Monday, 28 January 2019

ප්‍රථම ප්‍රේමය ඔබ නොවේ (45) - බලාපොරොත්තුව එලෙසමය

මරෝස්නි ඇපල් 
ප්‍රියාන් ට දුරකතනයෙන් ඇමතූ ගිහාන් ගෙන් ප්‍රියාන්   පළමුවෙන්ම ඇසුවේ නිලන්ත හා විශාඛා ගේ ප්‍රශ්නය ගැනය. වෙනදාවක මෙවන් තැනකදී ගිහාන් මදක් කෝප ගන්නා මුත් මෙදා ඔහු ප්‍රියාන්  සමග කතා කළේ සන්සුන් සිතිනි. ඒ මදිවාට ප්‍රියාන් කතා කළේද රුසියානු බසිනි. ඔහු පටන් ගත්තේද "ප්‍රිවියත් මචෝ" කියාය.

"ගිය පාර උඹ කියපු විස්තර ඇහුවම  මම හිතුවේ උඹ අන්තිමට ඔන්නොහේ විශාඛටම  කර ගහයි කියල. " යනුවෙන් ප්‍රියාන්  ඉතා සැහැල්ලුවෙන් පැවසීම ගැන ඔහුගේ සිතේ හටගත්තේ මදක් අමනාප සහගත බවකි.

(ප්‍රිවියත් යනු හලෝ යන අරුත දෙන යෙදුමකි)

ගිහාන් ඉවසීමෙන් යුතුව සිදුවූ සියල්ල පැහැදිලි කලේ තමන් හොඳම යහළුවෙකු සේ සළකන නිලන්තත් හොඳම යෙහෙලියක් වූ විශාඛා ත් සමග දැන් ඊටත් වඩා  දැඩි සොයුරු බැම්මකින් බැඳී ඇති බව පවසමිනි.
  " දෙන්නම මගේ යාළුවෝ. ඒක හොඳින් විසඳ ගත්ත එක හොඳයි. නිලන්තගේ අම්මත් දැන් නිලන්තලා එක්ක ඉන්නේ නිලන්ත අලුතින්ම ගත්ත ගෙයි. ඉන්දියාවේ ගිහින් ආව කට්ටියම"

 "උඹ  උන්ට උදව් කරලා කල දේ හරි. මම වුනත් එහෙම කරන්න ඉඩ තිබ්බ. හැබැයි අර විශාඛ ට, ඔයාට නෙමේ මම මුලින්ම ආදරය කළේ කියල  කිව්ව එක ටිකක් දරුණු වැඩි නැත්ද? අර හිතෙනුයි   ගතිනුයි දෙකෙන්ම  වැටිලා හිටිය කෙල්ලට?  ඒ අවස්ථාවේ හැටියට විශාඛා උඹ ගැන කිසියම්  බලාපොරොත්තුවෙන් උඹේ ගෙදරට එන්න ඇති. ඒක තේරුම් ගන්න පුළුවන්. පස්සේ මම හිතුවේ,  ඉතින් උඹේ පැත්තෙන් බැලුවම  මෙහෙන් තාන්යා ඉන්නවා. උඹත් හිරවෙලා ඒත් ... උඹ රුසියාවට ආපු දවස් වල විශාඛා ගැන කියනවා මට මතකයි" ප්‍රියාන් ඉතිරිය ගිල ගත්තේය.

"ඒක කොහොමද බං හරියටම  කියන්නේ උඹට.  මම  එවෙලේ කිව්වනම් එයාට මම ආදරය කලා කියල, ඒක පිළි ගත්තනම් මේක මේ විධිහට විසඳෙන්නේ නැහැ. අර යකා, තාත්තා කියල රඟපෑ එකා.... මගේ පිට වරද පටවන්න තිබ්බ. නිලන්තගේ අම්මත් අසරණ වෙනවා. අනිත් එක ..." ගිහාන් මදකට නතර වී හුස්මක් ගත්තේය.

මේ සුන්දර යුවතියන් දෙදෙනාගෙන් ලැබූ ආදරය ඔහු කෙදිනකවත් සසඳා බැලුවේ නැත. දැන් කිසිවෙක්  එවැන්නක් අසයි.

"මට දැනෙන්නේ මේ ආදරයන්  දෙක වෙනම ලෝක දෙකක අත් විඳපු දෙයක්  වගේ බං.මට හැඟෙන විධිහ තමයි ඒ."
ඔහුට දැනුනේ තමන් වෙනම විශ්වයන් දෙකක වෙනත්ම කාල පරාසයන් දෙකක ජීවත් වූ බවකි.  යුවතියන් දෙදෙනා හැසිරුනේ දෙයාකාරයකටය. ඔහු එය සමාන කරගනුයේ කෙලෙසද?

ඔහු පවසන  දේ සාවධානව අසා සිටි ප්‍රියාන් කීවේ රටවල් දෙකක් හා සංස්කෘතීන් දෙකක් වුවත් ආදරය කළ පිරිමියා එකම තැනැත්තා බවයි. ප්‍රියාන් තමන්ට කියන්නට තතනන්නේ කුමක්ද? තාන්යා අමතක කර දැමීමටද?

"ප්‍රියාන්, ඒකමද මම කියන්නේ දන්නේ නැහැ. විශාඛායි මමයි නිලන්තයි එක බස් එකේ ගියේ ඒ ලෙවල් කාලේ. ඉඳ ගන්න කොට මම විශා එක්ක එකට ඉඳ ගන්නවා. නිලන්ත උගේ බෑග් එක විශාඛා ට දෙනවා. නිලන්තය මුලදී එයාට ට්‍රයි කළත් විශාඛා මට වඩා කැමතියි කියල දැන ගත්තම අයින් වුනා. හැබැයි  අන්තිමට බැන්දේ ඌ""

"ඒ ටික මම දන්නවා "

"මම විශාඛා එක්ක හරි බොළඳ වගේ හිතන දේවල් කතා කලේ. විශාඛා අරලිය මල් වලට ආසයි. ඉතින් අපි ඇවිදින කොට අරලිය ගහක් දැක්කොත් පණ කඩාගෙන ලිස්සල වැටිලා හරි එකක් කඩල දෙන්න ඕනේ.කොච්චර අරලිය ගස් දිගේ බඩ ගාල තියනවද.  පිච්ච මල් වැලක් දැක්කොත් නතර වෙලා මලක් කඩන්න ඕනේ. ඉඹින්න ඕනේ එයාට. මල්  අත ගගා ඉන්න ඕනේ. අපි ගල් කිස්සේ ඉඳන්ම පයින් ඇවිත් තියනවා බම්බලපිටියට එනකන්. කෝච්චි  පාර දිගේ අත් අල්ලාගෙන. වෙලාවක දුවනවා ඔහේ. මුහුද දිහා ඔහේ බලන් ඉන්නවා. හරිම අහිංසක සුන්දර ආදරයක් බං ඒක  "

"අර හින්දි ෆිල්ම් වල වගේද " ප්‍රියාන් හඬ නගා සිනා සුනේය.

"එහෙම කියන එකත් හරි. ඕනේ නම් ඔය ඉතින් හින්දි හරි සිංහල ෆිල්ම් වල වගේ මූණ යන්තන් ලං කරලා උම්මා එකක් දීල ඇති. එයාව ගිහින් ඇරලන කොට ගේ ගාවදි කියනවා අයියේ උම්මා එකක්  දෙන්න කියල පොඩි ළමයෙක් වගේ. ගස් වටේ දුවල නැහැ පුතෝ. ගස් යට ඉඳගෙන ඉඳල තියනවා විහාරමහා දේවි එකේ හෙම. ඒ දවස් වල අතේ සල්ලි නැහැ නේ බං .  ගල් බනිස් එකයි ප්ලේන්ටියයි බෙදාගන්න දවස් තියනවා. විශාඛා අතේ සල්ලි තියන දවසට ග්‍රීන් කැබින් එකෙන් කනවා. "

"ඒක තවම තියනවද බං "

"තවම තියනවා. විශාඛා එක්ක තිබ්බේ කෝමල ආදරයක්. ඒක ප්ලැටෝනික් ආදරයක් හැබැයි  රොමැන්ටික් වෙන්න  ඔන්න මෙන්න තිබ්බ එකක්. ඒක එහෙම වෙන්න කලින් මම සෝවියට් දේශයට ඉගෙන ගන්න ගියා නෙව. ඒක උඹ දන්නවා"

මිතුරන් දෙදෙනා පරණ අතීතය මදක් මතක් කර ගත්හ. ඒවා බොහෝ විට සොඳුරු මතකයන්ය. ප්‍රශ්න  නොතිබුනා නොවේ. එහෙත්  ශිෂ්‍යයන් ලෙස ගත කළ නිදහස්කාමී වූ ඒ සොඳුරු කාලය තවමත් ඔවුන්ට සිහි වන්නේ මිහිරි මතකයන් ලෙසය.

"එතනත් අවුරුදු ගාණක් ඉඳල ඉඳල අන්තිමට තාන්යා ව මාට්ටු වුනා නේද "

"ඒකම තමයි හිතා ගන්න බැරි. ඒ හමුවුනු විධිහ. තාන්යා හෙන රොමැන්ටික්. හම්බ වෙච්ච පළමුවෙනි දවසෙම ඉටිපන්දම් පත්තු කරලා  රොමැන්ටික් සින්දුවක් දෙකක් අහල එකට  හැසිරිලා සතුටු වෙන්නයි එයාට ඕන වුනේ. හැබැයි ඊට පස්සේ අපේ හැම හමුවීමකම, එකතු වීමකම අමුතු විශේෂයක් තිබුන. එහෙම නැත්නම් එයා ඒ විශේෂය ඇති කලා. "

"නමුත් උඹට අත අරින්න තිබුන ඕනෙම නම්" ප්‍රියාන් පැවසුවේ ඇඟට පතට නොදැනීය.

"සමහරවිට මුලදී. තාන්යා බල කලේ නැහැ කවමදාකවත්. නමුත් අපි හමුවෙලා සති කීපයකින් පස්සේ එකට  රෙදි හෝදන්න ගිය දවසේ මට අමුතු හැඟීමක් ආව බං. මම උඹට කියලත් ඇති. ඉස් ඉස්සෙල්ලම, එකට කඩේ ගිහින් කන්න උයන්න බඩු  ගන්න  ගියහම ඒ හැඟීම ආයි වැඩි වෙලා ආව. මම කළේ  කඩෙන් එළියට ආපු ගමන්  තාන්යා ව බදාගෙන හිටි එක  පාර අයිනේ. එයත් උරහිසට ඔළුව ගහගෙන හිටිය. ඒවා අමතක වෙන්නේ නැහැ බං.  එයා ඔය මාකට් එකකට ගිහින් යමක් තෝරන  කොට, ඒවා ගැන මගෙන් අහන කොට, එතන හරිම චමත්කාරයක් තියනවා  බං. හම්බ වෙන්න යන හැම දවසෙම බදාගෙන ඉඹල මූණ උරහිසට තියන් ඉඳල හිමින් බෙල්ලට කිස් එකක් දීල ඊට පස්සේ තමයි කතා කරන්නේ. පපුව බටර් වෙලා යනවා බං එතකොට "

"ඔව්  ඉතින් චැටර්ලි ආර්යාව කියල අපි නම දැම්මේ නිකන්ය "

"ඒ උඹලගේ දස කම. මම මෝඩය වගේ කරපුවා කියන්න ගිහිල්ල අහගත්ත කතා. උඹ දන්නවද සමර් එකට ඇපල් කොපමණ කෑවත්   මරෝස් (frost)  එක එන්න  කලින් ගහේ ඉතිරි වෙලා තියෙන ඇපල් එක අමුතු ඇඹුලක් එක්ක පැණි රහයි කියල. ඒ කියන්නේ ශීත සෘතුව පටන් ගන්න කලින්. "

"ඔව්  මම දන්නවා " මරෝස් යනු ශීත සමය පටන් ගැනීමට ප්‍රථම ඇති මුල් දින කිහිපයයි. ගස් වල කොළ හැලී අවසාන වී මුල්ම හිම වැටෙන දවස ළඟාවන කාලයයි.  එම කාලයේ ඇපල් ගස් වල අවසානයට ඉතිරි වන ඇපල් වල රසය වෙනස්ය.

"තාන්යා ඔය ඇපල් ගෙඩියක් කඩන්න  ශීත සෘතුව පටන් ගන්න තුරු  බලන් ඉන්නවා.අවුරුද්දේ පළමු  හිම ඔන්න මෙන්න වගේ වැටෙන කොට අපි දෙන්නම ගිහින් කඩනවා ඒ ඇපල් ගෙඩි ටිකක්. වතාවක් මම   ගම්මිරිසුයි ලුණුයි කලවන් කරලා දුන්න. කඳුළු පිහ පිහ කිවිසුම් ඇර අර කෑව. ඒවා තමයි බං මතක. මතක් වෙනවකොට අමාරුයි බං. දාල ආවේ ඇයි කියල හිතෙනවා. "

"මචන් සමහර කොල්ලෝ  ළමයි හිටන් පරිත්‍යාග කරල කෙල්ලන්ට, ළමයි  එක්කම  එහෙම්ම දාල ගිහින් උඹ දන්නවනේ ඒ සීන්. වැඩේ කියන්නේ ඉස්සර සෝවියට් ආණ්ඩුව කාලේ සපෝර්ට් එකක් තිබ්බත් දැන් නැහැ.  සමහරු අවුරුදු පහමත් ඉඳල අන්තිමට හීන් සීරුවේ ගිහින් ලංකාවෙන් බැඳගන්නවා. අර ගඩ්ඩ හෙම පීඑච්ඩී එකත් හදාගෙන ඒ අවුරුදු තුනත්  කෙල්ල  එක්කම ඉඳල, අන්තිමේදී ඔය බිස්නස් කරපු සල්ලි ටිකක් දීල ඒකිට බායි කියල ගිහින්. ලංකාවේ හොඳ  දෑවැද්දක්‌ එක්ක කසාද බැඳලා. ඔය ඉන්නේ ලෙවල් එකේ. මට නම් අවුල් ඒ වැඩේ. ඒත් උඹ මේ තවම නැහෙනවා තාන්යා ගැන. මම දන්නේ නැහැ මොනව  කියන්නද කියල. උඹ ඇත්තටම ආදරේ කරපු එකෙක්. පාළුවට, ලිංගික ආසාවට විතරක් කෙල්ල එක්ක හිටි එකෙක් නෙමේ කියල මම දන්නවා." ප්‍රියාන් කීවේය.

"දැන් උඹේ කෙල්ලට මොකෝ වුනේ " සිත රිදී යන සේ  දැනුන ඒ වදන් පෙළට  කිසිවක් නොකී ගිහාන් සෙමෙන්  ඇසීය.

වරක් තාන්යා සමග ප්‍රියාන් ගේ පෙම්වතිය වන නතාෂා  මුණ ගැසී  අර්බාත්ස්කයා විදියේ ප්‍රාග් කේක් කා කෝපි බිවූ සැටි ගිහාන්ට මතකයට නැගුණි.

"එයාට සුද්ද වීසා ගැහුවේ නැහැ. ඒ  ආදර  අන්දරයට එතනින් තිත තියන්න වුනා. එයා කියනවා මට මොස්කව් එන්න කියාලා. මොස්කව් ගිහින් මොනවා කරන්නද මචං? මම බිස්නස් කරන්න දන්නා එකෙක් නෙමේ. බෙලි කැපිලි , පිටි පස්සෙන් පිහියෙන් ඇනිලි , හොරකම්, ජඩකම් පිරිලා බං. ලොකු බිස්නස් කරනවා නම් මාෆියා එකට හරි පරණ කේජිබි එකට හරි කප්පම් දෙන්න ඕනේ. වීසා ජාවාරම් හෙම හරියට.අනික  මම මෙහෙ තව ඩිග්‍රී  එකක් කරනවා. උඹ දන්නවනේ "

"ඔව්, උඹ කලින් කිව්වනේ ඉගෙන ගන්නවා කියල.. මොකද්ද බං වීසා ජාවාරම් කතාව. මටත් මේ කවුද රුසියාව ගැන පැත්තක්  පළාතක්  දන්නේ නැති බුවෙක් කීව වීසා හදල දෙන්නම් කියල මොස්කව් යන්න ආපහු. මෙහෙ මේ ලංකාවේ ඉන්න එවුන්  කොහොමද බං ඕව කරන්නේ." ගිහාන් කීවේ තරමක්  අවඥා සහගතවය.

සෝවියට් දේශය බිඳ වැටුණු පසු හදිසියේම රුසියාවේ ඉගෙනීමට ළමුන් යැවීමට යයි සඳහන් කරමින් පුද්ගලික කොම්පැනි කිහිපයක්ම ලංකාවේ ලියා  පදිංචි වී තිබුණි. ඒවායින් සැබවින්ම ඉගෙනීමට ළමුන් යවන්නේ දැයි ගිහාන් සැක කළේ ඒවාට සම්බන්ධ අයවලුන් ගැන ඔහු කළින් දැන  සිටි බැවිනි.

"ඕක මචන් අපේ බිස්නස් කරන කොල්ලෝ කිහිප දෙනෙකුයි ලංකාවෙන් තේ සහ වෙන බිස්නස් වලට ආපු අයයි  කරන ජාවාරමක්. මතකද මට  අර සුම් (මොස්කව් හි ප්‍රධාන සුපර්මාකට් එකකි) එක ගාවදි ලංකාවේ කොල්ලෝ සෙට් එකක් යුගෝස්ලාවියා යන්න ටිකට් අරන් මොස්කව් ට්‍රාන්සිට් ඉඳල හම්බවුනා. අතේ සල්ලිත් වැඩිය නැතුව, කන්නත් හරියට නැතිව. ලංකාවේ ඔය උඹ හෙම කියපු භීෂණය නිසා ආව කියල කීවේ."

"ආ ඔව් මට මතකයි . උඹ අර සල්ලි දීල සෝවියට්  වීසා අරන් දෙන කෙනෙක් ගාවට යැව්වා නේද. උන් ඒ වීසා ගහගෙන ඊට පස්සේ ඉතාලි ද කොහෙද ගියා නේද? "

"ඔව් අපි නිකන්නේ උන්ට උදව් කලේ. ගොඩක් එවුන් ඒක ජාවාරමට පටන් අරන්. ලංකාවෙන් අරන්  එනවා කොල්ලෝ කෙල්ලෝ . රුසියන් වීසා ගහල දෙනවා ඉගෙන ගන්නවා කියල. ඊට පස්සේ බටහිර වීසා ගහන්න උදව් කරලා  බටහිරට දානවා.   දැන් ඔහොම එන්න අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඕනේ නැහැ. වෙස්ට් එකට පනින්න බලාගෙන හොරෙන්  ගේන අය. ඒකට ගෙම්බෝ පන්නනවා කියලත් කියනවා. ඒක නිසා හැබැයි ඇත්තට ඉගෙන ගත්ත අපටත්, ඉගෙන ගන්න ආපු එවුන්ටත් ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙලා තියෙන්නේ. අනිත් පැත්තට මචන් ලංකාවේ උන් පව්. මොනවා හරි කරලා පනින්නනේ බං හදන්නේ. ජිවිතේ හදා ගන්න. ලංකාවේ මුළු පවුලකට පරම්පරාවකට උදව් කරන්න නේ ඔය කට්ට කන්නේ "

"මට ඔය කතාව  කිහිප දෙනෙක්ම කිව්වා. අර සෝවියට් දේශය ඉවර කරලා ආපු අය ගේ සංගමයක් තියෙන්නේ. ඒකෙ මීටින් එකකට ගිය වෙලේ.  මෙහෙ රැකියාව අතින් කිසියම් තැනක ඉන්න ගොඩක් අපේ සීනියර් අය අකමැත්තෙන් ඉන්නේ ඔය වෙන වැඩේට"

"මචං මම උඹට කියන්න හැදුවේ රුසියානු කෙල්ලෝ කොල්ලෝ අරගෙන බටහිරට හෝ සිංගප්පූරුව , හොන්කොන්, තායි , තුර්කිය වගේ රටවලට  අරන් ගිහින් උන් ලව්වා විකුණන්න බඩු ගේන  වෙළෙන්දෝ ඉන්නවා. ඒ දවස් වල අපිත් කළේ ටිකක් ඒ වගේ දෙයක්.
සල්ලි හොයා ගන්න එහෙම කරන රුස්සියෝ හෙම ඉන්නවා. "

හදිසියේම ප්‍රියාන් කීවේ කුමක්ද යන්න ගිහාන්ට වැටහුනේය. ප්‍රියාන් යමක් ගැන සැක කරයි. ඒ කුමක්ද යන්න ඔහුට නිච්චියක් නැත.

"තාන්යා එහෙම යන්න ඇති කියලද උඹ හිතන්නේ. එයාව ගෙන්න ගන්න මගේ අතේ සල්ලි දැනට නැහැ කියල තාන්යා දන්නවා .ඒත් දැන් නිලන්තයත් ණයක්  දෙන්න පොරොන්දු වෙලා  ඉන්න නිසා ඒ ප්‍රශ්නේ නැහැ. හැබැයි එයා  සල්ලි හොයන්න එහෙම ගියා වෙන්නත් පුළුවන්. වැඩිදුර හිතන්නේ නැතිව කරන වැඩ තියනවා.   උඹටත්  නතාෂාටත්  වෙච්ච දේට මටත් කණගාටුයි.  මට හිතෙන්නේ  නැහැ තාන්යා ගැන හොයන්න  උඹට කියන එක හරිද කියලත්, මේ විධිහට"  

"මචෝ ,  මම හොයල බලන්නම් උඹ වෙනුවෙන් නේ බං. දැන් හැමෝම එහෙ මෙහෙ යන්නේ රුස්සගේ ආණ්ඩුවෙන්  පඩි දෙන්නේ නැති නිසා කලට වෙලාවට. හැම එකම අංජ බජල් වෙලා බන් රුසියාවේ. කොහොම තිබ්බ රටක්ද? වැරදි තිබ්බ තමයි. ඒත් මුන්ට මේ තත්වෙට පත්වෙන්න ඕන නැහැ. එතන තමයි වැරැද්ද. හරි මම උඹට ආරංචියක් ආපු ගමන් කෝල් එකක් දෙන්නම්. එහෙනම් මං තිබ්බ.  දා ව්ස්ත්රෙචු (නැවත හමුවෙන තුරු)  "

"හරි මචන්. ගොඩක් ස්තූතියි.   දා ව්ස්ත්රෙචු"

ඒ දුරකථන කතාව නිමවී හරියටම සති දෙකක්ද තුනක් ගත වූයේ දැයි ගිහාන්ට නිච්චියක් නැත.



ප්‍රියාන් ගිහාන්ට කතා කළ දවස ගිහාන්ගේ මතකයේ දැඩිව රැඳී තිබේ. ඒ බ්‍රහස්පතින්දා දවසකි. රැකියාව නිමවී නිලන්ත හා විශාඛා හමුවීමට පොරොන්දු වී සිටියද ප්‍රියාන් තමන් එදිනට අමතන බවට දුරකතනයේ ආන්සර් මැෂින් එකේ ඔහු පණිවිඩයක් තබා තිබුනේය. ගිහාන් දැඩි නොඉවසිල්ලෙන් සිටියේ දුරකථනය නාද වන තුරුය. ඒ වනවිට ඔහු තේ කෝප්ප දෙකක් ද කෝපි  කෝප්පයක්  ද පානය කර තිබුණි.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~මතු සම්බන්ධයි
පින්තූරය : https://yandex.by/collections/card/5a9e2c3bcff35f0a1767cd16/

Wednesday, 23 January 2019

චුන් ජූ යුන් හා කොරියන් කොමාන්ඩෝ මකුණා ගේ වික්‍රමය (ටයිකොන්ඩෝ සමුළුවේදී ඇසුණු කතාවක් -)

"අධිෂ්ඨානය විසින් අපරාජිත ව්‍යායාමයන් නිර්මාණ කරයි. සත්‍ය ආශ්චර්යයන්  හෙළිදරව්වට ඇති යතුර එයයි. මිනිසාගේ හැකියාවන් වල නිමක් නැත."-චුන් ජූ යුන්


පහුගිය ඔක්තෝබරයේ අප  ලංකාවට  ගියේ ප්‍රධාන කාර්යයන් දෙකක් සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ අරමුණිනි. ඉන්  එකක් වූයේ දරුවන් සහභාගී වූ  ටයෙක්වොන්ඩෝ තරඟාවලියයි. ඉන්පසු මගේ දෙවෙනි පොත වූ  "සියාමා" එලි දැක්වීමයි.

 ටයෙක්වොන්ඩෝ තරඟාවලිය අවසන් වූ  දවසේ එහි ප්‍රධාන   සංවිධායක දුෂාන්ත පෙරේරා සහ අනිත් ගුරුවරු  ටයෙක්වොන්ඩෝ සටන් කිහිපයක්,  කොරියන් නැටුම් ප්‍රදර්ශනයක් සමග කතාබහකුත් සැලසුම් කර තිබුණි. ඒ කතාබහේදී කොරියන් කණ්ඩායමේ ප්‍රධානියාගේ කතාව තදින්ම  මගේ සිත පැහැර ගැනීමට සමත් වුනි. මේ ඒ කතාවයි.

මේ කතාව ඇත්තටම චුන් ජූ යුන් නමැති කොරියානු ව්‍යාපාරිකයා වටා  ගෙතුනකි. ඔහු කොරියාවේ ඉතා ප්‍රසිද්ධ අයෙකි. ඒ හයිඋන්ඩයි (Hyundai) නමැති ලෝකයේ ප්‍රකට ව්‍යාපාර සමූහයේ අයිතිකරු බැවිනි. එම නමින් මෝටර් රථ ඇති නිසා  ඔහු ශ්‍රී ලංකාවට හෝ බ්‍රිතාන්‍යයට ද අමුත්තෙක් විය නොහැකිය.

මේ කතාව  අයින් රෑන්ඩ් (රුසියානු නමින්  අලිසා සිනොවියෙව්නා) පන්නයේ කතාවක් ලෙසද කෙනෙකුට හැඟෙනු ඇත.

කොරියන්  කණ්ඩායම් ප්‍රධානියා කතාව කළේ   ටයෙක්වොන්ඩෝ ක්‍රීඩාව පුහුණු වෙන දරුවන්ට "තම උත්සාහය කිසි විටෙක අත නොහැරිය යුතුය"  වැනි  පණිවිඩයක් දීම සඳහා බව මට සිතුනි.

චුන් ජූ දැන් උතුරු කොරියාව නමින් හඳුන්වන රටේ දරුවන් නම දෙනෙකු ගෙන්  යුත්  ගොවි පවුලක උපන්නෙකි. ඔහුගේ ළමා කාලය ඉතා දුෂ්කර එකක් විය. ඒ දිනවල කොරියාව ජපානයට යටත්ව තිබූ  කොලනියකි. චුන් ගේ පියා චුන් බොන්ග්  සික් , තමන්ගේ දරුවන්  තම ගොවිපලේ  වැඩට බොහෝ විට යොදා ගත්තේ වෙනත් විසඳුමක් නොවූ බැවිනි. ඒ පැතිවල බොහෝවිට ළමයි හදන්නේද ගෙදර සහ ගොවිපල වල වැඩට අත් උදව් ගැනීමටය. ඔවුන් ගේ දිවිය වටා බැඳී තිබූ  දිළිඳු කමින් කෙසේ හෝ මිදිය යුතුය යන අදහස ළමා කාලයේදීම චුන්ගේ හිතට ආවේ ගොවිපළේ අමාරු වැඩ වල යෙදී සිටිද්දීය.

චුන් සහ යහළුවෙකු  මුලින්ම කළේ ළඟම  ටවුමේ කැලෑවෙන් එක්කළ ලී අසල නගරයට ගොස් විකිණීමයි. උසස් අධ්‍යාපනයක් ලැබීම සිහිනයක් පමණක් ම වූ ඒ අවධියේ   ඔහුට ඉඩ ලැබුනේ ඔහුගේ සීයා විසින් සංවිධානය කල පාසැලේ තවකාලිකව කුඩා කාලයක් ඉගෙනීමට පමණි. ඉනික්බිතිව ඔහු කරන්නේ ගෙදරින්  පැන යාමය.  වයස අවුරුදු 16 දී චුන් චොන්ජින් නමැති නගරයේ රැකියාවක් සොයා පිටත් වෙයි. චුන් මාස දෙකක් පමණ කොවොන් අතරම තිබූ නගරයක  වැඩ බිමක රැකියාවක් සොයා ගනී.

මෙය දැඩි වෙහෙස දනවන අමාරු රැකියාවක් විය. හරියකට කෑමක්,  නෑමක් නොමැතිව මකුණන් ගහණ බූරු ඇඳන් වල ගතකල නිදි වර්ජිත රාත්‍රීන් බොහොමයක් විය .කුසට හරියට නොකා නිදා ගත්තත් මකුණන් ගෙන් එන ගැහැට ඔහුට කෙසේවත් ඉවසන්නට නොහැකි විය. බේරෙන්නට  මොනවා කළද එය හරි ගියේ නැත. වරෙක බූරු ඇඳ එළියේ සීතලේ තබාගෙන නිදා හිටියත්, දවල්ට  ගිනි අව්වට දමා තිබුනත් රාත්‍රියට අනිවාර්යයෙන්ම මකුණන් ගේ ආගමනය සිදු විය. අවසානයේ බූරු ඇඳ පසෙකට ලා  චුන්  ශාලාවේ තිබූ මේසයක උඩ නිදා ගනී.  පොරවගන්නා  රෙදිකඩ පවා සෝදා වේලා ගෙන සුවසේ නිදාගන්නට සිතා සිටියත් රාත්‍රියේ  මකුණුවන්ගේ ප්‍රහාරයෙන්   චුන්ට  ඇහැරේ. ඔහු  දකින්නේ පුදුමාකාර දෙයකි. අනික් ඇඳන් වලින් පැන බිත්තිය දිගේ වහලට එන මකුණෝ එකින් එකා  මේසේ සිටිනා  චුන් ගේ  ඇඟ උඩට පනින්නේ  කොමාන්ඩෝ භටයන්  ලෙසය.

දෙමසකට පමණ පසු චුං ගේ පියා ඔවුන් සිටින තැන සොයා පැමිණ චූන් ට බැණ අඬගසා නැවත නිවසට රැගෙන යයි. ඔහුට නැවතත් පරණ ආකාරයටම පියාගේ ගොවිපළේ  වැඩ කිරීමට සිදුවේ.  නමුත්  චුන් ට මකුණන්ගේ  වික්‍රමය අකිසි ලෙසකින්වත් මතක නොවේ. කොපමණ පුංචි සතෙක් වුවත් මකුණන්  තම  උත්සාහය  අත් නොහරී. චුන් සිතුවේ මකුණන් ඔහුන්ගේ ඇඟේ ලේ බීමට එන කාරණය  නොව මකුණාගේ අප්‍රතිහත ධෛර්යය ගැනය.

තවත් වසරක් පියාගේ ගොවිපලේ වැඩ කරන චුන් පවුලට තමාගෙන් ඉටු විය යුතු කාර්යයන් අවසන්  කර ගොවිපලේ එළදෙනක්ද විකුණා මුදල් සොයාගෙන සියෝල් නුවරට පැමිණේ. එවිට චුන්ට වයස 18 කි. බිල්ඩින් වැඩ වැනි වෙහෙසකර රැකියා කිහිපයකට පසු ඔහු ගිණුම් ලිපිකරුවෙකු ලෙස රැකියාවක් සොයාගනී. ඉන්පසු මුදල් ඉතිරි කර සහල් විකුණන ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළත් දෙවන  ලෝක යුද්ධ සමයේ ජපනුන් අල්ලා ගැනීම නිසා එය අවසන් වේ.. වයස 24 දී වාහන අලුත්වැඩියා කරන සමාගමක් ජපන් වැසියෙක් සමග සහයෝගයෙන් පටන් ගත් නමුත් අවසානයේ එය ජපන්නුන්ටම  විකිණීමට සිදුවෙයි.

මින් පසුබට නොවෙන චුන්  කාර් මැනුවල් පොත්,  ව්‍යාපාරික පත්‍රිකා ආදිය කියවමින්  තනියම ඉගෙනීමේ යෙදෙයි. යහළුවන්ගෙන් ඉගෙනීම සඳහා රාත්‍රී පන්ති වලටද සහභාගී වෙයි. මේ කාලයේදී ඔහු වාහනයක් නිෂ්පාදනය සඳහා නිර්මාණය කළ සැලසුමක් හොන්ඩා (ජපාන) සමාගමට ඉදිරිපත් කරයි. එය වැඩි ගණනකට නොගෙනම  ප්‍රතික්ෂේප  වුවත්  මේ මිනිසා එයින් නොසැලේ.  දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වෙනවාත් සමගම ඔහු හයිඋන්ඩයි මෝටර් වාහන කර්මාන්ත ශාලාව හා සමාගම  පිහිටුන්නේය. ඒ සමගම 1946 දී  හයිඋන්ඩයි සිවිල් කර්මාන්ත සමාගමද එකවර පිහිටුවයි.

ඇමෙරිකන් හමුදාවෙන් මෙන්ම කොරියන් රජයෙන්ද ලැබෙන කොන්ත්‍රාත්තු නිසා දිගින් දිගටම ඔහුගේ සමාගම් දියුණු වේ. මහා මාර්ග (motor way ) සෑදීම සඳහා කොන්ත්‍රාත්  කොරියාවේ හා තායිලන්තයේ ගිවිසුම් ලබා ගැනීමට ඔහු සමත් වෙයි. එසේම නැව් නිපදවන නාවික තටාක අංගනයක්  (ඩොක්යාඩ් එකක්)  උල්සන් වල නිම කිරීමට  ඔහු සමත්වෙයි. එය ඒ දිනවල ලෝකයේ විශාලතම නෞකා නිපදවන නෞකාංගනය වේ. න්‍යෂ්ටික වීදුලි බලාගාරයක් 1970 දී ගොඩනගන ඔහුගේ සමාගම් අතරට රසායනික මූලද්‍රව්‍ය නිපදවන කම්හල් ද එක්වේ.  ෆෝඩ් සමාගම සමග එකතුව ඔහු ගේ මෝටර් රථ නිපදවන සමාගම  පළමු මෝටර් රථය වන කෝටිනා නිපදවන්නේ 1968 දීය. එම සමාගමම 1986 දී පෝනි එක්සෙල් නමැති රථය තනිවම නිපදවනු ලබයි.

උතුරු-දකුණු කොරියන් යුද්ධය පටන් ගන්නේ 1950 වසරේදීය. ඔහු බසාන් වලින් පැන සියෝල් වලට නැවතත් පැමිණේ. ඔහුගේ සමාගම් තව තවත් දියුණු වෙද්දී අලුතින් බිහිවූ උතුරු කොරියාවට වරෙක  එළදෙනුන් දහසක් පමණ පරිත්‍යාග කරන්නේ එහි ජීවන තත්වය නගා සිටවිමට දායක වන්නටය.  උතුරු කොරියාව සමග කතාබහක් ඇරඹීම සඳහා ප්‍රථම අඩිතාලම දැම්මේද ඔහුය. ඔහු සාමාන්‍ය ධනපතියෙකුට වඩා වෙනස් වන්නේ සමාගම් වල පාලන ශෛලිය සහ අනිකුත් අයට උදව් කිරීම මතය. හයිඋන්ඩයි සමාගමේ දියුණු වීමට, පාලනයේදී දක්ෂයන් තෝරා ඔවුන් වැඩ කරන සැටි නිරීක්ෂණය කර  ඔවුන් මත විශ්වාසය තැබීම ප්‍රධාන හේතු සාධකයක් විය.  එසේම පරිස්සම් සහගතව නොකඩවා උත්සාහ කරමින්  එලෙසම අනවරත වැඩ කිරීමද,  පරෙස්සම් සහගත වියදම් කිරීම්, සේවකයන් කෙරෙහි  කරුණාව හා ආදරය වැනි ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීම පාලනයේදී යොදා ගනු ලැබූ අතර එහි ඵලය වුයේ සමාගම් තවත් දියුණු වීමයි.

ඔහු උල්සන් වෛද්‍ය විද්‍යාලය ගොඩ නගා බොහෝ අයට වෛද්‍ය ආධාරද නොමිලයේ ලබා දීමට මගක් සැලසීය. ඔහුගේ අසාන්  නමැති පදනමින්  රෝහල් නවයක්ම  දකුණු කොරියාවේ ගොඩ නගන ලදී.  එසේම ඔහු තමන් නොලද  අධ්‍යාපනය කොරියානු දරුවන්ට ලබා දෙන්නට ශිෂ්‍යත්ව ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක කළේය. සින්යෝන්ග් පර්යේෂණ පදනම පිහිටුවා විද්‍යා හා තාක්ෂණික පර්යේෂණ සඳහා විශ්ව  විද්‍යාල හා ආයතන වලට මුල්‍යාධාර දෙමින් උදව් කලේය.


ඔහු ගැන කිවූ දේ අතරින් මගේ වඩාත්ම සිත් ගත්තේ මෙන්න මේ කොටසය. කොරියාව දෙකඩ වන විට දෙපසේම ජනතාව යුද්ධ වලින්  බැට කා අන්ත අසරණව ජිවත්වූහ.   දකුණු කොරියාවේ බොහෝ මිනිසුන් ජීවත් වූයේ අනාථයන් සඳහා වූ විශාල පිට්ටනි වල හැදූ කුඩාරම් වලය . මිනිසුන්ට රැකියා  නැත. එනිසා ඔහුගේ සමාගම් වලින් රැකියා සැපයීම ආර්ථිකයේ දියුණුවට  හේතුවක් විය. උල්සාන් නගරය එහි වැසියන් හඳුන්වන්නේ හයිඋන්ඩයි නගරය නමිනි. ඔවුන් ඒ තරමට තමන්ට රැකියා ලබාදුන් සමාගම් සමූහයට උපහාර දක්වති.

නමුත් තවත් බොහෝ දෙනා සිටියේ දිළිඳු බැවින් මිරිකෙමිනි. කොරියානු ජනාධිපතිවරයාට රට ගොඩ නැගීමේ සැබෑ උවමනාවක් තිබුණි. මේ දිනවල  තෙල් ලැබෙන කාලයයි. මේ නිසා එහි රටවල්  විශේෂයෙන් සෞදි අරාබිය, ජෝර්දානය, එක්සත් අරාබි එමීරය ආදී රටවල් වල  බොහොමයක් සංවර්ධන  යෝජනා ක්‍රම දියත් විය. බොහෝ ඇමෙරිකන්, බ්‍රිතාන්‍ය සහ අනිකුත් යුරෝපීය රටවල් මේ රටවල ක්‍රියාත්මක වුවද ඒ කාලයේ ඔවුන් ජනගහනය අඩු කමින් පීඩා වින්දහ. දකුණු කොරියාව වැනි රටවල් ඒ හිඩැස පිරවීමට ඉදිරිපත් වුනි. මේ අනුව කොරියානු සමාගම් සෞදියේ ඉදි කිරීම්  කටයුතු කළහ.

සෞදි රජු විසින් ජුබයිල් වල විශාල වරායක් තැනීමට ටෙන්ඩර් කැඳවීය. ඩොලර් බිලියන් ගණනක් වටිනා මේ වරාය  තැනීම භාර ගතහොත් කොරියන් ආර්ථිකය ගොඩ නැංවීමට අවශ්‍ය විශාල ප්‍රාග්ධනයක් සැපයෙයි. ඒ කොරියන් කොම්පැනියට ලැබෙන ලාභය පමණක් නොව කොරියානුවන්ට රැකියා ද ලැබෙන  නිසාය. රැකියා නිසා ලැබෙන සෞදි මුදල් නිසා කොරියාවේ සිටින ඔවුන්ගේ පවුල් වල සාමාජිකයනට හොඳින් ජිවත් වීමට හැකිවනවා පමණක් නොව ආර්ථිකය  දියුණු වීමටද එය බලපාන බව කොරියානු ජනාධිපතිවරයා  වටහා ගත්තේය.

නමුත් ටෙන්ඩරයේ සඳහන් වරාය යෝජනා ක්‍රමය නැරඹීමට ගිය කොරියානු ව්‍යාපාර හිමියන් නොයෙකුත් හේතුන් කියා ටෙන්ඩරය ගැනීමේ අදහස ප්‍රතික්ෂේප  කළහ. වැඩ කිරීමට  නොහැකි තරම් අධික උෂ්ණත්වය  එක හේතුවකි. බීමට හා නෑමට අවශ්‍ය ජල  පහසුව නැතිකම තව එකකි. නිදාගන්නට අවශ්‍ය හොස්ටල් යනාදිය නොමැති වීම තවත්  එකකි. නිතර එන වැලි කුණාටු තවත් එකකි. (මේ හැත්තෑව දශකයයි. මුදල් තිබුනත් ඒ කාලයේ සවුදිය එතරම් දියුණු රටක් නොවේ)

    කොරියානු ජනාධිපතිවරයාට ඉවසුම් නැති විය. අන්තිමේදී ඔහු කතා කළේ අප කථා නායකයා වන චුන් ජූ යුන් ටය.

"ඔබගේ මකුණාගේ කතාව මට කිහිප දෙනෙක්ම කියා තිබෙනවා චුන්. ඔබ මේ වරාය  යෝජනා ක්‍රමය නැරඹීමට යන්න. හොඳින් සොයා බලා එය කළ හැක්කක් දැයි මට කියන්න. මෙවැනි යෝජනා ක්‍රමයක් අපේ රට දිළිඳු කමින් මුදවා ගැනීමට ලොකු පිටුවහලක් වේවි. මේ අය මොනවා කීවත් මෙය ක්‍රියාත්මක කිරමට නොහැකි යයි ඔබ කිවොත් මම පිළි ගන්නම්"
අල් ජුබයිල් වරාය 

සති දෙකක සෞදි චාරිකාවක නිරත වූ චුන් ජූ යුන් නැවත පැමිණි කොරියානු ජනාධිපතිට වාර්තා කලේ මෙසේය.

"සෞදියේ දහවල් කාලයේ වැඩ කිරීමට බැහැ. ඉතා රස්නෙයි. ඒ නිසා අපි රාත්‍රී කාලයේ වැඩ කරමු. වැලි කුණාටු එන නිසා අපේ රටේ  අනාථයන් සඳහා තිබෙන විශාල කුඩාරම් රැගෙන එහි පිහිටුවමු. කොරියානු යුද්ධයේ දී ඉතිරිවූ සොල්දාදුවන් සඳහා භාවිතා කළ යකඩ සැකිලි භාවිතා කර කූඩාරම්  ශක්තිමත් කරමු, එවිට ඒවා කුණාටු වලට ඔරොත්තු දේවි. අපට තෙල් දෙන්නේ සෞදියයි. ඒ එන තෙල් නැව් ආපසු යන්නේ හිස්වය. ඒවාට කොරියාවෙන් වතුර බැරල් පටවා  යවමු. එවිට රැකියා කරන කොරියානුවන්ට  ජල   හිඟයක් ඇති නොවේ. "

මකුණා ගෙන් උගත් පාඩම වූ ලබා ගැනීමට වෑයමක් නොකර යමක්  අත නොහරින චුන් ගේ අදහස වූයේ එයයි.

ටෙන්ඩරය හයිඋන්ඩයි සමාගමට භාර ගත්  චුන් ජූ යුන් ඒ යෝජනා කළ අයුරින්ම රාත්‍රියේ වැඩ කිරීමට කොරියානුවන් යෙදවීය. ජල ප්‍රශ්නයද සාර්ථකව විසඳා තිබුණි. හයිඋන්ඩයි සමාගමට විශාල ලාභයක්ද හිමි විය. මේ 1976 කාලයේය. කොරියානුවන්ට ඉන්පසු දිගින් දිගටම අරාබි රටවල යෝජනා ක්‍රම ලැබුණි.   දකුණු කොරියාව ලබාගත් ඉමහත් ආර්ථික දියුණුවට මේ මැද පෙරදිග යෝජනා ක්‍රම වලින් ගලා එන ධනය  ලොකු පිටුවහලක් වුනි.

ඡායාරූප අන්තර්ජාලයෙනි.

මුලාශ්‍ර: https://en.wikipedia.org/wiki/Chung_Ju-yung





Thursday, 17 January 2019

සහන් කසීර ගේ නැගෙනහිර ජර්මනිය

ඔබෙහොෆ් 
බුකියේ පළවෙන සහන් කසීර වික්‍රමසිංහ ලියන හුඟක් දේවල්  කියවන කෙනෙක් මම. එයා ලියන බොහොමයක් දේට කැමතිත් එක්ක. ගාල්ලේ  දී පැවැත්වීමට නියමිත  ෆෙයාවේ සාහිත්‍ය  උළෙලේ " සිංහල සාහිත්‍යයේ ස්ව ජීවන අත්දැකීම් " පිළිබඳව සහන් කසීර  කතා කිරීමටත් නියමිතයි. 

මම අද දැක්ක ලංකානිව්ස්වෙබ් වෙබ් අඩවියේ ලිපියක් පළ කරලා තියනවා සහන් කසීර  වික්‍රමසිංහ. මිහිපිට කිසිවක් අලුත් නොවේ ! කියන  ඒ ලිපියට මේ යොමුවෙන් යන්න පුළුවන්.

  ලිපිය කියවන කොට මට හිතුනේ  ඉඳල හිටලා ගුරුන්ටත් වරදිනවා ඇති කියල. මෙන්න මේ ඡේදයන් දැකලා.

මම මෙය උපුටා ගත්තේ එම වෙබ් අඩවියේ පළවී තිබුන ලිපියෙන්.

//සෝවියට් සංගමයේ බලපෑමෙන් සමාජවාදී පාලනයක් රැගත් නැගෙනහිර ජර්මනිය දිළින්දන්ගෙන් පිරුණු අපායක් ව තිබියදී බටහිර සහාය ලද බටහිර ජර්මනිය ඉන්ද්‍රජාලික ආර්ථිකයකින් කේතුමතියක් බවට පත්ව තිබිණ.
බර්ලින තාප්පය බිඳ දැමූ පසුව බටහිර කලාපයට පිවිසුණු නැගෙනහිර ජර්මානුවන් එහි සශ්‍රීකත්වය ; නාන කාමර වල සුවපහසුව දැක විස්මයට පත් වූ බව පැවසේ.//

සමහර වෙලාවට ලිපියේ අන්තිමට කියන මේ වාක්‍යයට අනුව,
//මිත්‍රවරුනි ; දේශපාලනික , සංස්කෘතික සහ ආගමික පඹවැල් තුළින් මිනිස් බව තවමත් නිදහස ලබා නැති බව ඔබ වැටහේද ?//  මම තවම ඔය කියන දේශපාලනික පඹ වැල් වලින් නිදහස ලබලා  නැතිව ඇති.

මම දන්නා තරමින් නැගෙනහිර ජර්මනිය දිළින්දන් ගේ අපායක්  බවට පත්වෙලා තිබ්බේ නැහැ. ඒ තර්කයෙන්ම ගත්තොත් ලංකාව තවමත් ඊට වැඩිය දිළිඳුයි. දිළින්දන්ගෙන්  පිරිලා කියල කිව්ව හැකි සමහර පැති. නැගෙනහිර ජර්මනිය කියන්නේ  සමාජවාදී ලෝකයේ වඩා හොඳට තිබ්බ රටවල් කිහිපය අතරින් එකක්. අදත් එහි කුඩා ළමුන්  සඳහා තිබු කෙයාර් හෝම්  පද්ධතිය තවමත් පාවිච්චි වෙනවා. මම එයින් එකකට ගිහිනුත් තිබෙනවා. ළමයින් බලන්නේ උපාධිය  දක්වා උගත් තරුණ ගුරුවර ගුරුවරියන්. ඒ උසස් තත්වය තවමත් එහෙමයි.

අනික් සමාජවාදී රටවල් තමා  හංගේරියාව, යුගෝස්ලාවියාව වගේ ඒවා. බටහිරට හිතවත්ව හිටි රුමේනියාව, ඇල්බේනියාව නම්  දිළින්දන් ගෙන් පිරි තිබු රටවල් . මම රුමේනියාවට ගිහින් තිබෙන නිසා ඇහින් දැක්කා ඒකනම්.

අපි සෝවියට් දේශයේ උගත් කාලයේ බටහිර ජර්මනියට එන්න  කලින් හොඳට මිල අඩුවට ආහාර ගන්නේ නැගෙනහිර බර්ලිනයේ රෙස්ටුරන්ට් වලින්.

උන්ට බටහිර මිනිසුන්ට තරම්  හොඳ ඇඳුම් පැළඳුම් කාර්  තිබ්බේ නැහැ. නමුත් බඩගින්නේ මුකුත් නැතිව හිටි හිඟන්නෝ නම් නෙමෙයි.
බටහිර ජර්මනිය ඉන්ද්‍රජාලික ආර්ථිකයකින් කොහොම වෙතත් ඇමෙරිකන් මාර්ෂල් ප්ලෑන් එක නිසා ගොඩ ආව රටක්. කොටින්ම ඇමෙරිකන් සල්ලි වලින් නැවත ගොඩ නැංවුන රටක්. බටහිර ජර්මනිය  පින් දෙන්න ඕනේ ඇමෙරිකාවට  ඒකට නම්.

මම ලියපු එක ලිපියක්   තියනවා මෙතන.  වර්තමාන ජර්මනිය එක රටක් වුනත් නැගෙනහිර වාසීන්ට තවම කියන්නේ ඔසී කියල. (ඕස්ට්‍රේලියානුවන්  නොවේ)  මගේ බිරිඳගේ සොයුරිය බැඳලා ඉන්නේ නැගෙනහිර ජර්මන් වැසියෙක්. නම අන්ද්‍රියාස් . ඔහුගේ ගම තුරින්ගියා ප්‍රාන්තයේ කර්ස්දොෆ්. ඔහු  ඔබෙහොෆ් වල ස්කි ජම්පින් කරපු ක්‍රීඩකයෙක්.  අපි නිවාඩුවට සමහර විටෙක  ඔවුන්ගේ තට්ටු හතරක නිවසේ නතර වෙනවා. එම නිවස 1920 හදපු එකක්. නාන කාමර හතරක් තිබෙනවා තට්ටුවට එක ගානේ. ඒවා සහ බටහිර ජර්මනියේ තිබ්බ නාන කාමර වල  වල වෙනසක් නැති බව සහතික කරලා කියන්න පුළුවන්. මොකද එකම වසර වල බටහිර ජර්මනියේත් ඉඳල තිබෙන නිසා.  මේ ගමේ අනිත් නිවෙස් හුඟක් ඒවගේ.

මේ ඒ ගම ගැන ලියපු එකක්.

ධනවාදී රටක සමාජවාදී ගම 


මේ නැගෙනහිර ජර්මනියේ නිවාස ගැන මම ලියු ලිපියක්. සහන්ට කැමතිනම් කියවන්න පුළුවන්.  

මේ ගමේ මගේ බිරිඳගේ තවත් ඥාතිවරියක් ඉන්නන නිසා අපි එහි ගියා. ලස්සන ගමක් නිසා දෙතුන් වරක් ම නැවතී ඉඳල තිබෙනවා  ශීත කාලයේ නිවාඩුවට.  ඥාතිවරියත් ඇය ගේ දරුවනුත් නැගෙනහිර රාජ්‍යය පැවති  සමය පුරා  ජීවත්වූ දෙමහල් නිවස තමයි පින්තූරයේ තිබෙන්නේ. ඔවුන් සහන්  කියන තරම් දිළින්දෝ කියල නම් හිතෙන්නේ නැහැ. නැගෙනහිර ජර්මනිය පැවති  කාලයේ ගත්  පින්තුර පවා තිබෙනවා තවමත්. ඔවුන්ගේ පරණ ට්‍රබන් කාරයේ විනෝද ගමන් ගිය ඒවා හෙම හැත්තෑව අසූව දශකයේ.  ලංකාවට වැඩිය නම් හොඳයි.
නැගෙනහිර ජර්මනියේ තුරින්ගියා වල සූල් සහ එර්ෆුට් කියන නගර දෙකටත් ගිහින් තිඑබෙනවා. නැගනහිර ජර්මන් රජය කාලේ හදපු තට්ටු නිවාස එහි තවම තිබෙනවා. බටහිර ජර්මනියේ කවුන්සිල් (රජයෙන් දෙන) ගෙවල් සහ ඒවා අතර වැඩි වෙනසක් නැහැ. ලංකාවේ ඒ කාලේ තිබුන තට්ටු නිවාස වලට වඩා දෙතුන් ගුණයක් හොඳයි.
  
මේ නැගෙනහිර ජර්මනියේ පුටීන් ගේ භූමිකාව ගැන ලියපු එකක්.
 විසි පස් වසරකට පෙර ඇද වැටුණු බර්ලින් තාප්පය, පූටින් හා ස්ටාසිලන්තය

හැබැයි එක දෙයක් ඉතා පැහැදිලිව කිව යුතුයි. බටහිර ජර්මනිය කේතුමතියක් වෙන්නේ නාන  කාමර නිසා නම් නෙමෙයි.  නිදහස නිසා. නැගෙනහිර ජර්මනියේ පවත්වාගෙන ගිය  කේජිබි එකේ ගෝලයා වුනු ස්ටාසි ඔත්තු සේවාව නිසා රටම  අපායක්  වෙලා තිබුන සමහරුන්ට. විශේෂයෙන්ම ලේඛකයන්ට, විද්‍යාඥයන්ට අනිකුත් බුද්ධිමතුන්ට.    ස්ටාසි එකට ඔත්තු දුන්නේ නැත්නම් වධ දෙන නිසා. තමන්ගේම යහළුවන් ගැන ඔත්තු දෙන්න බැරි නිසා දිවි  නසාගත් මිනිසුන් හිටිය. මිනිස්සු වෙඩි කාගෙන හරි බටහිරට පැනල ගියේ ආර්ථික සුව පහසුවක් සෙවීමට වඩා නිදහස සොයා .

හැබැයි තවමත් පරණ නැගෙනහිර ජර්මනියට කැමති මිනිසුත් ඉන්නවා. අර ගුඩ්බයි ලෙනින් කියන චිත්‍රපටයේ  කියවෙන්නේ එහෙම  කතාවක්.  කැමති නම් හොයාගෙන බලන්න හොඳ ක්ලැසික් චිත්‍රපටයක්.



අහ්, ලියන්න අමතක වුණා. සවුදි කෙල්ල ගැන කතාවට නම් සම්පුර්ණයෙන්ම එකඟයි. ඒ දෙන පබ්ලිසිටිය දැක්කම සැකත් හිතෙනවා. සම්පුර්ණයෙන්ම අනවශ්‍යයි වගේ.  ඔයාලටත් ජමාල් ඛශෝගී  අමතක වුනාද? නැත්නම් යේමනය.

Wednesday, 2 January 2019

නව වසරට කතාවක් - සුභ 2019 නව වසරක් වේවා බ්ලොග් කියවන ලියන ඔබ සැමට

නොයෙකුත් හේතූන් නිසා වසර 2004 අපට හොඳට මතකයි. දේශපාලන කණ්ඩායමක පිපුරුණු බෝම්බයක් නිසා සමහරුන්ට මතකයි.   මට මතක බොක්සින් ඩේ සුනාමිය නිසා. මම හිටියේ ජර්මනියේ  කොබර්ග් නගරයේ. අපි නත්තලට හැම වසරකම වගේ  බිරිඳගේ දෙමාපියන්ගේ නිවසට යන නිසා එදා දෙසැම්බර් 26 දා හිටියෙත් එහෙ. ලන්ඩනයේ ජිවත්වන යාළුවෝ සහ ජර්මනියේ මගේ බිරිඳගේ නෑදෑයෝ එක දිගට කෝල් කරන්න  පටන් ගත්ත.
" ටීවී එක දාන්න "
 "ටීවී එකේ නිව්ස් දාන්න"
"ඔයාගේ ලංකාවේ පවුලට කොහොමද?" වගේ ප්‍රශ්න අහල.   එතකොට තමයි දැන ගත්තේ මුහුද ගොඩ ගලල කියල. දිගින් දිගටම පෙන්නුවේ ගාල්ල ඒ මුල් දවස් කිහිපයේ. මට දිගින් දිගටම කියන්න වුනා අපේ  නෑදෑයෝ හොඳින් ස්තූතියි කියල.  පස්සේ ඉන්දුනීසියාවට වඩා ප්‍රබලව සුනාමිය වැදිලා තියනව කියලත් දැනගත්ත. ලංකාවේ නැගෙනහිර  හා දකුණු වෙරළබඩ පෙදෙස් විනාශ වෙලා.

නිවාඩුවෙන් පස්සේ ලන්ඩනයට ඇවිත් සාගර, ශ්‍රීනාත් , ශාන්ත, මෙන්ඩිස් වැනි  යහළුවෝ කිහිප  දෙනෙක් එක්ක ෂෙයාර් ඇන්ඩ් කෙයාර් කියන පදනම පිහිටුවා ගත්ත. මුලින් අපි බඩු  කන්ටේනර් කිහිපයක් යැව්වා ලංකාවට. දකුණේ සහ නැගෙනහිර පාසැල් දෙකක ළමයින්ට  භාණ්ඩ බෙදල දුන්න.
මොනිකා ශාෆර්- ෆෙහ්ර 

ඉන් පස්සේ මව හෝ පියා අහිමි වුන ළමයි විසි ගණනකට ශිෂ්‍යත්ව දෙන්න පටන් ගත්ත ලංකාවේ දකුණේ  විහාරස්ථානයක තිබුන පදනමක් සමග එකතු වෙලා. මේ කතාවට  පාදක වෙන ජර්මන් ජාතික මහාචාර්ය මොනිකා ශාෆර්ෆෙහ්ර Monika Shaffer-Fehre      හඳුනාගන්නේ මේ වකවානුවේ. ඇයට ලංකාවේ ළමයි දෙන්නෙක් ස්පොන්සර් කරන්න  ඕන වුනා. එයින් පස්සේ අපේ පදනමේ නොයෙකුත් ආධාර එකතු කිරීමේ වැඩ වලට 2004 පටන් පහුගිය අවුරුදු 14 මුළුල්ලේ ඇය සහයෝගය දුන්න.

ඇය රැකියාව කලේ ලෝක ප්‍රසිද්ධ උද්භිද උද්‍යානයක් වන  කිව් ගාඩ්න් එකේ, ඇය ශාක වර්ග ගැන ප්‍රසිද්ධ උපදේශකවරියක්. Flora of Ceylon (ශ්‍රී ලංකාවේ ශාක වර්ග )  කියන පොතේ මූලික සම්පාදකවරිය (එම් ඩී දසනායක හා ක්ලේටන් සමග)  ඇය. තවත් පර්යේෂණාත්මක ලිපි බොහොමයක කතෘ. වරක් ඇය ශ්‍රී ලංකාවට යන අපේ යෙහෙළියක අත අන්වීක්ෂයක් යැව්වා ඉගෙන ගන්න දියණියකට. අද ඒ දියණිය ශ්‍රී ලංකාවෙන් ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා  ඇමෙරිකාවට ඉගෙනීමට ගොස් දැන් ලන්ඩනයේ රැකියාව කරනවා කියල දැන ගන්න ලැබුන.
ඇය එවැනි උදව් බොහොමයක් නිහඬව කර තිබෙනවා. ඇගේ එක හීනයක් වුනේ ලංකාවට නැවත යන්න. වැඩ අධික කමක් ඇගේ  සැමියා මිය යාමත් නිසා එය කර ගන්නට නොහැකි වුනා. (සැමියා මයිකල් ශාෆර් නමැති ඉංග්‍රීසි ජාතිකයෙක්. )
ශාන්ත සමග 

දරුවන් සඳහා ඇයගෙන් දිගටම මුදල් ලැබුනත්  ගිය වසරේ  ඔක්තෝබරයේ  සිට ඇයගෙන් මේලයක් ලැබුනේ නැහැ. එනිසා මම ඊමේල් දෙක තුනක්ම යවා  බලා හිටිය. ඇය විශ්‍රාම  ගොස් නිසා කිව් ගාඩ්න් එකට කතා කර  වැඩකුත් නැහැ කියා හිතුව.

පහුගිය සතියේ ඇගෙන් මේලයක් ලැබුන.

ඇයටත් සැමියාටත් ළමයි නැහැ. ඔවුන් ජිවත් වුනේ දකුණු ලන්ඩනයේ සුවපහසු නිවසක. ඔහු මිය ගිය පසුත් ඇය එහි ජිවත් වුනා. පහුගිය ඔක්තෝබරයේ ඇය නිවසේ ඇද වැටී තිබෙනවා. ලන්ඩනයේ  එක දෙයක් වන්නේ බොහෝ විට මෙහි  ජිවත්වන්නන් අනෙක් අයගේ දේවල් සොයා නොබැලීම හා ඇඟිලි නොගැසීම. අනිත් අයට කරන අපහසුතාවයක්  යයි සිතා  එසේ නොකිරීම එකේ හේතුවක්. එසේම අනුන්ගේ  පෞද්ගලිකත්වයට ගරු කිරීම. සමහර වෙලාවට වෙලාවක් නැතිකම.  ඇය මොබයිල් දුරකතනයක් භාවිතා නොකරන්නියක් නිසා  කිසිම සමාජ ජාලයකත්  නැහැ. "ලින්ක්ඩ් ඉන්" රැකියා ජාලයේ  ඇරෙන්න.  මා සමග ඉඳහිට ඊමේල් හුවමාරු කර ගන්නවා පමණයි.

ඉතින්  ඇද වැටුණු තැනින් නැගිට ගැනීමට නොහැකිව ඇය දින  අටක්ම  නොකා නොබී වතුර පොදක් නැතිව බිම වැතිරී ඉඳල. කාටවත් කියන්න විධිහක් වත් නැහැ. දුරකථනයත් ඈත.  අට වන දවසේදී, ඉඳහිට ඇය ස්වාධින සේවයක යෙදෙන ප්‍රොතෙස්තන්ත නිකායක චැරිටි පදනමේ යහළුවන්  දුරකතනයෙන් අමතලා . පිළිතුරක් නැති තැන පොලිසියට දන්වලා. පොලිසියෙන් ලන්ඩන් ඇම්බියුලන්ස් සේවාව සමග ඇවිත් දොර කඩා ඇතුළු වී තිබෙනවා.පොලිසියට පමණක් නොව  වෛද්‍යවරුන්ටත් යෙහෙළියන්ටත් පුදුමයි  වතුර පොදක් නැතිව දින අටක්  එක තැන වැතිරී මේ කුඩා කාන්තාව ජීවිතය රැක  ගැන්මට සටන් කළේ කොහොමද කියා. පොලිසිය බේරා ගන්න කොටත් ඇය හොඳ සිහියෙන්  ඉඳ තිබෙනවා.   අන්වීක්ෂය රැගෙන ලංකාවට ගිය  ඇය දැන  සිටි මගේ යෙහෙළියක් වන ආශා කිවේ ඇය කරන, කළ හොඳ වැඩ හේතුවෙන් කර්මානුකූලව ඇගේ දිවි බේරෙන්නට එය බලපාන්නට ඇත කියායි. කරුණාවන්ත මේ කාන්තාවගේ සිතේ මානසික ශක්තියත්  බලවත් හේතුවක් වන්නට ඇති.

මමත් අපේ පදනමේ අනිත් අධ්‍යක්ෂකවරයා වන ශාන්තත් වහාම  ඇය බලන්න කෑම බීමත් රැගෙන ඇගේ  නව නිවසට ගියා. ඇගේ නව නිවස තිබෙන්නේ  රෝහලක් ඉදිරිපිට. සැමියා සමග දිවි ගෙවූ නිවස විකුණා ඇය මෙහි පදිංචියට ඇවිත්.එහි වැඩිපුර ඉන්නේ මහලු අය . විදුලි සෝපානද  ඇතිව ඉතා පහසුවෙන් නිම කරන ලද්දක්.  මගේ බිරිඳ සාදා දුන ජර්මන් කෑම බීම ඇය ඉතා කැමැත්තෙන් ආහාරයට ගත්ත.

අද 2019 ජනවාරි පළමුවනදා උදයේම මට දුරකථන ඇමතුමක් දී සුභ පැතුවා ඇය.  ඉතින්  මේ  කාරුණික දිරිය කාන්තාවගේ  කතාවත් සමග මගේ බ්ලොග් අවුරුද්ද පටන් ගන්නයි  අදහස.

මෙතෙක් දවස් මෙය කියවන්නට පැමිණි පාඨක  ඔබ සැමටත් බ්ලොග් ලියන  සේම සින්ඩි පවත්වාගෙන යන සැමටත්  වාසනාවන්ත, සෞඛ්‍ය සම්පන්න, මිල මුදලින් මෙන්ම සතුටින් ද පිරුණු  සුභම සුභ 2019 නව වසරකට ආසිරි පතමි.