය ඉන්නවනේ. සාමාන්‍යයයෙන්  රේඩියෝ වැඩ සටහන් වලට ගියාම අහනවා 
"ඔබගේ විවාහ ජීවිතය සාර්ථකද?" වැනි දේවල්. 
"ඔව් අති සාර්ථකයි "කියල අපි උත්තර දෙනවා. 
එවිට නිවේදකයා කියනවා "අපිට තේරුණා ඔබ සාර්ථකයි"කියලා. ඒ වෙන දෙයක් නොවෙයි. සාර්ථකයි කියන්නේ නීරසයි කියන එක. ආදරේ කියන්නේ ලැබෙන්නේ නැති වස්තුවකට. ලැබෙන්න බෑ . FAIL වෙනවා කියන එක. ඒ FAIL විල්ල මේකේ තියෙනවා. මේ FAIL විල්ල පොඩ්ඩක් අවුල් වෙලා තියනවා හොස්පිටල් එකක් ඇතුලේ. සාමාන්‍යයෙන් හොද LOVE එකක් HOSPITAL වලට යන්න හොඳ නෑ කියල මම කියන්නෙ. ඒක පොඩ්ඩක් ඊට මෙහායින් වුණා නම් අර මොකක් හරි මල්වත්තක වගෙ වුණා නම් හොඳයි. මම ඒකයි කියන්නේ .  අජිත්ට මේ ප්‍රශ්නය එන්නේ බ්ලොග් වල ලියන එක. මේක එහෙම එකක් නෙවී (වෙනත් පොතක් පෙන්වමින් ). ටිකක් වාඩි වෙලා හුඟක් වෙලා ලියපු එකක්. ඉක්මනින් බිත්තර දානවා වගේ ලියපු එකක් නෙමේ. අජිත්ටත් පුළුවන්නේ ලියන්න. අජිත්ගේ නවකතාවේ වස්තුබීජය ඉතාම හොදයි. හැබැයි මේක සවුත්තු වෙනවා හයියෙන් ලියන්න ගිහින්. දැන් මේ වගෙ හයියෙන් ලියන අය ඉන්නවා විශාල ප්‍රමාණයක්. අපේ සමන් කුමාර එහෙම ලියන්නේ අත් දෙකෙන්. අත් දෙකෙන් නවකතා දෙකක් ලියනවා. 

            පහුගිය කාලේ හුගාක් අය මගෙන් ඇහුවා ඔයා ඇයි න්‍යායික කෘතියක් ඉදිරිපත් නොකරන්නේ කියලත්, වෙලා නැහැ. එහෙම දඩ බඩ ගාලා ලියන්න ගියොත් මොකද වෙන්නේ.  ලියන්න බැහැ. 
           
මේ වගෙ වස්තු බීජයක්  තව ටිකක් මෝරන්න දීලා, තවත් අය එක්ක සාකච්ඡාවට බඳුන්  කළා නම් වඩා හොදයි කියලයි මම කියන්නේ. ඒක වෙලා නෑ. මම ඊළඟට කියන්න ගියේ සාමාන්‍යයෙන් OBSESSIONAL ඒ කියන්නේ ග්‍රස්ථික නියුරෝසිකයන්  ට වැටෙන ගැහැණු පිරිමි  structure දෙක ඔය දෙක. අනික පර්වර්ට් අය. පර්වර්ට් අය මෙතැනට එන්නේ නැහැ. මම එනවා කිව්වම ඩ්‍රැකියුලා ආව වගේ තමයි උදාහරණකෙට සන්නස්ගලල වගේ අය  එන්නේ නැහැ කවදාවත්. ඒ ඩ්‍රැකියුලා සූර්යා දැක්කම පිච්චෙනවානෙ. ඒ වගේ පර්වර්ට් අය ඒ කියන්නේ සරලව අනෙකාගෙ විනෝදය රඟ දක්වන එක කරන අය. ඒ සඳහා උදාහරණයක් ගමු හිට්ලර් ව. හිට්ලර් ජර්මන්  ජාතියේ විනෝදය දන්නවා එයා. ජර්මන් ජාතියේ විනෝදය කුමක්ද? ජර්මන් ජාතිය කියන්නේ මොකක්ද ? පාරිශුද්ධ ජාතියක්. වෙන කිසිම ජාතියක් මිශ්‍රවී නොමැති ශුද්ධ වූ ජාතියක්. ප්‍රශ්න නැති ජාතියක්. ධනවාදය නැමැති නරක දෙයක් ඇවිත් ජර්මන් ජාතියව විනාශ කරනවා. ඒ නිසා මේ ධනවාදය කියන එකේ ප්‍රතිවිරෝධතා නැතිව නියම පරමාදර්ශි ධනවාදයක් ජර්මනියේ හදන්න. මොකද දැන් ඒක කරන්න ගියාම සිද්ධ වුනේ. අනුන්ගේ විනෝදය තමන් දන්නවාද?   දැන් අපි මෙහෙම කියමු.

 දැන් කවුරුහරි පර්වර්ට් කෙනෙක් එනවා මං  ළඟට. එයා ඇවිත් කියනවා 
"මම ඔයාගේ කණ සූප්පු කරන්න කැමතියි"
කියලා. මම අහනවා,
"ඔයා කොහොමද දන්නේ මගේ කණ සූප්පු කරන්න? ඇයි මොකටද මගේ කණ සූප්පු කරන්නේ"
කියලා. 
එයා කියනවා 
"මම දන්නවා ඒක" කියලා. මම නැවත අහනවා, 
"ඔයා කොහොමද ඒක දන්නේ" කියලා. 
එතකොට එයා කියනවා 
"මම දන්න නිසාම නොවෙයි ඔයාගේ මූණ දිහා බැලුවම මට  හිතෙනවා ඔයාට කණ සූප්පු කරගන්න  ඕනේ කියල වගේ ." කියලා.

දැන් අපේ සමහරු ඉන්නවා කණ දෙනවා. දැන් මගේ විනෝදය මාත් එක්කනේ, මමනේ තීන්දු කරන්න ඕන. නමුත් ඒක එයා තීන්දු  කරන්නේ. ඔන්න ඕකයි පර්වර්ට් කියන්නේ. ඔන්න ඔය pervert අයගෙන් තමයි දැන්  අද ලංකාවේ දේශපාලනඥයෝ, කලාකාරයෝ කියන අය, කෙටිනාට්‍ය කාරයෝ, අර  නාට්‍ය මේ නාට්‍ය  වර්ග පිරිලා තියෙන්නෙ. ඒ අය ඇවිත් කියන්නේ  ඒකනේ, 
"ඔබගේ විනෝදය මම දන්නවා".

 මේ සියාමා කෘතියට අපේ වාසනාවට ඒවා ඇවිත් නැහැ. මේ පොතේ කියනවා ඔබගේ ආශාව මම දන්නේ නැහැ කියලා. සියාමා ගේ ආශාව දන්නේ නැහැ පෙම්වතා. පෙම්වතාගේ ආශාව ඒ දෙන්නම දන්නේ නැහැ. ඒ නිසා තමයි මේක ආදර කතාවක් වෙන්නෙ. අපි ඒක තේරුම්ගන්න ඕනි.

            මේ වගේ කාලෙක ආදර කතාවක් ලියන්න පුළුවන් වීම  හරි වැදගත්. ඒ ඇයි? මේ කාලේ කවුරුත් ආදරේ විශ්වාස කරන්නේ නැහැ. ඒ කියන්නේ මිනිස්සු හැමෝම අනික් කෙනා ගැන අවිශ්වාසයෙන් ඉන්නෙ. එතකොට ආදරේ කරන්න බෑනේ. ආදරේ කරන හැටි මේකෙත් තියෙනවා. හම්බුවුණා, ටක් ගාල ආදරෙයි කිව්වා, ෆේස් බුක් එකට ගිහිල්ල ප්‍රොෆයිල් එක චෙක් කළා. ආ මෙයා කොහෙද ඉන්නේ , මෙයා මෙහමයි වගේ. ඒවා හොයන්න ගියොත් ආදරේ කරන්න බැහැනෙ. මම හැබැයි මේ කතාව බලත්දි එක දෙයක් හිතුවා. අනිවාර්යයෙන්ම වෙයි කියල. එහෙම වුනේ නැහැ. මම හිතුව අන්තිම හරියේ ,  සියාමා කියයි කියලා 
"මම අද ඔයාට මේ දුක් වේදනා ටිකක්  කිව්වේ බොරුවක්, ඔයාගේ අවධානය යොමු කර ගන්න." එහෙම වුණානම් මේ කතාව රෝමියෝ ජුලියට් වගේ වෙනවා.

            මම කියන්නේ නන්දනල කැමති වෙන එකක් නැහැ. ඒ කියන්නේ මම කියන්නේ මේකේ තියෙන දේවල් ඔක්කොම වෙන්න ඕනේ. මේකේ කියනවානේ එයාට වෙච්ච විශාල අකරතැබ්බ ගොඩක්, මාව දූෂණය කරපු හැටි, මගේ පවුල විනාශ කරපු හැටි, කොච්චර මම තාත්තට ආදරය කළාද ඒ තත්ත්ව  මෙච්චර  විනාශ කලා. ඔන්න ඔහොම ඔහොම  ඇවිල්ල ආයිමත් කිව්වා නම්,
"ඔබේ ආදරය දිනා ගැනීමට සඳහා  මා කළ බොරුවක් මේය" කියලා.
 මම හිතන්නේ,  ලෝකෙ ගොඩක් දේවල් හා දේශපාලන ව්‍යාපාර වෙනස් වෙනවා.  මොකද බොහෝ දෙනා දේශපාලනය  කරනවා කියා කරන්නේ බොරු. ඒ බොරුවට ගහන්න තිබ්බෙ මේකෙන්.

 චිත්‍රපටියත් තිබ්බා The leader කියලා. ඒකේ ඒ චරිතය මැරුම් කනවා. ඒක කියන්නේ නැහැ. ඒ නිසා එයා ලියපු ඒ Art work  එක ග්‍රේට් එකක්. එතකොට අපි තේරුම්ගත යුතු දේ තමයි ඔන්න ඔය ආදරයේ මූළික structure එක මේ සියාමා තුළ තියෙනවා.

            ලෝකේ තියෙන ශේෂ්ඨතම ආදර නව කතාවල තියෙන ලක්ෂණය තමයි ඒ දෙන්නා එකතු වෙන්නේ නැහැ. වෙන් වෙනවා. ඉතිං ඒක මේකෙ තියෙනවා. මොකක්ද එහෙනම් තියෙන ගැටළුව. ගැටළුව තමයි මම කිව්ව මේ කතාවේ අන්තර්ගතය ගොතනකොට ඉල්ලා සිටින කාලය ලැබිලා නෑ. ඒ නිසා හයියෙන් ලියලා දාලා. ඉතාම  ප්‍රවේගකාරී ලෙස ලියලා දාලා තියෙනවා. මම හිතන්නේ ඒකම තියෙනවා අප්පච්චි ඇවිත් නව කතාවත් අධික වේගයෙන් ලියලා දාන්නෙ.

මෙන්න මේකත් තියෙනවා මේ කාලේ සමාජ වැඩ කරන අයට ඇතිවන ආතතියත් ඒක.  මේක ඉක්මනින් කළේ නැත්නම් ඔබ අසාර්ථක වනු ඇත.  මේ පොත ඉක්මනින් නොලියා ඔබ බදාදට මියගියහොත්  ඒ නිසා මම ටග් ගාලා අඟහරුවාදාට පොත ලියනවා.  මේ කාලේ අපි හැමෝම බියක් තියෙනවා අපි අසාර්ථක වෙයි දෝ කියලා. ඒ නිසා ඉක්මනින් ඉක්මනින් දේවල් කරනවා. ඒවා මේ නව කතාවේ දියුණු කරගත යුතු තැන්  අජිත්ට තියනවා. මේ නව කතාවේ කියන්න ඕන දේවල් තියෙනවා.  මේවා විචාර කලාවේ හුඟක් අය කියන්න ඕන දේවල්.
නමුත් ඒවා කියන්නේ නැහැ.  හරි තව ටිකක් තියනවා කියන්න.. නමුත් මේ ඇති.බොහොම ස්තූතියි.

~~දීප්ති කුමාර ගුණරත්න